(รู้สึกว่าช่วงหลังจะเป็นอย่างงี้ตลอด 55+)

แบบว่า ทุกคนเริ่มลืมบล็อกนี้ไปแล้ว (รวมถึงคนเขียนด้วย….. ฮา)

จะเริ่มยังไงดีเนี่ย…..

แบ่งเป็นตอนๆเขียนละกันนะ คิดว่ามันน่าจะยาว(มาก)เหมือนเอนทรี่อันหลังๆทุกอัน 55

อ่านทีละตอนไปละกัน !

สารบัญ

1. กลับไทย… อีกแว้ว

2. ปี 1 เทอม 1

3. กลับโอซากา อ้าอ้าอ้าอ้าอ้า

4. เที่ยวคิวชู ! ! !

5. ซักนิดก่อนเปิดเทอม

เอ่อ นึกอีกที ไอเรื่องไปเที่ยวหลังกลับมาญี่ปุ่นนี่ขอเป็นเอนทรี่หน้าละกันนะ ถ้าจะเขียนใส่อันนี้มันคงจะยาวเกินไป และกว่าจะได้อัพนี่อาจจะเป็นชาติหน้าได้ = =

1. กลับไทย… อีกแว้ว

เป็นการกลับไทยครั้งที่สาม ตั้งแต่มาญี่ปุ่น

คราวนี้ได้กลับมา 6 อาทิตย์แน่ะ จากที่ได้ยินมา บวกกับที่เห็นว่าเวลาอยู่ไทยก็นาน (ถ้าเทียบกับสองคราวที่แล้ว ที่มากสุดคือ 20 วันเอง) แถมกลับมาคราวนี้เพื่อนๆก็ยังเปิดเทอมอีก เราก็เลยคิดว่าปิดเทอมครั้งนี้น่าจะได้เที่ยวน้อยๆๆ

แต่ปรากฎว่า…… 5555+

คือเพราะทุกคนเปิดเทอมแล้วทำให้วันของเรามันมักจะเริ่มตอนเย็นๆ แบบว่าตื่นเที่ยง ทำอะไรหน่อย แล้วก็ออกจากบ้าน กลับถึงบ้านก็ประมาณสี่ทุ่ม ห้าทุ่ม (โหดสุดๆก็ตีหนึ่ง 555 < โดนว่าไปบ้างเล็กน้อย)

ที่เจอบ่อยจะเป็นพวกคนที่เรียนศิริราช แบบว่านัดเจอที่เซนทรัลปิ่นเกล้า เจอแบบอาทิตย์ละครั้ง สองครั้งเลย จนกลายเป็นว่ากลับไทยครั้งนี้เนี่ยไปเซนทรัลปิ่นเกล้าบ่อยกว่าไปสยามอีก 555+

สรุปการกลับไทยครั้งนี้ก็คือ ไม่เห็นจะเบื่อเลยยย ตอนแรกนึกว่ากลับมาครั้งนี้แล้วจะเบื่อไปเลย แบบว่าไม่ต้องกลับมาอีกนานๆก็ได้ = =”

คือ ณ ตอนนี้ก็อยากกลับไปเจอเพื่อนอีกแล้ว 55

(แอบสงสารหลายคน โดนเราชวนไปเที่ยวบ่อยเกิน 555 อันนี้พูดจริงๆ เพราะดูเรียนหนักๆกันอยู่)

เสียดายนิดนึงที่คราวนี้ถ่ายรูปน้อย (คือกลับมาครั้งแรกตอนธันวานี่แทบจะพูดได้ว่าไปไหนก็ถ่ายรูปหมด)

ว่าแล้วก็โชว์รูป         ชอบรูปนี้อ่ะ สวย ><

กลับคราวนี้มีอะไรพิเศษ.. หรือเรียกว่า แปลก ดี

คือเราไป…เอ่อ ต้องใช้คำว่าอะไร ผ่าตัด มาแหละ = =

ที่ไม่รู้ว่าจะใช้คำว่าอะไรดีก็เพราะความจริงแล้วมันไม่ใช่ผ่าตัดแหละ แต่มันต้องทำในห้องผ่าตัด (งงมะ 55)

คือเราไปจี้จมูกมา… ฟังดูฮา 55+ คือที่ก็รู้ๆกันว่าเราเป็นไซนัสอะ แบบว่าหายใจไม่ออก แล้วพอป่วย มันก็จะยิ่งหายใจไม่ออก แล้วถึงนอนเยอะก็จะเหมือนนอนน้อย บางทีตื่นมาปวดหัว เพราะว่าได้อากาศไม่พอ กลับไปคราวนี้ก็เลยไปจี้ต่อมซักอย่างในจมูกที่มันบวมแล้วทำให้หายใจไม่ออกอะ คือแบบใช้คลื่นวิทยุเผามันเลย !

ที่ต้องทำตอนกลับไทยครั้งนี้ก็เพราะว่า.. มันต้องใช้เวลานาน แบบทำเสร็จแล้วต้องไปหาหมอทุกอาทิตย์อ่ะ แล้วกว่าแผลจะหายก็ใช้เวลา

ตอนจะทำก็.. ไปถึงโรงบาลแล้วก็เปลี่ยนเสื้อ เข้าห้องผ่าตัด คือตอนแรกเราก็ไปรอในห้องๆนึงก่อน เสร็จแล้วก็มีคนเข็นเตียงมาให้เรานอน แล้วเค้าก้เข็นเราไปเข้าห้องผ่าตัด (ดูเว่อมาก 55)

ไปถึงก็ใส่ยาชาที่จมูกก่อน คือหมอก็เอาสำลีไปชุบยา แล้วก็ใส่เข้าไปในจมูกเราทั้งสองข้าง รอซักพักนึง เสร็จแล้วก็ขึ้นเตียงผ่า หลังจากนั้นหมอก็เอาผ้ามาปิดหน้าเรา (คือไม่ให้เราเห็น) แล้วเค้าก็ฉีดยาชากับ adrenaline ใส่ข้างในจมูก (เจ็บนิดนึง) รอซักแปปนึง หัวใจเราก็เริ่มเต้นเร็ว.. แบบรู้สึกได้เลย ตาสว่างขึ้นมา ทั้งๆที่วันนั้นตื่นตั้งแต่ตีห้ากว่าๆเพื่อไปโรงพยาบาล

เสร็จแล้วหมอก็หยิบเครื่องอะไรซักอย่างใส่เข้าไปในจมูกเราแล้วก็บอกว่า “เจ็บนิดนึงนะ” แล้วมันก็มีเสียงอะไรซักอย่าง.. ประมาณว่าคล้ายๆเสียงเครื่องยนต์เบาๆ แล้วเราก็สะดุ้ง เพราะรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต 55+

ไปซักแปปนึงก็ได้กลิ่นไหม้…. แบบว่าคล้ายๆกลิ่นเวลาไปกินเนื้อย่างเลย (มันคือเนื้อเราแหละที่ไหม้ 55)

เค้าก็ทำทั้งสองข้าง เป็นอันจบ…

วันนั้นเราต้องนอนอยู่เฉยๆ ประคบเย็นที่จมูก (เป็นอะไรที่ทรมาน) ห้ามกินอะไรที่ต้องเคี้ยวเยอะ เพราะเคี้ยวเยอะแล้วเลือดไหล จะเดินไปไหนก้ไม่ได้ เพราะยืนแล้วเลือดไหล= =” ก็เลยต้องนอนอยู่เฉยๆไปอย่างนั้นแหละ

แต่หลังจากนั้นไม่ต้องประคบแล้ว แต่ว่าห้ามออกกำลัง (คือห้ามทำอะไรที่จะทำให้หัวใจมันเต้นเร็วๆจนเลือดมันไหลออกจากแผลอะ) แล้วก็ต้องนอนพักเยอะๆๆ แผลจะได้หายไวๆ

จำได้ว่านอนอยู่บ้านสองวัน หลังจากนั้นก็ออกเที่ยวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 55 (แต่ตอนนั้นก็ไม่กล้าร้องเกะมาก แบบกลัวเลือดไหล 555)

จะบอกว่า… ทำไอนี่นี่ชิวกว่าผ่าฟันคุดเยอะอ่ะ คือเราว่ามันเจ็บน้อยกว่า

เรื่องกลับไทยก็… แค่นี้แหละมั้ง

2. ปี 1 เทอม 1

มา เริ่มเล่าเรื่องย้อนหลังหน่อยดีกว่า

ได้เป็นเด็กมหาลัยซักที ! !

เตือนความจำนิดนึง ณ ตอนนี้เรายังเป็นเด็กปี 1 อยู่เลย (พึ่งจบเทอมหนึ่งไป) คือจะบอกว่าด้วยเหตุนี้บางทีเราเลยลืมไปว่าเพื่อนๆยังเรียนปี 1 กันอยู่ = =”

สำหรับคนที่ไม่รู้ว่าญี่ปุ่นเปิดเทอมตอนไหนบ้างนะ (กลับมาคราวนี้คนถามเยอะมาก)

เทอมแรก ก็ เมษาถึงกรกฎา

ปิดเทอมสิงหา กันยา

เทอมสองก็ ตุลาถึงต้นๆกุมภา

ปิดเทอมที่เหลือของกุมภา มีนา

นั่นแหละ

เทอมแรกเป็นอะไรที่ผ่านไปอย่างเร็วมาก แบบว่าเรียนแค่สามเดือนเองมั้งเนี่ย = =”

อย่างที่รู้กันว่า มันเปิดเทอมช้า ก็เลยมีเรียนวันเสาร์ด้วย แบบว่า เซงมาก

กลับมาทุกคนก็ถามว่าเรียนเป็นไงๆๆๆๆ

เอาจริงๆคือวิชาที่ทำให้เหนื่อย มีอยู่ไม่กี่วิชาอ่ะ

อันนึงก็คือญี่ปุ่น ที่เราเคยบอกไปว่า มันสอบทุกอาทิตย์ + การบ้านเยอะ

อีกวิชาก็คือ ไอที่เพื่อนเรามันชวนไปลง เป็นวิชาของคณะบริหาร แล้วมันมีแต่ปีสามปีสี่ลง เหอ ! แบบว่ายาก งานก็เยอะ แต่ก็ซุยๆผ่านมาได้ 55+

ตอนสอบก็…..

มีหลายวิชามากที่ ไม่เช็คชื่อ ไม่มีการบ้าน ไม่มีรายงาน ไม่มีสอบกลางภาค

คือสอบปลายภาค 100% Oo

สนุกสนาน 555+

เราเริ่มตั้งตัวอ่านเกือบเดือนนึงก่อนสอบเลยอะ (นึกไปถึงตัวเองตอนม.ปลายแล้วรู้สึกว่าทำไมมันต่างกันขนาดนี้ 55) คือสภาพตอนนั้นแบบ เริ่มมองไปเห็นตัวเองในอนาคต 55 แบบว่าถ้าไม่อ่านตอนนี้ตายห้าแน่นอน

(คือตอนมปลายไม่เคยคิดแบบนี้ 55)

ขอบ่นนิดนึงว่า มีวิชานึงที่ทำให้เรากังวล มันคือประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของอินเดีย

คือเนื้อหาเยอะมวากกกก แล้วเราก็ไม่ชอบประวัติศาสตร์ยุคเก่าๆอยู่แล้ว แล้วก็พึ่งมาตั้งใจเรียนในห้องตอนที่เค้าเริ่มสอนถึงตอนที่อังกฤษมาบุกอินเดีย

ปัญหาคือเป็นข้อสอบเขียน สองกระดาษ A4 = =”

คือให้เขียนเป็นเรียงความเลยอ่ะ

ด้วยความที่อ่านไม่ทัน บวกกับการมองโลกในแง่ดีว่า อาจารย์น่าจะออกหัวข้อมาให้เลือกหลายๆอัน เราก็เลยอ่านไปแค่ครึ่งนึงของทั้งหมด (ความจริงไม่ถึงครึ่งด้วย)

