Everything’s gonna be alright

 

วันนี้ไปญี่ปุ่น กลับไทย แล้วก็ไปญี่ปุ่นอีกรอบ….

งงล่ะสิ

 

วันนี้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า.. เร็วกว่าปกติประมาณ 5 ชม. บอกได้คำเดียวว่า มึนน มากๆ

เสร็จแล้วก็ไปสถานทูตญี่ปุ่น วันนี้เค้านัดไปปฐมนิเทศ แล้วก็ตอนเย็นได้รับเชิญไปกินข้าวเย็นทีบ้านเอกอัคราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย (ฟังดูไฮโซเนอะ)

 

เมื่ออาทิตย์ก่อน.. มีเจ้าหน้าที่สถานทูตโทรเค้ามาที่มือถือเรา

“น้องศราใช่มั้ยคะ”

“ใช่ ครับ”

“นี่พี่จากสถานทูตนะคะ คือว่าวันที่ 24 ที่บ้านท่านทูตจะมีการแสดงน่ะค่ะ อยากจะรู้ว่าน้องๆกับเพื่อนมีอะไรจะแสดงรึป่าว”

 

นั่นแหละ คุยไปคุยมากลายเป็นว่าเราตกลงว่าเราจะร้องเพลง แล้วมีโน้ต(เพื่อนเราจากปทุมวันที่ได้ทุนญี่ปุ่น)เล่นกีตาร์ classic เป็น acoustic ไป คือในใจเราก็คิดว่าแบบ โอ้ย ชิวๆ เมื่อก่อนเคยร้องโชว์บนเวทีบ่อยจะตาย (ถ้าใครเคยไปเกะกับเราจะเข้าใจว่าเราติดไมค์ขนาดไหน 555+)

แต่เราลืมคิดไปว่าเราร้องโชว์เดี่ยวครั้งสุดท้ายก็เมื่อ 6 ปีที่แล้วว!! (ตอนป.6)

 

forward กลับมาวันนี้

พอไปถึงเราก็ส่งเอกสารที่ขอ visa ….. เนื่องจากเราได้ทุน ทุกอย่างจึงง่ายมาก ทางสถานทูตและรัฐบาลญี่ปุ่นจัดให้ทุกอย่าง

วันนี้เราได้ค้นพบว่านักเรียนที่ได้ทุนญี่ปุ่นไปเรียนปริญญาตรีมีทั้งหมด 13 คน… ทีนี้ตอนปีแรก เค้าจะแบ่งไปเรียนภาษาที่โอซาก้า กับโตเกียว

ทีนี้ คือเราได้ไปโอซาก้า ไปกันทั้งหมด 5 คน.. มีเรา แล้วก็กิฟท์เลข 3 คน แล้วก็มหิดลอีก 1 คน คิดว่าไปโน่นต้องได้อยู่ด้วยกันนานนแน่ๆ ช่วยเหลือกัน ไรงี้ วันนี้ไปคุยๆก็พบว่าโอเคเลย แต่ละคน ดูท่าจะสนิทกันเร็วกว่าที่คิดมากกก (เพราะความเกรียนของแต่ละคน ไรงี้ 55+)

ที่สถาทูต.. มีคนญี่ปุ่น ศิษย์เก่าจากทุนนี้ รุ่นพี่มาพูดเกี่ยวกับชีวิต ความเป็นอยู่ การเรียน ในญี่ปุ่น…. ฟังแล้วเริ่มอยากไป แล้วทุกคนก็บอกว่าทุนนี้ดีที่สุดแล้วว (ก็ทุนเค้าเองนี่หว่า) เพราะว่ารัฐบาลญี่ปุ่นดูแลดีมาก ให้เงินทุกเดือน แถมเป็นทุนให้เปล่าอีก คิดแล้วก็จริงอ่ะ ก็มีคนมาพูดๆหลายคนมาก ส่วนใหญ่จะพูดประมาณว่าแบบ เราเป็นอนาคตของชาติ ไรงี้ (แต่อนาคตแบบไหนนี่เราไม่รู้นะ 55+) แล้วก็ยกตัวอย่างคนที่จบทุนนี้แล้วมีตำแหน่งหน้าที่สำคัญๆให้ฟัง เช่น นายก, รัฐมนตรี, ผู้ว่าการแบงค์ชาติ ไรงี้