คือธรรมดาจะมีข้อสอบเก่าจากรุ่นพี่กันแหละ แต่คือปีนี้เปลี่ยนอาจารย์หลายคน + วิชาที่อาจารย์คนเดิมเราก็ไม่ได้ลง (อ่าว) คือเรื่องมันตั้งแต่ตอนที่เกิดแผ่นดินไหวอ่ะ คือตอนคิดตารางเรียนเราอยู่คนเดียว ก็เลยลงกะเพื่อนไปเลย ถือเป็นอะไรที่ท้าทายดี 55

สรุป สำหรับวิชานั้น อาจารย์เค้าก็ออกหัวข้อมาให้สามอัน ให้เราเลือก แล้วก็มีอันนึงที่เป็นเรื่องที่เราอ่านไปพอดี

โล่งอกมาก ตอนจะสอบแอบคิดว่า ถ้าไม่ตรงนี่ได้ส่งกระดาษเปล่าอ่ะ 55+

วิชาอื่นก็โอเคหมดอ่ะนะ…

มีเสียวๆคือสถิติ คือเราโง่มากเว้ย 55

มันก็จะเป็นโจทย์ที่มีสิบช๊อยซ์ เวลาหาคำตอบได้เค้าก็จะให้กาข้อที่มันมีค่าใกล้คำตอบที่สุด

แล้วด้วยความที่สถิติมันเป็นทศนิยมหลายหลักอยู่ เราก็เลยกาช๊อยส์ผิดไปหลายข้อ(เยอะใช้ได้)เลย คือรีบทำไป

ที่น่าเจ็บใจคือคิดคำตอบออกมาถูก เหอๆ(แบบว่าเช็คกะเพื่อนก่อนออกจากห้องสอบแล้ว)

แต่… ไม่มีความรู้สึกเครียดเลย 55+

คิดแบบตอนมัธยมเลยว่า แค่ไหนก็แค่นั้น (แต่เราก็บ่นเยอะใช้ได้เลย)

เออ แล้วก็ตอนนี้เกรดออกแล้วแหละ (มันพึ่งออก ก็เลยพึ่งมาพิมพ์เพิ่ม) ปรากฎว่าวิชาที่เราคิดว่าจะไม่ได้ A นี่็ก็ได้ A แหละ ดีใจๆๆ

3. กลับโอซากา อ้าอ้าอ้าอ้า

คิดไว้ตั้งนานแล้วว่า ถ้าสอบเสร็จแล้ว ปิดเทอมปุ๊ป จะกลับไปโอซากา

แบบว่าอยากไปเจอเพื่อนที่เรียนด้วยกันปีที่แล้ว รุ่นน้อง รุ่นพี่ และก็โฮส

ถ้าใครรู้จักเราก็น่าจะพอรู้ว่าเราเป็นพวกแบบ… เอ่อ.. ต้องใช้คำว่าอะไรอะ ยึดติดกับอดีต? 55+

คือเราจะยึดติดกับที่เก่าๆ คนเดิมๆ อย่างเช่นเวลาย้ายโรงเรียนหรือเลื่อนชั้นอย่างเนี้ย เราก็จะยังพยายามคุย ติดต่อ กับเพื่อนเก่าๆอยู่

เห็นได้ชัดสุดก็คงตอนขึ้นมปลายแหละมั้ง แบบว่ากลับไปหาเพื่อนม.ต้นบ่อยมาก

บางทีก็ไม่รู้มันไม่ค่อยดีรึเปล่า ? แบบว่าบางทีเราจะรู้สึกว่าเราสนิทกับคนใหม่ๆยากขึั้น

แต่เหมือนว่าอาการแบบนี้จะน้อยลงแล้วนะ (เหมือนว่า)

กลับเข้าเรื่อง

จำได้เลยว่าสอบเสร็จวันพฤหัสตอนเที่ยง แล้วเราก็กลับหอไปจัดของที่จะไปโอซากา แล้วก็ออกจากหอไปเลยตั้งแต่บ่ายสองนิดๆ ทั้งๆที่ตอนแรกวางแผนไว้ว่าจะไปวันศุกร์ แต่พอสอบเสร็จแล้วมันรู้สึกคึกมาก 555

แบบว่า อารมณ์ตอนออกจากห้องสอบวิชาสุดท้ายมานี่แบบ ไม่ไหวแล้ววว ไปวันนี้เลยดีกว่าโว้ยยย

ตอนนี้เลยเว้ยยยย

55555+

เราก็ไปด้วยรถไฟชินคันเซน (หรือที่รู้จักกันในนาม bullet train ที่มันวิ่งได้เร็ว 350 km/h อ่ะ) จากโตเกียวไปโอซากาก็ประมาณ 2 ชม 45 นาทีได้นะ

อยากจะบอกว่าตื่นเต้น ! เพราะว่าพึ่งได้นั่งเป็นครั้งแรก คือก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสให้นั่งเลย (แต่เดี๋ยวหลังจากนี้จะได้นั่งจนเบื่อเรย = = จงติดตามตอนต่อไป)

เออ อยากจะบอกอีกว่า มันแพง(แสรด!) เที่ยวนึงประมาณ 4000 กว่าบาทอ่ะครับบ

มีสิ่งที่ประทับใจเกี่ยวกับรถไฟชินคันเซนอยู่อย่างนึง….

นั่งไป เล่นมือถือไป แปปๆก็ถึงแล้ว

ตอนลงรถไฟเนี่ย มันเป็นความรู้สึกที่แปลกมาก จนตัวเราเองแปลกใจ

คือมันรู้สึก….. จะบรรยายว่ายังไงดี …… แบบว่ารู้สึกดีใจ เผลอยิ้มออกมาโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว มันเป็นความรู้สึกคล้ายๆกับตอนที่ลงจากเครื่องบินที่สุวรรณภูมิตอนกลับครั้งแรก เป็นความรู้สึกเดียวกับเวลาที่ได้เจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน..

ก็บอกแล้วว่าเรายึดติดกับอดีต 55+

ถึงโอซากาปุ๊ป ก็ไปบ้านรุ่นพี่ที่เราบอกว่าอยู่ใกล้ๆหอเราตอนปีที่แล้วอ่ะ (คือจะไปค้างที่นั่น) เดิมวางแผนไว้ว่า จะไปค้างบ้านเพื่อนคนนึงด้วย แต่ช่วงนั้นมันกำลังสอบพอดี ก็เลยยกเลิกไป

พอไปถึงปุ๊ปป ก็พบรุ่นพี่ พร้อมรุ่นน้องทุกคนพร้อมหน้า.. แล้วเราก็เล่นเกมสามก๊ก 555 (มันเป็นเกมไพ่น่ะ)

เออ ลืมบอกไปว่า มันเป็นวันพฤหัส ! คือพรุ่งนี้เช้าน้องๆต้องไปเรียน แบบว่าเราก็แอบเกรงใจ (แต่ก็เล่นกันไปจนถึงห้าทุ่มกว่าๆ 55)

วันต่อมา… วันศูกร์..

ไปเข้าเรียนกับอาจารย์ที่สอนเราปีที่แล้ว (และรุ่นน้อง) 55

แบบเราไปเข้ามาสองห้อง คืออาจารย์ที่สอนเราปีที่แล้วเค้ามาสอนสองคนพอดีในวันนั้น เราก็ไปหาอาจารย์คนแรกก่อน ซึ่งเค้าสอนห้องส่วนตัวอยู่ คือ 1 ต่อ 1 เรย ! แล้วเผอิญนักเรียนคนนั้นเป็นรุ่นน้องคนไทยพอดีเราก็เลยเข้าไป เนื่องจากว่ามีนักเรียนแค่คนเดียวเค้าก็เลยสอนเร็ว ทำให้มีเวลาคุยมาก 55+ และเค้าก็ยังบอกให้เราลองสอนรุ่นน้องอีกต่างหาก ! -0-

มาอีกห้องก็ เป็นห้องรวม (แบบที่เราเรียนปีที่แล้ว)

เออ คั่นนิดนึง สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมถึงมีคนได้เรียนตัวต่อตัว คำตอบก็คือ เพราะเค้ามาญ๊่ปุ่นช้า เลยต้องเรียนห้องเดี่ยว

ต่อๆ

ห้องรวมก็… เลยไม่ค่อยได้คุยอะไรมากเท่าไหร่ แต่ว่ามันเป็นความรู้สึกที่แบบ… ว้าว มาก (งงล่ะสิ) คือมันเหมือนย้อยอดีตไปน่ะ รู้สึกไม่น่าเชื่อเลยว่าเผลอแปปๆก็ผ่านไปอีกปีแล้ว

พอเรียนเสร็จเราก็ไปกินข้าวเที่ยงกับอาจารย์ทั้งสองคน เสร็จแล้วแล้วก็ไปนั่งคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วก็ไปเข้าเรียนอีกวิชา (ฟิตครับ ฟิต) ซึ่งพออาจารย์เห็นว่าเรามาเลยเลิกสอนแล้วคุยเล่นทั้งคาบเลย 5555 (เป็นอาจารย์ที่เจ๋งมาก)

พอเรียนเสร็จ ตอนเย็นๆ เราก็ไปเดินเล่นกะรุ่นน้อง (เล่าละเอียดไปมะ)

คิดว่าหลายๆคนที่อ่านอยู่คงเคยมีความรู้สึกว่า พอตัวเองออกจากที่ๆใดไปแล้ว ที่นั่นจะการพัฒนาเกิดขึ้น (ฟังดูแปลกๆมั้ย 55)

ยกตัวอย่างเลยนะ

ตอนอยู่ม.4 ห้องไม่มีแอร์ ร้อนมากๆๆๆๆๆ พอเราขึ้นม.5 ปุ๊ป ห้องนั้นก็ติดแอร์

เป็นต้น

(อันนั้นเจ็บใจมาก 55)

กลับมาครั้งนี้ ผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งปีเลยยย! (ถุ้าจะนับกันจริงๆก็สี่เดือนครึ่ง) แต่ก็รู้สึกเลยว่า ทำไมมันมีอะไรเพิ่มขึ้นเยอะจัง

ขอยกตัวอย่างแค่อันเดียวพอ

แถวๆหอมีสวนสาธารณะเปิดใหม่ แล้วก็มีไสลเดอร์อันใหญ่โตมโหฬารอยู่อันนึง

มีป้ายแปะไว้ด้วยแหละว่าสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี …..

แต่ก็นะ 555+ (ต้องบอกมั้ยว่าไปลองมาแล้ว)

เย็นนั้นก็

ไปกินเนื้อย่างเมพ (อันนี้สำคัญมากๆ)

เห็นแล้วก็อยากไปกินอีก โน้ววววว

คือมันเป็นร้านที่รุ่นพี่คนนึงค้นพบ (คือมันพึ่งเปิดใหม่) เมื่อตอนเดือนพฤศจิกาปีที่แล้ว (ยังจำได้) แล้วร้านเนื้อย่างเชนนี้ก็มีอยู่แค่แถบโอซากาเท่านั้นอ่ะ

เศร้า T^T

เคยบ่นไปยังว่าตั้งแต่มาโตเกียวนี่ได้กินเนื้อย่างไปแค่สองครั้งเอง !

ก่อนที่จะยืดยาวไปกว่านี้

ขอเล่าแบบ รวดเร็ว ฉับไว ละกันนะ 55+

วันเสาร์ : นัดกินข้าวกับครู+เพื่อนที่โกเบ

คือวันนั้นก็นัดเจอกับครูที่สอนเศรษฐศาสตร์ การเมือง ปีที่แล้ว แล้วก็นัดเพื่อนๆไปกินข้าวกันที่โกเบ

เอาจริงๆมันเป็นเมืองที่ไม่ค่อยมีอะไรแหละ แต่เราชอบ 55+

กินข้าวเที่ยงกัน เสร็จแล้วก็ไปเดินเล่นกับครู (เค้าพาลูกมาด้วยแหละ) เสร็จแล้วครูก็กลับ พวกเราก็เดินเล่นต่อ จนเหนื่อย แล้วทุกคนก็แยกย้าย

ลืมถ่ายรูปรวมแหละ !!!! เฟล มาก ที่ สุด ! TT

เย็นวันนั้นก็ ไปร้องเกะกับเพื่อนและรุ่นน้อง(คนไทย)ที่อยู่โกเบ(ทั้งอาศัยอยู่ และมาเที่ยว)

วันอาทิตย์ : วันนั้นก็ไปหาเพื่อนๆที่อยู่เกียวโต (มีอยู่สี่คน)

ไปกินข้าวเที่ยง แล้วก็ไปนั่งเล่นที่บ้านของเพื่อนคนนึง เป็นอันจบ

สั้นไปมั้ย 55 บอกเพิ่มให้อีกนิดก็ได้ว่าตอนกลางวันกินอาหารอินเดีย)

ต่อจากนั้น เราก็ไปหาโฮส (แต่ไม่ได้ถ่ายรูปกะโฮส = = ลืมอีกและ)

รูปข้างบนนั่นคือทางเข้าคอนโดโฮสเราแหละ

เออ เค้าซื้อรถคันใหม่แล้วด้วย ! บอกแล้วว่าอะไรๆมันเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ

วันจันทร์ :

เป็นวันเดียวที่เราไม่มีแผนไปเจอใคร 55+ กะว่าจะได้อยู่กับรุ่นพี่ รุ่นน้อง คนไทยมั่ง

ก็… มันเป็นวันที่ 1 สิงหาคมพอดี

ถ้าถามว่าทำไมเรายังจำได้ ก็ต้องตอบว่า..เพราะว่าวันที่ 1 ของทุกเดือนตั๋วหนังมันจะถูก!

สรุปคือไปดู Transformers 3 มา 555

ดูเสร็จแล้วก็ไปเกะต่อ

เป็นอันจบวัน

วันอังคาร :

ก็เป็นวันที่เราวางแผนจะกลับโตเกียวแล้วว มีนัดกินข้าวกับเพื่อนต่างชาติแบบ mix

mix ก็คือชวนมาแบบไม่แบ่งว่าเเอาคนที่เคยอยู่ห้องญี่ปุ่นเดียวกัน หรือคนเรียนสายศิลป์

ไปกินข้าวที่ห้างๆใหม่ ซึ่งใหญ่มากกกกกกก ที่พึ่งเปิดเมื่อเดือนพฤษภาที่ผ่านมา (ถ้าจำไม่ผิดนะ)

บอกแล้วว่าแปปเดียวเองอะไรๆก็เปลี่ยนไปเยอะมากก

ความจริงมีถ่ายรูปรวมแต่ว่าใช้กล้องเพื่อนถ่ายอ่ะ แป่ว เอารูปวิวไปดูแทนละกัน

(เอาจริงๆมันก็มีอยู่ในเฟสบุ๊คแต่ขี้้เกียจ 55)

(ปีที่แล้วเห็นเค้าก่อสร้างอยู่ ตอนนี้เสร็จแล้วว)

4. เที่ยวคิวชู ! !

(รอเอนทรี่หน้าละกันนะครับบ)

5. ซักนิดก่อนเปิดเทอม

เรากลับมาถึงญี่ปุ่นวันอาทิตย์ที่ 16  กันยา. . .

กลับจากไทยมาทุกครั้ง เราก็จะเอาของกลับมาเยอะ (คราวนี้ 50 กิโลแน่ะ ไม่รู้มีอะไรมากมาย = =) ธรรมดาเราก็จะส่งของที่แพ็คใส่ลังไปทางไปรษณีย์ แล้วก็คนกระเป๋าเดินทางกลับเอง….

แต่คราวนี้ ขี้เกียจ มันหนัก ! เบื่อ ! 55+ ก็เลยส่งทุกอย่าง…. ใช่แล้ว… ทุกอย่าง ! ทางไปรษณย์ แล้วเราก็เดินตัวเบาออกจากสนามบินแบบว่าทั้งตัวมีเป้อยู่ใบเดียว

พอไม่มีของแล้ว ก็… ไม่ต้องรีบกลับหอก็ได้นิ 55+

เอ้ย พึ่งนึกขึ้นได้ว่า เราควรจะเล่าอีกเรื่องก่อน

(ตัดฉาก)

ย้อนกลับไปคืนวันเสาร์ที่ 15 กันยา…

เราก็ไปที่สนามบิน จะไปขึ้นเครื่อง

เพื่อจะยังจำกันได้ว่า ก่อนหน้านี้เรามีปัญหาเวลาเช็คอินกระเป๋าเพราะว่า กระเป๋าหนักไป ทำให้ต้องเอาของออกมาใส่เป้ ซึ่งทำให้เสียเวลา(และอารมณ์)พอสมควร

แต่คราวนี้ พ่อเราได้โทรไปขอเพื่อนคนนึง (ความจริงคือแฟนของรูมเมทพ่อเราตอนอยู่มหาลัย) ซึ่งทำงานอยู่การบินไทย ให้ช่วยเพิ่มโควตาน้ำหนักให้หน่อย จะได้ไม่มีปัญหา (ก็เลยเอามา 50 กิโลนี่ไง 555)

ทีนี้ เพื่อนพ่อเรา ซึ่งความจริงคือแฟนของรูมเมทพ่อเราตอนอยู่มหาลัย (จะบอกอีกทำไม) ก็ใจดี๊ ใจดี อัพเกรดให้เราได้นั่ง business class

ตอนนั้นตื่นเต้นมากฮะ แบบว่าเกิดมายังไม่เคยนั่ง 55 (ราคาตั๋ว business มันจะแพงกว่าแบบธรรมดาสองเท่ากว่าๆอ่ะ เท่าที่สังเกตดู)

เค้าดูแลอย่างวีไอพีมาก ตั้งแต่เช็คอิน ผ่านตรงที่เข้าตรวจ… เออ ตรงที่เป็นทางเข้าไปข้างในที่มันมีการตรวจกระเป๋าอะไรเนี่ย ของ first class กะ business class นี่มีทางเข้าของตัวเองแยกออกมาด้วยนะเนี่ย พึ่งรู้ = =”

พอขึ้นไปนั่งบนเครื่องบินแล้ว… เราก็นึกขึ้นได้ว่า น่าจะเอาไปอัพบล็อกนะเนี่ย 55

พอเรานั่งลงปุีป ก็มีแอร์เอาน้ำมาเสริฟเลย (รวดเร็วมาก) มีน้ำหลายอย่างมาก รวมไปถึงเบียร์ ไวน์ แชมเปน (สะกดยังไงอะ 55)

เราก็หยิบมาอันนึง หุหุ

(อยากจะบอกว่าตอนนั้นลังเลว่าจะถ่ายรูปดีมั้ย คือถ้าธรรมดาเราคงไม่ถ่ายแน่ๆแต่ว่าตั้งใจจะเอามาอัพบล็อกก็เลยถ่าย คือไม่กล้าถ่ายมากด้วย รู้สึกอาย 55)

สำหรับหน้าที่นั่ง….

ก็อย่างที่เห็นว่ามีมอนิเตอร์ (ขนาดเท่ากับ economy นะเราว่า) แล้วก็มี slipper แล้วก็ถุงผ้าอันนึงซึ่งมี…

คือมีแปรงสีฟันกับยาสีฟันแบบ อย่างที่ใช้ในบ้านเลยอะ (คือธรรมดาเค้าจะให้อันแบบที่มันห่วยๆมาอะ) แล้วก็มีอีกหลายอย่างตั้งแต่ที่ปิดตาตอนนอนไปจนถึงลิบมัน (ตามรูป)

พอรับน้ำเสร็จปุ๊ปปปป ก็มีแอร์สองคนเข็นรถเข็นมา บนรถเข็นนั้นก็มีหนังสือพิมพ์และ นิตยสารวางอยู่เต็มไปหมด เค้าก็ถามเราว่าจะรับหนังสือพิมพ์ฉบับไหนดี

“คมชัดลึกครับ”

ไอเราก็ตอบไปแบบไม่ได้คิดเพราะว่าที่บ้านรับคมชัดลึกอยู่

แอร์ก็ส่งหนังสือพิมพ์มาให้ แล้วเค้าก็ถามเราว่าอยากรับนิตยสารเล่มไหนมั้ย

แอร์คนนึงก็พูดขึ้นมาว่า “ถ้าให้พี่เดานะ น้องต้องชอบอันนี้แน่เลย” แล้วก็หยิบนิตยสารที่เกี่ยวกับรถมา แบบเป็นพวกรถสปอร์ต รถแข่ง

เราก็พึมพำตอบไปว่า “เอ่อ… ไม่เป็นไรครับ” คือเราก็ชอบรถอ่ะนะ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับรถมากเท่าไหร่ถึงเอานิตยสารนั้นมาก็คงได้แต่ดูรูปรถ 55+

ทันใดนั้นแอร์อีกคนก็หยิบนิตยสารอีกฉบับขึ้นมา…

"น้องลองดูอันนี้มั้ยคะ”

มองแวบแรก เราก็เห็นแต่รูปผู้หญิง 55+ (ในรูปข้างบนนี่มองเห็นอะไรเป็นอย่างแรกกันล่ะครับ)

เราก็ยิ้มๆ หัวเราะออกมานิดนึง

แอร์คนนั้นก็คงเข้าใจว่าเราคิดว่ามันเป็นนิตยสารอะไร เค้าก็เลยบอกว่า

“อย่าดูแค่ปกสิ ลองอ่านดู มันดีจริงๆนะ”

ปรากฎว่ามันก็ดีจริงๆ 555

คือมันเป็นนิตยสารเกี่ยวกับอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์น่ะ

หลังจากนั้น ก็มีแอร์อีกคน (มาอีกละ) เอาเมนูอาหารมาให้เราดู

อืมมมมม มีเมนูด้วยหรอเนี่ย (เราคิด) คือถ้านั่งชั้นธรรมดาเค้าก็จะเข็นมาแล้วก็ถามเอาตรงนั้นเลยว่าจะกินอะไร (ธรรมดาจะมีสองอย่างให้เลือก ซึ่งถ้าอย่างนึงหมดไปแล้วเราก็จะไม่มีสิทธิ์เลือก)

ในเมนูนั้นก็มีเมนูเครื่องดื่มมาด้วย

จะเห็นได้ว่าที่เขียนอยู่ในเมนูมีแต่แอลกอฮอล์ 55

เอ้อ

ถ่ายรูปที่นั่งมาให้ดูด้วย คิดว่าน่าจะเคยเห็นกันนะ

แน่นอนว่ากว้างกว่าปกติ แล้วมันก็สามารถเอนได้จนแบบ นอนราบไปเลยอ่ะ ทำให้นอนสบายมากกกกก

อีกอย่างที่ชอบก็คือหูฟัง

แบบนี้ดีกว่าหูฟังแบบเสียบหูธรรมดามากมาย !

เล่ามาถึง ณ จุดๆนี้ ยังจำกันได้มั้ยว่าตอนแรกเราเล่าเรื่องที่เรากลับมาถึงสนามบินที่ญี่ปุ่นแล้วก็ส่งของทุกอย่างกลับหอ แล้วออกจากสนามบินโดยที่ทั้งตัวมีเป้อยู่ใบเดียว

คือที่ตัดมาเล่าเรื่องตอนขึ้นเครื่องบินเนี่ยเพื่อจะบอกว่า พอขึ้นเครื่องไปแป๊ปนึงเค้าก็มาเสิร์ฟกาแฟ ซึ่งเราก็ดื่มไป เลยไม่ง่วงเลย 555 แล้วก็ดูหนังไปอีกเรื่องนึง แล้วก็นอนไปประมาณ 1 ชมโมงได้ แล้วก็ตื่นมาดูหนังอีกเรื่องนึง แล้วก็… ถึงสนามบินแล้ววว

(ตัดฉากกลับไปตอนที่จะออกจากสนามบิน)

ณ ตอนนั้น รู้สึกว่าไม่ต้องรีบกลับหอก็ได้เพราะว่าไม่มีของ แล้วถึงรีบกลับไปเราก็คงนอน เพราะตอนนั้นเริ่มง่วงแล้ว ที่ไม่อยากกลับไปนอนก็เพราะว่าวันต่อมา(วันจันทร์)เราจะไปเที่ยว แล้วมันต้องตื่นเช้ามากๆ กลัวว่าถ้ากลับไปนอนเลยแล้วตอนกลางคืนจะนอนไม่หลับ แล้วเช้าจะตื่นไม่ไหว

ด้วยเหตุผล(ที่ฟังดูแปลกๆ)นั้น เราก็ไปเล่นที่บ้านรุ่นพี่ 555 อยากไปเพราะไม่ได้เจอทุกคนมานานแล้ว แล้วก็มีเพื่อนที่อยู่เมืองอื่นกับรุ่นพี่จากโอซากามาค้างอยู่ด้วย ก็เลยจะไปเจอซักหน่อย

อยู่ที่นั่นถึงประมาณ 4 โมงเย็น แล้วเราก็กลับหอ….