ฟังแล้วดูน่าเกรงขามมาก

 

และแล้วก็ถึงเวลาไปบ้านท่านทูต…

ตลอดวันเราเสียวๆมาตลอดเพราะว่า…. ไอ้ที่ตกลงจะร้องเพลงนี่ยังไม่ได้ซ้อมเลย!!! เราก็คุยกะโน้ตไว้ว่าจะร้องเพลง ฟ้า ของ Tattoo Colour ส่วนหนึ่งก็เพราะมันเป็นเพลงที่เราจำได้อยู่แล้ว

ไปถึงบ้านท่านทูตประมาณ 5 โมง…. ก็เริ่มซ้อมดู ปรากฎว่า… งานเข้าซะแล้ววว โน้ตเหมือนจะเล่นเพลงนี้ไม่ค่อยได้ซักเท่าไหร่ พอเราจับไมค์ขึ้นไปวนเวทีแล้วร้องเดี่ยวนี่… เสียงก็เพี้ยนๆบ้าง (คือซ้อมสถานที่จริง แต่ตอนนั้นยังไม่มีคน) ร้องไปประมาณ 5 รอบจนสุดท้ายก็ซุยไปจนจบเพลงได้… ซ้อมเสร็จคอแห้งอย่างรุนแรง เจ็บคอด้วย เราพึ่งสำนึกได้ว่าเราประหม่าจนลืมมม คือนักร้องเนีย เค้าจะถูกสอนให้ร้องจากท้องขึ้นมา ให้เสียงมันออกจากท้อง ไม่ใช่เส้นเสียงในคอ เพราะถ้าเสียงมาจากท้องจะทำให้เสียงดังกว่า มีพลังกว่า แล้วก็ไม่เจ็บคอด้วย

แต่กุลืม 55+ (ยังดีที่ไม่ได้แสดงจริง)

 

ซ้อมเสร็จ.. ก็ถึงเวลากินข้าว มื้อนี้ถูกโฆษณามาตั้งแต่อยู่ที่สถานทูตแล้วว่าเตรียมมาอย่างดีจากญี่ปุ่น ระหว่างเราซ้อมก็มีคนครัวที่เป็นคนญี่ปุ่นมายืนดูกันด้วยเว่ย (เค้าคงฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง 55+) เอาจริงๆเราคิดว่า ไม่ต้องไปซีเรียสมาก เพราะไม่ว่าเราจะร้องห่วยแค่ไหน คนญี่ปุ่นก็จะชมเราอยู่ดี 55+

พูดถึงอาหาร… ปลาดิบอร่อยสาดดดด ยิ่งกว่าโออิชิ แกรนด์

มีเชฟญี่ปุ่นมายืนดูด้วยอ่ะ

 

ก่อนเข้าไปข้างในท่านทูตก็มายืนทีประตูทางเข้า จับมือ แล้วก็คุยกับทุกคนเลย งานนี้ไปก็ได้พูดภาษาญี่ปุ่นนิดๆ ฟังรู้เรื่องมั่ง ไม่รู้มั่ง (ส่วนใหญ่จะเป็นอันหลัง 55+)

 

ในที่สุดก็ถึงเวลาแสดง…

คนเต็มห้องเลย.. แต่รู้สึกชิวมากๆ เราก็นึกซะว่า ไมค์เป็นเพื่อนรักของเราอยู่แล้ว

“สวัสดีครับ ผมชื่อศรา จงบัญญัติเจริญนะครับ นี่เพื่อนผมชื่อนิธิ วัฒนศิริชัยกุล ชื่อเล่นชื่อโน้ต วันนี้เราจะมาเล่นเพลง ฟ้า ของ Tattoo Colour นะครับ ก็ฟังสบายๆ ฟังไปทานอาหารไป ใครร้องได้ก็ช่วยร้องตามด้วยนะครับ”