กลับมา เจอรูมเมทอยู่แค่คนเดียว (มีสี่คน) คนอื่นก็ไปทำงานพิเศษกันอยู่ (ดูใช้เวลาเป็นประโยชน์ดี

ณ ตอนนั้น อยากนอนมากๆ แต่ยังนอนไม่ได้เพราะว่า กระเป๋ายังไม่มาถึง !!

ในที่สุดกระเป๋าก็มาถึงเวลาประมาณ 1 ทุุ่มครึ่ง เราก็เปิดกระเป๋า หยิบเสื้อผ้าออกมา แล้วก็ไปอาบน้ำ.. เสร็จแล้วก็จัดกระเป๋าที่จะไปเที่ยว แล้วก็เข้านอนไปตั้งแต่ 3 ทุ่ม…..

พอเวลาตีห้าก็ตื่นขึ้นมา จัดกระเป๋าต่อ จนเสร็จ แล้วก็ออกเดินทางไปสถานีโตเกียวเพื่อที่จะไปขึ้นรถชินคันเซ็นไปฮิโรชิมา (ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทริป)

ก็ไปถึงสถานีซักประมาณหกโมงครึ่งได้ แต่ว่าเรามีเงินไม่พอซื้อตั๋วชินคันเซ็น ก็เลยจะไปกดเอทีเอม แต่ปรากฎว่า… เอทีเอ็มมันเปิดเจ็ดโมง โน้วววว

สรุปคือ ได้ขึ้นรถไฟรอบ 7.30 ใช้เวลาเดินทาง 4 ชม ก็เลยนอนๆตื่นๆในรถไฟไป

ตอนนั้นมีความรู้สึก jetlag เพราะว่า… ตอนอยู่ไทยเรานอนดึก แล้วตื่นซักเที่ยง (ซึ่งก็คือบ่ายสองโมงของญี่ปุ่น) แต่ทว่าเมื่อเช้าที่ผ่านมาเราตื่นตอนตีห้า ซึ่งก็คือตี 3 ของไทยนั่นเอง = =”

.

.

.

.

.

.

แล้วเราก็ไปเที่ยวมาแปดวัน……… (รอเอนทรี่หน้านะครับบ)

.

.

.

.

.

.

กลับมาถึงตอนเย็นวันจันทร์ที่ 26 … เปิดเทอมก็วันศุกร์

มีวันว่างอยู่สามวันก่อนเปิดเทอม… ทำอะไรดี

วันอังคารก็ พักฟื้น จากการเที่ยว แล้วก็ unpack ของ (ความจริงคือ ณ ตอนนั้นเอาออกมาแค่เสื้อผ้ากับคอม 55) เสร็จแล้วก็นั่งอัพรูปที่ไปเที่ยวมา….

ประมาณ 800 รูปได้แน่ะ !

แล้วก็ทำความสะอาดกล้อง (รู้สึกว่าความจริงควรจะทำก่อนไปเที่ยวนะ = =)

ตอนนั้นเราพึ่งรู้ว่ากล้องของเรามีอัพเดท firmware ใหม่ (คือมี software ใหม่) ซึ่ง

มันออกมาตั้งแต่มิถุนาแล้ว = =” มันก็เป็นอัพเดทนี่เพิ่มฟังก์ชันหลายๆอย่าง มีโหมดใหม่ๆ (น่าจะอัพก่อนไปเที่ยวนะ = =)

เย็นวันนั้น เราก็ชวนเพื่อนๆไปเดินเล่นอากิฮาบารา (เคยได้ยินชื่อมั้ย) กัน คือมันเป็นแหล่งขายพวกเครื่องใช้ไฟฟ้า การ์ตูน ฟิเกอร์ (พูดง่ายๆคือของที่พวกบ้าคลั่งการ์ตูนจะชอบ) อากิฮาบารานี่ก็อยู่ในโตเกียว แต่เรายังไม่เคยไปเลย = =

เอาจริงๆคือยังมีอีกหลายที่ในโตเกียวที่ไม่ค่อยและไม่เคยได้ไป อาจจะเป็นเพราะเราคิดว่าอยู่นี่ไปอีก 4 ปี คงได้ไปเองแหละ

เออ สำหรับฟังก์ชันของกล้องที่เราบอกว่ามันมีเพิ่มขึ้นมาเนี่ย มันคือการถ่ายแบบดูดสีแหละ

เจ๋งตรงที่มันสามารถถ่ายวีดีโอแบบดูดสีได้ด้วย คล้ายๆกับโฆษณาซักธนาคารนึงที่เคยเห็น (จำไม่ได้แว้วว)

เนื่องจากเป็นโหมดใหม่ ก็เลยเห่อถ่ายรูปไปเยอะเหมือนกัน 55+

ความจริงมันดูดสีอื่นนอกจากสีเหลืองได้นะๆ

รู้สึกว่าตัดสินใจถูกมากที่เลือกซื้อกล้องนี้ > <

คือมันถ่ายภาพได้เหมือนกล้อง DSLR (กล้องสีดำๆ) เลยอ่ะ แต่มันเล็กกว่า แล้วก็มีจอที่ช่วยให้เราเห็นได้เลยว่าเวลาปรับค่าอย่างโน้นอย่างนี้แล้วภาพมันเปลี่ยนไปยังไง

ข้อเสียของมันก็คือ มันอาจจะปรับลำบากเพราะว่ามันต้องเข้าไปปรับในเมนู (แต่เอาจริงๆถ้าตั้ง shortcut ไว้มันก็ไม่ยากเลยนะ) ต่างจากกล้อง DSLR ที่มันจะมีปุ่มให้ปรับทุกอย่างอยู่ (ก็กล้องมันใหญ่ไง เลยมีที่)

จบเรื่องกล้อง 55

เออยังไม่จบก็ได้ แถมรูปกล้องให้ดูๆ

อ่ะ จบเรื่องกล้องจริงๆละ 555+

เป็นอันจบวันพุธไปด้วย

วันพฤหัส…

เราก็นัดกับเพื่อนไปเที่ยวโตเกียวโดม คือมันเป็นสวนสนุกในโตเกียวน่ะ

ปรากฎว่าเราไปถึงเร็ว ก็เลยไปถ่ายรูปเล่นระหว่างรอคนอื่น

(บอกแล้วว่าเห่อฟังก์ชันใหม่ 55)

รู้สึกว่าฟ้าสว่าง แสงดี เหมาะกับการถุ่ายรูปมาก

ว่าแล้วก็แถมอีกรูป

กลับมาที่เรื่องสวนสนุก

ก่อนเข้าเราก็ไปกินข้าวกันก่อน…

แต่ปรากฎว่า ตอนเข้าไปแล้วพึ่งรู้ว่าไอ้รถไฟเหาะเนี่ย มันปิด !! (อะไรฟระะ)

แล้วเครื่องเล่นอันอื่นดูแล้วก็ไม่น่าจะหวาดเสียวเลย (ลองดู)

ด้วยเหตุที่กล่าวมานี้ พวกเราก็เลยไปเดินเล่นที่อีกส่วนของโตเกียวแทน

แล้วก็ซื้อเครปกินน

เดินๆไปซักพัก ในที่สุดพวกเราก็…

ไปเกะ 5555+

เสร็จแล้วก็กินข้าวเย็น กลับ

เป็นอันจบวัน

เป็นอันจบปิดเทอม T^T

พึ่งมารู้สึกถึงความเร็วของปิดเทอมอีกครั้ง หลังจากที่ปีที่แล้วเอาจริงๆแล้วมันไม่มีปิดเทอม กับตอนม.6 ที่ปิดเทอมกับเปิดเทอมเราไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ (ฮา)

เป็นอันว่าจบเอนทรี่นี้….

แค่นี้ก่อนนะครับทุกคน จะรีบอัพเรื่องที่ไปเที่ยว(ก่อนที่เราจะลืม 55)

ตอนที่อ่านนี้คิดว่าน่าจะเปิดเทอมกันหมดแล้ว (หรือว่ากำลังสอบอยู่ แล้วไม่อ่านหนังสือ !!?!)

อยากจะบอกว่าปิดเทอมมันสั้นนะ ! สั้นมากๆด้วยสำหรับบางคน แบบว่าปิด 6 วัน = =” (สงสารครับ)

แต่อย่างไรก็ตาม ใช้ปิดเทอมให้คุ้มล่ะ ! :)

ป.ล. หลังจากที่ไม่ได้เขียนบล็อกมาสามเดือน มันต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะเริ่มเขียน = =” แบบว่ารู้สึกขี้เกียจมากก

ป.ล.2 ไว้อาลัย Steve Jobs …. ขอบคุณสำหรับ iPod Nano, iPhone, iPhone 3GS, iPhone 4 แล้วก็ Mac Book Pro ที่เราใช้อยู่ตอนนี้ (นึกอีกที มันก็ไม่เชิงขอบคุณหรอกนะ เพราะว่าเราจ่ายตังซื้อเอง 555) คือเราว่าเค้าเป็นคนที่เจ๋งมากๆ

(เราว่าเอนทรี่ที่แล้วยาวมากๆแล้ว แต่ก็แพ้เอนทรี่นี้แบบเทียบกันไม่ติดเลย)

ตอนเราอัพเรื่องโกลเด้นวีคปีที่แล้ว เราแบ่งมันออกเป็น 4 ตอนด้วยกัน แต่ครั้งนี้… เราเขียนรวมเป็นอันเดียว และเล่าเรื่องหลังจากนั้นมาถึงตอนนี้ รวมถึงเบื้องหลัง(เล็กน้อย)ด้วย

ไม่แนะนำให้อ่านจบในครั้งเดียว ! (อาจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ 555) แต่ถ้าคุณฟิตพอก็เชิญตามสบาย แล้วก็ถ้าอ่านจบในครั้งเดียวกรุณาจับเวลามาบอกเราด้วย 555 (คาดว่าถ้าอ่านจนจบอาจจะลืมไปแล้วว่าจับเวลาเอาไว้)

เราใช้เวลาเขียนเอนทรี่นี้มาเป็นเวลาเดือนกว่าๆ แบบว่านั่งเขียนครั้งละครึ่งชม บางครั้งก็แค่สิบนาที บางครั้งก็เขียนเป็นชั่วโมงเลย

ช่วงหลังๆเริ่มมีเสียงบ่นมาหลังไมค์ว่า.. เราอัพทียาวเกิน!

สำหรับเอนทรี่นี้ เราก็เลยคิดวิธีอ่านมาให้แหละ (ใช่แล้ว มีวิธีอ่านด้วย!)

วิธีอ่าน

วิธีอ่านคือ: ให้อ่านที่ละตอน โดยเอนทรี่นี้ถูกแบ่งเป็น 5 ตอนด้วยกัน ได้แก่

       2011goldenweek EPISODE I, II, III และ the Finale (= 4 ตอน)

       แล้วก็ beyond goldenweek

แนะนำว่าอ่านทีละตอน แล้วถ้าอยากจะเม้นก็เม้นไปเลยทีละตอน เพราะเราคิดว่าเนื้อหามันเยอะเกินน!!! ถ้าอ่านจนจบคงลืมไปแน่ๆว่าอ่านอะไรไปบ้าง

ว่าแล้วก็… มาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ!

2011goldenweek:

EPISODE I

วันพุธที่ 27 เมษายน 2554

วันนี้ยังมีเรียนตามปกติ.. แต่ว่าต้องเริ่มเล่าจากวันนี้ก่อน

เหตุผลก็เป็นเพราะว่า… วันนี้ตอนเย็นเราพาน้องๆไปซื้อมือถือแหละ เกือบทุกคนเลือกที่จะใช้ iPhone อาจจะเป็นเพราะรู้สึกว่ามันมีประสิทธิภาพเนื่องจากเห็นเราใช้หาทางเดิน+ขึ้นรถไฟบ่อยมาก 55+ (ความจริงโทรศัพท์อื่นก็ทำได้เหมือนกัน)

นั่นแหละ ก็เป็นอันจบวันนี้….

(คนอ่าน : แล้วจะเล่าทำไม?????)

วันพฤหัสที่ 28 เมษายน 2554

วันนี้ไอโฟนสีขาวออกขาย

นั่นแหละเหตุผลที่เราเล่าเรื่องข้างบน 555+ คือมันออกมาแล้วก็ราคาเท่าไอโฟนสีดำเป๊ะ น้องๆเลยมีบ่นเล็กน้อย 55+ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะยังไงก็ต้องพาไปซื้อวันนั้นเนื่องจากคืนนี้เป็นคืนก่อนโกลเด้นวีค ซึ่งเราต้องไปรับน้องที่จะมาจากโอซากา (จำที่เราเล่าตอนปีที่แล้วได้มั้ยว่าคืนก่อนโกลเด้นวีคเราไปรับเพื่อนที่จะมาจากโตเกียวที่สถานีรถไฟชินคันเซน)

โดยส่วนตัวเราว่าสีดำสวยกว่านะ แต่คนจะอยากได้สีขาวเพราะว่ามันพึ่งออกใหม่ แล้วคนใช้สีขาวน้อย

สรุปคือตามกระแสนั่นเอง (อันนี้เราว่าจริงๆนะ เป็นจิตวิทยา)

มาเข้าเรื่องของวันนี้ก่อนเลยดีกว่า… บอกได้เลยว่าวัน(สองวันนี้)ดวงไม่ดีเล้ย!!

ต้องเล่าเกริ่นก่อนนิดนึงว่า ก่อนหน้านี้มีเพื่อนเราคนนึงมาถามเราว่า

“อยากตัดผมฟรีมั้ย”

เค้าก็บอกเราว่าไอคนที่จะตัดเนี่ยทำงานอยู่ที่ร้านตัดผมร้านนึง ซึ่งเค้ากำลังจะไปแข่งตัดผมอะไรซักอย่าง เค้าเลยต้องการคนที่จะซ้อมตัดผม แล้วทีนี้เพื่อนเราจะเป็นหัวจริงที่เค้าใช้ตัดตอนแข่ง เค้าก็เลยบอกเราว่าถ้าเราอยากตัดฟรีก็ลองไปดู

เราก็เลยถามไปว่าตัดทรงอะไร เค้าก็บอกว่า “ไม่ค่อยสั้น” เราก็งงๆนิดๆ แต่ก็ตอบตกลงไป 55

เราก็เลยวางแผนว่าเลิกเรียนวันนี้ปุ๊ปจะไปร้านตัดผมนั้นเลย

ที่ต้องรีบไปก็เพราะว่า คืนนี้เราต้องไปรับน้องที่มาจากโอซากาที่สถานีรถไฟชินคันเซ็น ซึ่งมีเราไปแค่คนเดียว เพราะฉะนั้นเราควรจะรีบไป เพราะว่าน้องไม่รุ้ทาง (ความจริงเราก็ไม่รู้ทางด้วย 55 แต่อาศัยว่าอ่านป้าย+แผนที่ในไอโฟนออก)

ก็เลิกเรียนตอน 16.10 …. หลังจากนั้นเราก็รีบเดินทางกลับหอ เก็บของ แล้วก็ออกเดินทางไปร้านตัดผมเลย

กว่าจะถึงร้านตัดผมก็ประมาณ 1 ทุ่มได้

ร้านก็ดูดีพอสมควร มีลูกค้ากำลังนั่งตัดอยู่ เราก็ไปบอกเค้าว่าเราคือคนที่จะมาเป็นโมเดล(ให้เค้าตัดผมให้)มา เค้าก็บอกให้เราช่วยนั่งรอ

เราก็รอ….

รอ……

รอ……

พอเกือบๆสองทุ่มเค้าก็เรียกเราไป

ก็เข้าไปสระผมก่อน เสร็จแล้วคนที่เป็นเจ้าของร้าน (ดูว่าโปรที่สุด) กับลูกน้องอีกคนนึงมา เค้าก็บอกว่าเค้าจะจับเวลาตัด คือจะมีเวลา 25 นาที ให้ตัด (คือเค้าจะซ้อมไปแข่ง)

แอลรู้สึกเสียวๆว่ามันจะรีบตัดรึเปล่า 55

เนื่องจากตอนสภาพเราตอนนั้นง่วงมาก สืบเนื่องมาจากวันอังคารกลางคืนไปเกะกับรุ่นพี่คนไทยที่มหาลัยมา แบบว่ากลับถึงหอเที่ยงคืนกว่า แล้ววันพุธก็ตื่นไปเรียนเช้า แล้วคืนนั้นก็พอน้องไปซื้อโทรศัพท์ กินข้าว กว่าจะถึงหอก็เกือบๆเที่ยงคืน แล้ววันนี้ก็ต้องตื่นเช้าไปเรียนอีก) เราก็เลยหลับตาไปเลย

.

.

ก็ให้เค้าตัดไป…

.

.

.

.

.

.

.

.

ตัดไป…..

.

.

.

.

.

.

.

.

ก็เริ่มรู้สึกว่ามันตัดข้างหลังเยอะนะเนี่ยย

เค้าตัดๆอยู่เราก็ลืมตาขึ้นมาดู ก็เห็นคนที่เป็นครู(หรือเจ้าของร้านนี่แหละ) ยืนเขม่นคิ้ว เอามือจับคาง มองดูมาจากข้างหลัง คนที่ตัดผมเราอยู่ก็ดูน่าเคร่งเครียดมาก แบบว่าตั้งใจตัดสุดๆ

.

.

.

.

แล้วก็หมดเวลา!

คนที่เป็นเจ้าของร้านก็เดินเข้ามาดุใกล้ๆ แล้วก็เดินวนดูรอบๆ แล้วก็จับตรงผมด้านข้างๆหัวเราแล้วก็พูดว่า

“นี่มันอะไรเนี่ย!”

ชิบหายละ <———– เราคิด

แบบว่าตอนนี้ผมกรูเป็นยังง้ายยยยย

คือเราดูตัวเองจากด้านข้างมันก็ดูโอเคอยู่อ่ะนะ แต่เห้นเค้าพูดว่าข้างหลังตัดไม่เท่ากัน คือมันไม่สมดุล

ต้องบอกก่อนว่า เค้าตัดโดยใช้กรรไกร แล้วเค้าพยายามตัดข้างหลังให้มันคล้ายๆรองทรงของไทย (ที่เค้าใช้แบตตาเลี่ยนตัด) อ่ะ

อืมม……..

คนที่เป็นครูก็ด่าชุดใหญ่เลย

“ที่กูสอนไปนี่มึงเคยฟังบ้างมั้ย”

“เคยคิดจะจำมั้ยว่าตัวเองทำผิดอะไรไปบ้าง”

“มึงนี่ไม่เข้าใจวิธีการตัดผมแม้แน่นิดเดียวเล้ยยยยยย”

“กูเห็นมึงทำอย่างงี้ตลอด ตอนเปิดร้านธรรมดาก็ทำอย่างนี้”

“เนี่ย ดูนี่นะ มึงทำอย่างงี้ไปได้ยังไงงงงงง!!”

“จำไว้เลยนะว่าต้องทำแบบนี้ คราวหน้าอย่าให้กูเห็นมึงทำผิดแบบนี้อีกนะ!!!!”

และอื่นๆอีกมากมาย

ด่าซะเราเริ่มเครียดเลย 555+

แล้วครูเค้าก็สาธิตวิธีแก้ให้ดู ทีละเสตป ….. จนกว่าจะเสร็จทั้งหมดก็ประมาณเกือบๆ 3 ทุ่มครึ่งได้

ตัดเสร็จปุ๊ปครูเค้าก็หันมาคุยกับเรา ตอนนั้นเราแอบตกใจ เพราะน้ำเสียงเค้าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังตีน เอ้ยย เท้า เลยทีเดียว

เค้าบอกว่าขอบคุณมากๆๆๆ ช่วยให้สอนได้เยอะเลย แล้วเค้าก็ให้เงินเรามา 1000 เยน เป็นค่าตอบแทน

ออกมาจากร้านก็ 3 ทุ่มครึ่ง… เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงนิดๆก่อนน้องจะมา เราก็คิดว่ายังไงก็ไปทันชัวร์ๆๆ เพราะจากที่นั้นไปสถานีใช้เวลาประมาณ 35 นาทีเอง

พอไปถึงสถานี ก็เห็นป้ายประกาศ (มันเป็นตัววิ่งๆ.. เข้าใจปะ) ว่า

“ขณะนี้สาย(รถที่เรากำลังจะนั่ง)ได้หยุดเดินรถชั่วคราว เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุส่วนบุคคล”

เวลาที่เค้าบอกว่า “อุบัติเหตุส่วนบุคคล” เนี่ย เค้าหมายถึง ฆ่าตัวตาย คือ กระโดดลงไปในรางของรถไฟสายนั้น

เกือบๆสองเดือนที่อยู่โตเกียวนี่รู้สึกว่าจะเจอมาใกล้ๆสิบครั้งละ = =”

.

.

.

เราก็ยืนรอ…. เริ่มรู้สึกเสียวๆว่าจะไปรับน้องทันมั้ยเนี่ยยย

ทันใดนั้นก็มีเสียงประกาศบอกว่า อีกประมาณยี่สิบนาทีจะสามารถเดินรถใหม่ได้อีกครั้ง…

เราก็แวบไปดูนาฬิกา… ถ้าเป็นอย่างที่เค้าบอกเราก็จะไปถึงสถานีแบบว่า…เอ่อ…..  ภาษาไทยพูดว่ายังไงอ่ะ 5555+ แบบว่าเส้นยาแดงผ่าแปด ไปถึงตอนน้องมาถึงพอดี แล้วเนื่องจากน้องไม่รู้ทาง(ความจริงเราก็ไม่รู้ทาง 555)+น้องอ่านญ๊่ปุ่นไม่ได้ ก่อนมาเราก็เลย’ศึกษา’แผนที่สถานีมาล่วงหน้า (คือสถานีมันใหญ่มากกกก) ระหว่างรอนี่เราก็เลยดูไปอีกรอบ

และแล้วรถไฟก็มา……….

นั่งรถไฟไปได้สองสถานี มันก็หยุด (อะไรเนี่ย!!!!!) จะบอกว่าไม่ได้ฟังประกาศแหละ เพราะว่าเราไม่ได้ยิน เนื่องจากฟังเพลงในไอโฟนอยู่..

.

.

.

.

(ผ่านไปสิบห้านาที รถไฟก็ยังคงจอดอยู่)

.

.

.

.

ชิบ lost และ ไปสายชัวร์…

ว่าแล้วเราก็หยิบมือถือขึ้นมา whatsapp ไปบอกน้อง (มันคือโปรแกรมแชท) บอกไปว่าคิดว่าจะเลทซักครึ่งชม…

ต้องอธิบายอีกว่า จากสถานีนั้นไปยังหอน้องที่เรียนภาษาที่โตเกียวอยู่เนี่ย มันใช้เวลาพอสมควร และต้องเปลี่ยนรถด้วย เราก็เชคมาแล้วว่ารถไฟเที่ยวสุดท้ายที่จะไปได้คือ 23.11 (ยังจำได้อยู่เลย 555) ไปหอเราก็หลังจากนั้นไปอีกหน่อยนึง (คือจะไปหอเราหรือหอน้องเนี่ยมันต้องไปเปลี่ยนรถเป็นขึ้นอีกสายนึง)

ตอนนั้นก็เลยคิดว่า จะบอกน้องๆที่เรียนอยู่โตเกียวให้ช่วยมารับเพื่อนที่สถานีเปลี่ยน เราจะได้กลับหอได้ เพราะถ้าเราไปส่งน้องถึงหอแล้วล่ะก็ เราจะไม่มีรถไฟนั่งกลับมา คือเราจะติดอยู่หอน้องนั่นเอง

เข้าใจป้ะ??