ว่าแล้วเพลงก็ขึ้น…

แปลกมากๆๆๆ ไม่รู้สึกตื่นเต้นเลยอ่ะ

แบบ ตอนที่ถูกเรียกให้ไปร้องเพลงในคาบชีวะตอนม.6 เทอม 1 ยังตื่นเต้นกว่านี้อีก (คืออันนั้นระทึก แบบไม่ได้เตรียมใจมาก่อน 55+)

เพลงจบไปได้ด้วยดี (อย่างน้อยเราก็คิดว่างั้นนะ)

พอลงจากเวทีมาปุ๊ป เราคุยกับใครหลังจากนั้น เค้าก็จะเรียกเราว่า น้อง Tattoo Colour (คือเค้าไม่รู้ชื่อเรานั่นเอง 55+) แล้วก็อย่างที่เราคิดไว้ คนญี่ปุ่นมาชมใหญ่เลยๆ ขนาดคนทำอาหารยังอุตส่าห์ชม 55 คือเค้าเป็นชาติที่มารยาทสุดๆๆๆๆ

 

แล้วต่อมาพี่ๆทีมงานก็ขอให้เราไปช่วยร้องเพลง เล่าสู่กันฟัง ของพี่เบิร์ดให้หน่อย แบบว่าเคยได้ยินอ่ะนะ จำทำนองได้ แต่จำเนื้อไม่ได้ ก็เลยเอาเนื้อออกไปยืนร้อง 55+ ก็ยังพอโอเค ร้องกับ backing track พอไปได้ๆ

โล่งใจมากๆอ่ะ คือตอนแรกโคตรกลัวเราร้องคนเดียวแล้วมันล่ม 555+

 

สรุปวันนี้นะ ไปแล้วทำให้เรารู้สึกว่า.. เรากำลังจะไปเที่ยวที่ญี่ปุ่น (ซะงั้น)

สำหรับชื่อเอนทรี่ก็มาจาก วันนี้เราไปสถานทูต แล้วก็ออกมา แล้วก็ไปทำเนียบท่านทูตญี่ปุ่น ก็เลยไปญี่ปุ่น กลับไทย แล้วไปญี่ปุ่น 55+

คือพื้นที่ตรงนั้นเป็นประเทศญี่ปุ่นน่ะ

 

 

เอ้อออ ลืมบอกไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเนี่ย เราไปงานเลี้ยงของสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นมา ก็ได้ไปคุยกับรุ่นพี่ๆ(ทั้งแต่พี่ ยันรุ่นกึ้ก) เสร็จแล้วก็ไปงานพรอมปทุมวันต่อ…

ค่าเข้างาน 1000 บาท — ไม่น่าเชื่อว่า 700 บาทของเตรียมจะถูกสุดแล้วในสามอันที่เราไปเดือนนี้

ก็สนุกดี รูปก็ดังนี้.. (ขโมยมากจาก facebook ดิว 55+)

 

อันนี้คือผู้ชายในห้องเรานะคับ

 

 

รูปนี้ international มาก คือแต่ละคนกำลังจะไปเรียนต่อ(จากซ้ายไปขวา) ญี่ปุ่น เมกา เมกา ญี่ปุ่น

 

อันนี้ก็เรากับโน้ตถ่ายกับสาวๆ (ดูหน้าโน้ตแบ๊ว ไหมแอบเหมือนครู 55)

 

ส่วนรูปนี้… ฮาเร็มเราเอง 5555+ (ไม่ใช่แระ)

 

อัพแบบง่วงมากๆอ่ะ ถ้าเราเล่าวนๆหรือเลอะๆเลือนๆก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ เดี๋ยวจะค่อยมาตรวจสอบทีหลัง

 

SG89 PDS52 TU70 !!

 

ป.ล. ถ้ากุ๊ก(หรือใคร)อยากถาม ก็ถามได้นะ ให้โอกาสอีกครั้ง 55