นึกสภาพสายรถไฟว่า มันจะมีสายตรงกลางที่เป็นสายใหญ่ รถจะวิ่งจนถึงเกือบๆตีหนึ่ง แล้วจากสายใหญ่ก็แตกกิ่งไปเป็นสายเล็กๆ ซึ่งไอรถสายเล็กๆนี่มันหยุดวิ่งเร็ว

น่าจะเข้าใจเนอะ

ต่อๆๆ

(ตัดภาพมาที่เรา ซึ่งตอนนั้นกำลังนั่งอย่างงงๆอยู่ในรถไฟที่พึ่งหยุดไป)

เราก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนึงที่นั่งถัดจากเราไปสองที่ทางซ้ายกำลังคุยอยู่บนโทรศัพท์

“เนี่ย วันนี้จะไปเลทซักอย่างน้อยชมนึงนะ มีอุบัติเหตูอยู่บนรถสาย(แล้วเค้าก็พูดชื่อสาย) รถเลยหยุดวิ่งอยู่เนี่ย”

โอ้ว เจ้ เลทชมนึงเลยหรอครับ!!!??????!! TT

ถ้าเลทชมนึงนี่หมายความว่า น้องๆที่มา (มีสองคน… เคยบอกยังหว่า) และเรา จะตกรถไฟเที่ยวสุดท้าย!!!! หมายความว่านั่งไปได้แค่สายใหญ่ตรงกลางนั่นเอง

ในกรณีของน้องๆ ไม่สามารถไปหอเพื่อนเรียนที่โตเกียวได้ชัวร์ เพราะว่ามันไกลเกิน แถมไม่รู้ทางอีก

ส่วนของเรา หอที่เราอยู่มันห่างจากเส้นกลางมาหนึ่งสถานี ก็ยังเดินได้ แต่ต้องใช้เวลาประมาณ 45 นาที = =”

เราก็คิดแผนขึ้นมาใหม่ในตอนนั้นว่า (คือน้องสองคนเป็นผู้ชายคน ผู้หญิงคน) จะให้น้องผู้หญิงไปค้างที่หอรุ่นพี่ผู้หญิงคนนึงซึ่งอยู่ถัดจากสถานีที่เราจะลงไปอีกสองสถานี แล้วก็วนกลับมาสถานีเรา แล้วก็พาน้องผู้ชายเดิน ไปหอกับเราแล้วก็ค้างหอเราคืนนึง

ตอนนั้นก็คิดแล้วว่า จะได้นอนกี่โมงแฟระะ แบบว่าอาทิตย์นี้ก็นอนน้อยๆมาทุกวัน จะออยู่รอดได้เที่ยว Golden Week ทั้งอาทิตย์มั้ยเนี่ยย

ในที่สุด… รถก็มา…

กว่าจะไปถึงสถานีโตเกียวก็เอ่อ… เกือบๆห้าทุ่มครึ่ง

น้องๆมาถึงตั้งแต่สี่ทุ่มสี่สิบ = =” เราก็บอกว่าให้รออยู่ตรงทางออกรถไฟนั้นแหละ แต่น้องก็ถามมาว่าเราจะต้องขึ้นรถแบบไหนกลับกัน เราก็บอกว่าขึ้นรถ JR

น้องๆก็เลยเดินไปดูแล้วก็…….

“พี่ครับ หลง 55555”

GG!

เราก็เลยถามน้องว่าอยู่ตรงไหนน้องก็บอกว่าเห็นป้ายอันนี้ๆๆๆ

เราก็ได้ความว่าน้องอยู่ระหว่างชานชาลาเบอร์ 7 กับ 8

ปัญหาคือ ชานชาลามันย๊าวววว ยาววววว คือสถานีมันยาว แล้วเรารู้แต่ว่าน้องอยู่ตรงเบอร์ไหน พอเราไปถึงแล้วเราก็เลยต้องวิ่งไล่ดูตั้งแต่ปลายสถานีข้างนึงไปถึงอีกข้าง = =”

แล้วก็เจอจนได้!!

สิ่งแรกที่เราพูดกะน้องตอนนั้นคือ…….

“ผมพี่ตลกป่ะ”

5555555555+

น้องก็ดูงงๆไปนิดนึง (มันก็น่างงอยู่) แล้วก็บอกว่า “ก็คล้ายๆเด็กม.ปลาย”

เอ่อ ก็ยังโอเควะ 55

ต่อๆ

ณ จุดนี้ เราและน้องได้ตกรถไฟเที่ยวสุดท้ายไปแล้ว เราก็เลยโทรไปติดต่อรุ่นพี่ที่จะให้น้องผู้หญิงไปนอนด้วย แล้วพวกเราก็ขึ้นรถไฟกัน

รถไฟคนเยอะมากกก แบบว่าอัดแน่นสุดๆ คิดว่าน้องที่มาจากโอซากาก็คงจะยังไม่เคยเจอ (ความจริงที่โน่นก็มีแต่ต้องเป็นช่วงเวลาคนเลิกงาน)

ยืนแบบเบียดๆ อัดๆ ไปประมาณ 45 นาทีได้

วันศุกร์ที่ 29 เมษายน 2554

มาถึงตรงสถานีที่จะส่งน้องผู้หญิงก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้ว พอส่งเสร็จเราก็นั่งกลับไปที่หอ… ไม่สิ นั่งไปถึงสถานีที่จะต้องเดินต่อไปที่หอ

พอออกมาจากสถานีปุ๊ป ก็เห็น Family Mart… แล้วเราก็รู้สึกหิวขึ้นมา

ตอนนั้นพึ่งนึกได้ว่า… ยังไม่ได้กินข้าวเย็น! = =”

รีบจนลืมสนิทไปเลยจริงๆ

เดินจากสถานี… จะถึงหอก็ตีสองแหล่ววว

กว่าจะได้นอนก็ใกล้ๆตีสาม = =” จะมีแรงเที่ยวมั้ยเนี่ยตรู

.

.

.

.

ตื่นตอนแปดโมงเช้า เราก็อาบน้ำแต่งตัว ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมตัวออกจากห้อง……..

ปรากฎว่าหากุญแจห้องไม่เจอ!!! ชิบบบบ

ความจริงคือธรรมดาเราไม่ได้ใช้กุญแจล็อคห้องหรอกนะ แต่มันต้องใช้กุญแจตอนเข้าหอ คือที่กุญแจจะมีชิพฝังอยู่ ต้องเอาไปใกล้ๆ sensor แล้วประตูหอมันถึงจะเปิด ทีนี้เมื่อคืนตอนเราเข้าหอมานี่เราก็ยังใช้กุญแจนั้นเข้ามาอยู่เลย… แล้วนี่หายไปได้ยังไงงง!!

หาไปได้ซัก 10 นาที.. ก็ยังหาไม่เจอ เลยออกจากหอมาก่อนเพราะว่าต้องไปเจอกับน้องคนอื่นๆอีก เดี๋ยวจะสาย

สำหรับวันนี้…. ก็เป็นวันแรกของ Golden Week อย่างเป็นทางการ

โปรแกรมเที่ยวคือไปที่…

สวน Ueno (อุเอโนะ)

ทำไมถึงไปที่นี่???

ตอนที่คิดแผนเที่ยว เรารู้สึกว่ามันควรจะมีการแนะนำรุ่นน้องกับรุ่นพี่ให้รู้จักกันหน่อย เพราะอย่างตอนเราปีที่แล้วเนี่ย มาถึงก็เที่ยวกันเลย แล้วเราก็ไม่รู้จักพี่ๆที่อยู่ฝั่งโตเกียว บางคนก็มาแนะนำตัว คุยด้วย แต่บางคนที่ไม่ได้มาคุยเลย เราก็มีความรู้สึกประมาณว่า.. “ใครวะ???” (คือไม่รู้จักเลยนั่นเอง)

เพราะเหตุนี้ เราเลยอยากจัดให้ตอนแรกทุกคนมารวมกันก่อนแล้วเล่นเกมที่ทำให้ได้รู้จักกันอ่ะ… ทีนี้เราก็ส่งเมล์ไปหาทุกคนในรุ่นเราขอความคิดเห็น…

ไม่มีใครเสนออะไรมาเลย = =”

แล้วเราก็สำนึกขึ้นได้ว่าเวลาทำงานอย่างนี้ถ้าเราต้องการคำตอบเราต้องไม่ “ขอ” แต่เราควรจะ “สั่ง” ไปเลย

เราก็เลยไปหาๆในเนตเอา

กลับเข้าเรื่องๆ

ก่อนเข้าสวน ก็กินไอ้นี่กันก่อน (แล้วมันคืออะไร)

มันคือกล้วยเคลือบช็อคโกแลตแหละ

แต่ความจริงเราไม่ได้กิน = =” เลยบอกไม่ได้ว่าอร่อยมั้ย

ทีนี้พอทุกคนมารวมกันแล้ว ก็หาที่นั่ง แล้วก็ปูเสื่อนั่งกัน

เราก็เริ่มโดยการให้รุ่นพี่ทุกคนแนะนำตัว เริ่มจากรุ่นเรา ไปเรื่อยๆๆ แล้วก็ให้น้องแนะนำตัวเป็นอันดับสุดท้าย ระหว่างแนะนำตัวก็ให้คนที่นั่งฟังถามคำถามได้ บางทีก็จะมีการแทรกแบบ เกรียนๆ ฮาๆ เกิดขึ้นบ้างเล็กน้อย

จะบอกว่าระหว่างช่วงแนะนำตัว (คือเราเป็นพิธีกร) มีช่วงนึงเรารู้สึกจะหน้ามืด แบบว่าเพลียมาก  = = สงสัยอาทิตย์นี้จะหนักไป

เสร็จแล้วก็เล่นเกม

เกมที่เล่นคือ…  เค้าคือใคร?

ก็ให้น้องแต่ละคนคิด fact เกี่ยวกับตัวเองขึ้นมา 1 อย่าง แล้วเราก็จะเอาทุกอันมาบอกทุกคน แล้วให้เดาว่าใครเป็นอันไหน

คนที่เล่นเกมก็แบ่งเป็นทีมๆ แข่งกันว่าใครเดา เอ้ย ตอบถูกเยอะที่สุด

พอบอก fact ของน้องทุกคนแล้วก็เป็นเวลากินข้าว แต่ละทีมก็ไปซื้อข้าวกันมา แล้วระหว่างกินก็มีคนมานั่งวิเคราห์กัน ดูจริงจังมาก 55

กินเสร็จแล้วก็เฉลย

เฉลยเสร็จแล้วก็เริ่มโปรแกรมเที่ยว

โปรแกรมเที่ยววันนี้.. เอาจริงๆยังไม่รู้เลยว่าตอนบ่ายจะไปไหน! คือไม่รู้ว่าจะไปสวนสัตว์ดีหรือไปพิพิธพัณฑ์ดี แบบว่า คือเราก็ไม่เคยอยู่ที่โตเกียวไง ก็เลยไม่รู้ที่เที่ยวด้วย พูดตรงๆเลยว่าตอนวางแผนเหนื่อย เพราะว่าในช่วงนั้นมหาลัยพึ่งเปิด มีต้องไปปฐมนิเทศโน่นนี่ + ต้องมาเทค์แคร์น้องที่อยู่ฝั่งนี้ แล้วเราก็ต้องหาร้าน หาที่ไปอ่ะ

แต่มันก็ทำให้เชี่ยวชาญทางขึ้นเร็วมากๆๆๆๆ แบบว่าแปปเดียวเริ่มจำทางเดินและทางรถไฟ(บางที่)ได้ละ

สรุปคือบ่ายวันนี้ไปสวนสัตว์ (ปีที่แล้วก็ไป จำได้มะ = =)

เอาจริงๆคือ… เราไม่ได้ชอบไปสวนสัตว์เล้ยยยย 555+ แต่มันไม่มีทางเลือกน่ะ ไปคราวนี้ก็ไม่ได้ถ่ายรูปเยอะด้วย เพราะว่าง่วงมากกกเลยไม่มีอารมณ์ถ่าย

(ถ้ารุ่นน้องอ่านอยู่ ปีหน้าพยายามอย่าจัดไปสวนสัตว์นะฮะ 555)

พอเข้าไปข้างในก็นเห็นศาลาไทยอยู่…

แล้วเราก็

เดินไปดูสิ่งมีชีวิตทั้งหลายในโลกใบนี้

ไอ้ตัวข้างบนนี่คือตัวอะไรไม่รู้แต่ แต่คือมันฉี่ออกทางก้น แล้วมันฉี่ได้ไกลมาก จนต้องมีป้ายมาเตือนไว้ว่าระวังโดนฉี่ใส่ = =”

แล้วก็มีเพนกวินน

แอบสงสัยว่ามันไม่ร้อนหรือไง คืออากาศตอนนั้นก็ 17 18 องศาได้แล้วนะ

พอซักห้าโมงเราก็ออกจากสวนสัตว์

เดินไปสถานที่ๆชื่อ Akihabara (มีใครเคยได้ยินมะ)

นี่ก็เป็นรูประหว่างเดินไป…

Akihabara ก็เป็นแหล่งขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ขายการ์ตูน และก็มี maid café

ก็ได้ไปดูแค่ร้านการ์ตูนกับร้านเกม เดินๆอยู่ซักพักนึง แล้วก็ไปกินข้าวเย็น

เป็นชาบู ชาบู

เป็นอันจบโปรแกรมวันนี้……

end of EPISODE I

2011goldenweek:

EPISODE II

วันเสาร์ที่ 30 เมษายน 2554

โปรแกรมวันนี้เริ่มเช้า… แต่เราไปสายหน่อย เพราะว่าตอนเช้าเราต้องตื่นมาหาข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรม!!

หาทำไม?

คือเนื่องจากว่าปีนี้มีน้องคนนึงเค้าไปเข้าข่ายโอลิมปิกซักอย่างมา(ไม่รู้รายละเอียด = =) ก็เลยจะมาญี่ปุ่นช้า ตัวน้องเค้าเรียนภาษาที่โอซากาแต่ว่าจะมาเที่ยว Golden Week ที่โตเกียว โดยจะมาถึงสนามบินนาริตา 8 โมงเช้า (ความจริงคือ 8.10 <– ยังจำได้)

แล้วเราก็เป็นคนไปรับ…

ทำไมน่ะหรอ

1) เพราะว่านาริตะมันไกลลล แล้วมันลำบาก ก็ไม่อยากจะขอให้รุ่นพี่ช่วยด้วยเพราะว่ามันควรจะเป็นคนที่อยู่ปีเราทำ แล้วเราก็เต็มใจทำอยู่แล้ว

2) เพราะเราเป็นคุยที่คุยกับน้องก่อนจะมาที่นี่ แล้วเราก็ไปนาริตะมาแล้วสองรอบ มีรอบนึงต้องไปนั่งต่อกลับโอซากา(ตอนเดือนมกรา) เราก็เลยจำทางได้ รู้ว่าน้องจะออกมาตรงไหน จะได้นัดที่เจอถูก ถ้าเป็นคนอีกไปเดี๋ยวถ้่าไม่เจอขึ้นมาจะแย่ เพราะน้องก็ไม่มีมือถือด้วย

ด้วยเหตุผลดังกล่าว (ดูเป็นทางการมาก 55) บวกกับความจริงที่ว่าระหว่างหอเราไปนาริตะนี่ใช้เวลา 2 ชม 40 นาที เราก็เลยตัดสินใจไปค้างที่โรงแรมใกล้ๆสนามบิน โดยมีรุ่นน้องอีกคนที่เป็นเพื่อนกับคนที่จะมาไปด้วย

แล้วเราก็จ่ายค่าโรงแรมไปแล้ว… รู้ว่ามันอยู่ใกล้สนามบิน แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนแน่ และไม่รู้ว่าจะไปยังไง ก็เลยตื่นมาดูวันนั้นแหละ =*= (คือหาโรงแรม แล้วก็จ่ายเงินไปคืนวันพุธ)

สรุปคือเราไปสายชมนึงนั่นเอง…

แผนวันนี้คือ… มาดูวัดที่นี่ แล้วก็นั่งเรือไปอีกที่นึง

(บอกได้ละเอียดมาก 55)

โดยเหตุนั้น เราก็เลยเดินเล่นๆ ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปมาซื้อตั๋วเรือ… แล้วค่อยเดินไปเจอคนอื่นๆ

ก็อย่างที่บอกว่าเดินเเล่นแปปนึง..

ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ

(ไอข้างบนนี่คือที่ๆเป็นโปรแกรมของเช้าวันนี้แหละ)

ขอโชว์รูปขนาดจัมโบ้

ผ่านประตูเข้าไปก็จะเป็นทางเดิน สองข้างจะมีร้านขายของต่างๆมากมาย

คนก็เยอะใช้ได้

อย่างที่บอกไปว่าสองข้างทางมีร้านขายของเต็มไปหมด… เรามาดูรูปของกันหน่อยดีกว่า (ณ จุดนี้คือกำลังเดินถ่ายรูปเล่นอยู่ ยังไม่เจอคนอื่นเลย 55 โอ้เอ้นะเนี่ย)

ชอบอ่ะ ><

รูปสีสดดี! 55

หลังจากนั้นเราก็ไปเจอกับคนอื่นๆ แล้วเราก็ออกเดินทางไปตรงที่ท่าเรือ…

ไอ้สีทองๆนั่นคือ…..

ฟองเบียร์!

คือมันเป็นตึกของบริษัท Asahi (ถ้าจำไม่ผิดนะ)

(เห็นตอนแรกนึกถึงตะเกียง Aladin 55)

แล้วเราก็ขึ้นเรือ….

ระหว่างทางก็เล่นเกมไป

แล้วก็มาถึงอีกทีที่เป็นโปรแกรมของวันนี้

(แปลกใจที่ช่วงนั้นไม่ได้ถ่ายรูปไว้เลย)

ณ จุดๆนี้ก็เป็นเวลา 5 โมงครึ่งแล้ว….

ก็เลยไปกินข้าวเลย!

(เร็วมั้ยล่ะ)

คือเนื่องจากว่าเราเป็นกลุ่มใหญ่ (สามสิบกว่าคนได้) แล้วช่วงนี้เป็นช่วงพีค ก็เลยจองร้านอาหารไม่ได้ จึงต้องเข้าไปกินตอนที่ร้านมันเปิดเลย !

เออ.. ลืมอธิบายรูปข้างบน = =”

คือที่ๆเราไปตอนเย็นนี่…. มันก็เป็นแบบว่าเอ่อ… จะพูดว่ายังไงดี เราก็ไม่ค่อยรู้เพราะเราไม่ได้อยู่จนจบ (อ่าว)

คือมันเป็นเกาะ (มั้ง 55+) แล้วก็มีพวก Game Center แล้วก็ที่ให้เดินๆดู รวมถึงเทพีเสรีภาพที่เห็นข้างบนนี่แหละ

จะบอกว่ารูปข้างบนนี่เป็นรูปสุดท้ายของวันนี้ = =”

ว่าแล้วก็แถมรูปรวมของน้องๆ และ ปีเรา ละกัน (ไหนบอกว่ารูปข้างบนเป็นรูปสุดท้ายไง?)

เอ้อออ เห็นรูปแล้วนึกขึ้นได้ว่ามีคนเคยถาม (เอาจริงๆจำได้ด้วยว่าคือเล็ก) ในเม้นในเอนทรี่ก่อนหน้านี้ ตอนที่เราไปเที่ยวเกียวโตก่อนกลับไทยว่า…

“ทำไมเราใส่แว่นดำทุกรูปเลย”

คือแว่นที่เราใส่อยู่ในรูปนี้มันเป็นแว่นที่พอออกแดดแล้วมันจะดำน่ะ

แค่นั้นแหละ

ต่อๆ

เราก็กินข้าว…. เป็นบุฟเฟต์ (อีกแล้ววววว!!!!!) อาหารอเมริกัน

รู้สึกไม่คุ้มอย่างแรงเพราะตอนนั้นไม่หิวเลย =*=

กินเสร็จก็ทุ่มครึ่งได้…..

โปรแกรมต่อจากนี้คือไป Game Center กัน … แต่เราไม่ได้ไป เพราะมีภารกิจต้องไปสนามบิน!

ไม่ได้เสียดายอะไรเท่าไหร่เพราะเราคิดว่าอยู่โตเกียวอีกสี่ปี ก็คงได้มาอีกหลายครั้งแหละ (มั้ง)

ต่างจากตอนอยู่โอซากา คือเรามีความรุ้สึกแบบว่าเราจะได้อยู่ที่นั่นไม่นาน ก็เลยเที่ยวเอาซะ… 555+

(พูดเหมือนอยู่โตเกียวแล้วไม่ค่อยได้เที่ยว… เอาจริงๆคือไม่ค่อยได้เที่ยวนะ จะเป็นแบบอารมณ์ไปเดินๆ จะพูดว่าไงอ่ะ อารมณ์ประมาณไปสยาม = =”)

เราก็ออกจากที่นั่น…….

ถึงสนามบินนาริตะ แล้วก็นั่งบัสจากสนามบินไปโรงแรม เช็คอินก็ตอนสี่ทุ่มได้

เป็นอันจบวัน!

วันอาทิตย์ที่ 1 พฤษภาคม 2554

ไฟล์น้องมีกำหนดลงตอน 8.10 แต่จากประสบการณ์ของเรา เที่ยวบินจะลงเร็วกว่ากำหนดเกือบทุกครั้ง แบบว่าเร็วกว่าครึ่งชมก็ยังมี เราก็กะว่าเช็คเอาท์โรงแรม 8 โมง (ความจริงคือมันต้องเช็คเอาท์ก่อน 8 โมงแหละ) แล้วก็ออกไปสนามบิน น่าจะถึงสนามบินซัก 8.20

คือเราคิดว่าน้องน่าจะมาถึงก่อนกำหนด แล้วกว่าจะได้กระเป๋า ผ่านด่านเข้าเมือง ศุลกากร ออกมาข้างนอกได้ก็น่าจะซัก 8.30

แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ อ่านเกมขาดมาก!

(ชมตัวเอง 55)

จะบอกว่า…. ตอนกลางคืนเราฝันว่า.. ไปที่สนามบินแล้วหาน้องไม่เจอ!! แล้วหาไปหามาปรากฎว่าน้องขึ้นลิมูซีนไปเอง แล้วก็ปล่อยเราทิ้งไว้ที่สนามบิน (เข้าใจฝันเนอะ 555+)

ต่อๆ

เราก็ไปรอน้องอยู่ตรงทางออกเลย เสร็จแล้วก็พาไปส่งของไปโอซากา

เสร็จแล้วก็ออกเดินทาง!!

ไปยังเมืองที่ชื่อโยโกฮาม่า

มันเป็นโปรแกรมตอนบ่ายของวันนี้…… แต่เรากับน้องไปถึงกันตั้งแต่… 11 โมง!!

(คือโปรแกรมตอนเช้านี่เป็นอีกที่นึง ซึ่งถ้าเราไปที่โน่นจากสนามบินเนี่ย ก็จะถึงตอนที่เค้าเลิกกันพอดี ก็เลยมานี่เลย)

เราก็ลุยย พาน้องเดินเล่น (ความจริงคือเราก็มาเป็นครั้งแรกเหมือนกัน 555)

ก็หยิบแผนที่จากสถานีรถไฟมาดูๆ + เปิดไอโฟน แล้วก็เดินซุยๆ ดูๆไปเรื่อยๆ

สวยยยยอ่ะ ชอบบ

รู้สึกชอบเมืองท่าอ่ะ คือชอบเมืองที่ติดทะเล แบบโกเบ (ที่เราเคยบอกว่าเราไปบ่อยมากปีที่แล้ว)

แถมอีกรูป

สวยเนอะๆ

เราก็เดินๆ ดูวิวเล่นๆไปเรื่อยๆ แล้วก็ได้เดินเข้าตึกนึงไป..

ซึ่งมีการแสดงรถที่ใช้ไฟฟ้าอยู่

(อย่างรถที่เห็นข้างบนนี่ใช้ไฟฟ้า 100%)

ถ้าจำไม่ผิดเนี่ยชาร์จครั้งนึงวิ่งได้ประมาณ 50 กม นะ แต่ใช้เวลาชาร์จเป็นชมเหมือนกัน

(รถสีขาวที่อยู่ข้างขวาเป็นแบบที่ใช้ทั้งน้ำมันและไฟฟ้า)

ระหว่างเดินเราก็หาร้านที่จะกินตอนกลางวัน ทีนี้มีน้องคนนึงพึ่งมาวันนี้ แบบว่าเป็นมื้อแรกในญี่ปุ่นก็เลยอยากหาร้านเจ๋งๆหน่อย เราก็ไปหาในเนต ดูร้านที่มันรีวิวดีๆๆ

จบลงด้วยชาบูชาบู

ซึ่งแพงใช่ได้เลย ถ้าเทียบกันที่อื่น

(90 นาที 3000 เยน)

จะบอกอีกอย่างว่า การเลี้ยงน้องเนี่ย… ทำให้เราตังหมด!

ไม่ใช่เพราะต้องจ่ายให้น้องหรอกนะ คือเราเต็มใจเลี้ยง+รุ่นเราทุกคนแบ่งกันจ่ายอยู่แล้ว แต่ปัญหาคือ เวลาเราพาน้องไปกินอะไรเนี่ย เราก็ต้องกินด้วย ซึ่งมันเสียตังเยอะสาดด 555+ คือกินแต่ละมื้อนี่แพงๆทั้งนั้น = =”

ต่อๆ

เราก็ กินไป คุยไปเรื่อยๆ (คุยกันว่าจะสั่งอะไรต่อไป) จบครบ 90 นาที

เราก็โทรไปหาเพื่อนรุ่นเราที่อยุ่กับคนอื่นๆ เพื่อที่จะถามว่าจะมาถึงกี่โมง!!

ปรากฎว่าพวกเราต้องรออีก 2 ชม กว่าๆ -*- เพราะเกิดการเลทขึ้น

ก็เลย….

ไปที่เที่ยวโปรแกรมตอนบ่ายเลยละกัน!

มันคือ…. พิพิธภัณฑ์ภาพลวงตาน่ะ

เราก็ไม่แน่ใจว่าทำไมมันต้องตกแต่งตึกให้ดูจีนๆ อาจจะเป็นเพราะมันอยู่ใน China Town ล่ะมั้ง (ก็คงอย่างงั้นแหละนะ)

มาดูรูปกันคับ

ก็มีนีโม่ น่ารักๆ

ข้างในมันก็จะมีรูปแปลกๆ แบบข้างบนนี่อ่ะนะ

หรือแบบรูปข้างบนนี้ ที่ดูเหมือนจะเป็นจานใส่ผักธรรมดาๆ

แต่พอพลิกแล้วก็กลายเป็นแบบนี้

แล้วก็มีรูปหลอกตาแบบข้างบน ที่เค้าถามว่าสามคนนี้คนไหนตัวใหญ่สุด

(ความจริงคือมันตัวเท่ากัน)

แล้วมันก็มีรูปที่วาดอยู่ตรงกำแพงที่ทำให้ดูเหมือนสามมิติหลายรูป

เจ๋งดีเนอะ

(รูปข้างบนนี่คือเรากำลังพยายามทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดี 555)

มีรูปหลอกตาแบบนี้ด้วยๆ

(คราวนี้เอาน้องมาเป็นนายแบบเยอะหน่อย 55)

แล้วก็มีฉากที่หลอกตาแบบนี้!! (คือความจริงเราสูงกว่าน้องเค้าพอสมควรอะ)

คือเรากับน้องสองคนก็เดินดูมันไปช้าๆ แบบว่าถ่ายรูปแทบทุกอันเพื่อฆ่าเวลา… ปรากฎว่าพวกเราดูกันจนหมดแล้วคนอื่นก็ยังไม่มากันซักที = =”

พอเค้ามาเราก็เลยกลับไปเดินดูใหม่อีกรอบ 55+

พอจบจากที่นี่ เราก็ไปเดิน China Town เล่นๆ

ถ้าจำไม่ผิด ที่นี่คือ China Town ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นนะ

มันก็อารมณ์ประมาณนี้แหละ… ระหว่างเดินพวกเราก็หยุดซื้อของกินไปเรื่อยๆ

แล้วก็ไปแวะศาลเจ้าที่นึง….

เป็นอันจบวันนี้!

จำได้ว่าตอนนั้นรู้สึกเพลียมาก คงเป็นเพราะเราเป็นภูมิแพ้ด้วย แล้วช่วงนั้นอาการไม่ค่อยดี แบบว่าตอนนอนหายใจไม่ค่อยออก แล้วก็ไม่ค่อยได้นอนเยอะด้วย.. = =”

คืนนั้นกลับไปเลยหลับซะตั้งแต่ 3 ทุ่ม!

ที่รีบนอนก็เพราะว่ารู้สึกเพลียมาก และ…. วันรุ่งขึ้นไป Disney แหละ!!! ต้องนอนเยอะๆ เดี๋ยวจะไม่ไหวเอา

end of EPISODE II

2011goldenweek:

EPISODE III

วันจันทร์ที่ 2 พฤษภาคม 2554

เมื่อคืนฝัน(อีกแล้ว)ว่า….

วันนี้เรานอนเกินนน ตื่นมาก็หกโมงเย็น (เน้นว่า หกโมงเย็น) แล้ว.. เราก็ยังจะออกไปดิสนีย์ (มันคือฝัน) แล้วพอเราไปถึงปุ๊ปทุกคนก็กลับกันพอดี…

ว่าแล้วเราก็คื่นขึ้นมาในโลกแห่งความจริง

9 โมง!!!!

นอนไปเกือบสิบสองชม  = =” ตื่นมารู้สึกเหมือนมีไข้นิดๆ (เอาแล้วไง)

รีบอาบน้ำ แต่งตัวสุดชีวิต แล้วก็ออกไปสภาพมึนๆ

ถึงดิสนีย์ตอนสิบเอ็ดโมงกว่าๆ

(คาดว่าคนอื่นไปถึงกันตั้งแต่ก่อนเราตื่น = =”)

คือตั้งใจไม่ตั้งนาฬิกาปลุกแหละ เพราะเรารู้สึกว่าควรจะพักไว้หน่อย เนื่องจากจะมีคืนวันนึงต้องโต้รุ่ง Oo ถึงเช้า ถ้าไม่สบายหนักๆตั้งแต่ตอนนี้ตาย 5 แน่ๆ

ต่อๆ ก็ไปถึงสถานีตรงดิสนีย์….

พอออกจากสถานี มันก็จะไปได้สองทาง เลี้ยวซ้ายจะไป Disney Sea เลี้ยวขวาก็จะไป Disney Land (ซึ่งเป็นที่ๆเรากำลังจะไปในวันนี้)

นี่ก็คือทางเดินระหว่างสถานีไป Disney Land

เดินไปอีก…

พอผ่านซุ้มนั้นแล้วก็หันไปถ่ายรูปวิวข้างขวาหน่อย..

แล้วก็เดินต่อไปอีก….

เดินไปอีก……

(คนอ่าน : เมื่อไหร่จะถึงซักที = =”)

ถึงแล้วคับบบบ นี่คือข้างในดิสนีย์ (ความจริงคือยังอยู่นอกที่เก็บตั๋ว)

ณ จุดนี้…. เราจะเดินเข้าไปข้างในแล้วนะครับ เตรียมตัวรับรูปให้ดี!

เราก็เดินเข้าไป….

มองไปทางขวา

มองไปทางซ้าย

มีคนขายลูกโป่งด้วย!

พอเดินออกมาก็เห็นวิวนี้…

แล้วเราก็ถ่ายรูปเล่นแบบนึง (แอบถ่ายชาวบ้าน 55)

สีสันสดสวย

(กำลังรู้สึกว่าดิสนีย์แลนด์เป็นสถานที่ๆควรจะมาออกเดทมากกว่ามากับเพื่อน 55)

เอาล่ะ… ได้เวลาไปหาคนอื่นแว้วว!

คือเรารู้ว่าเค้ากำลังกินข้าวกันอยู่ เราก็เลยไม่ได้รีบ

เค้าก็กินข้าวกันอยู่ในนี้

(จาก Alice in Wonderland)

ข้างหน้าก็มียาม(ไพ่)เฝ้าอยู่ด้วย

เราก็ถ่ายรูปเล่นๆไปอีกแปปนึงแล้วก็เข้าไปหาทุกคน….

เสร็จแล้วก็ไปเดินเล่น(อีก)

มีร้านขายของ… ที่ขายปราสาทดิสนีย์ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ามันทำมาจากอะไร = =” แต่มันราคา 10 ล้านเยน!!!

แล้วก็เดินต่ออีก (เหมือนว่าตอนนั้นจะเดินไปซักทีอ่ะนะ แต่จำไม่ได้ 555)

เราก็แบบว่า ถ่ายรูปไปเรื่อยๆเลย

บางรูปก็อาจดูไม่ค่อยมีความหมายว่าจะถ่ายไปทำไม 555

แถมปราสาท เต็มๆ ใหญ่ๆ อีกหนึ่งรูป

จะบอกว่ามีคนเยอะมากหลงเข้ามาในบล็อกเราเพราะ search หารูปที่เกี่ยวกับญี่ปุ่น

คาดว่าจะมีคนหลงเข้ามาอีกมากเพราะ search หารูป Disneyland 55+

เหมือนจะได้ไปเล่นไอ้นี่นะ (เหมือนจะ)

จำไม่ได้เพราะว่าวันนั้นเรามึนๆ + มันผ่านมาเดือนกว่าๆแล้ว

แต่จำได้แน่ๆว่าต่อจากนั้นไปเล่นไอนี่ต่อ

มันคือถ้วยชานรก!

ดูเป็นเครื่องเล่นน่ารักๆ คือพอเริ่มปุ๊ปถ้วยก็จะเคลื่อนไปรอบๆ แล้วในแต่ละถ้วยก็จะมีพวงมาลัยที่บังคับให้ถ้วยหมุนรอบตัวเองได้ด้วย

คือถ้าไม่หมุนในถ้วยตัวเองมันก็จะเป็นเครื่องเล่นธรรมดาๆที่ชิวๆ ฟังเพลงสบายๆ

เราก็ขึ้นไปกับรุ่นน้องผู้ชายสองคน… ก่อนขึ้นก็บอกมันว่า มึงอย่าบ้ากันมากนะ (กุมึนๆอยู่) 55+

แต่คือมันหมุนกันได้เห้มาก 555 คือตอนหลงมานี่แบบคลื่นไส้เลยทีเดียว

(นึกถึงตอนนั้นแล้วก็มึนเลย 55)

พอจบจากถ้วยนรก พวกเราก็เดินไปเครื่องเล่นอีกที่นึง

ระหว่างนั้นก็เจอขบวนพาเหรดเล็กๆอยู่

มันคือ Peter Pan แหละ

เสร็จแล้วก็ไปถึงที่หมาย

มันคือ It’s a small world

หลายคนอาจจะยังไม่เกท แต่คือเครื่องเล่นที่นี่ไม่มีคำว่า ‘เสียว’ เลย

คือเน้นสวยๆ น่ารักๆ ตามไสตล์ดิสนีย์ (ถึงได้บอกไงว่าไม่เหมาะที่จะมากะเพื่อน 55)

มันก็เป็นการล่องเรื่อ… แล้วก็ดูหุ่นน่ารักๆเต้นไปเรื่อยๆ

ตลอดเวลาก็มีมีเพลง It’s a small world เล่นอยู่ อารมณ์แบบว่าส่งเสริมสันติภาพโลก (ไม่รู้จะบรรยายยังไงและ 55)

ก็มีหุ่นที่เป็นตัวแสดงคนของประเทศต่างๆมากมาย (เยอะมากจนขี้เกียจถ่ายหมด)

อย่างอันนี้ก็เป็นคนญี่ปุ่น (รึป่าวนะ)

แล้วก็อีกหลายประเทศที่เราไม่รู้ว่าคือประเทศอะไรมั่ง 55

มีใครเดาได้มั่งมั้ย 55

(เผื่อคนอ่านลืม) ความจริงหุ่นที่เห็นทุกตัวเนี่ยมันเต้นกันอยู่นะ

เอ้อ แล้วก็.. มีหุ่นของไทยด้วย!

(คงไม่ต้องบอกว่าแค่ตัวขวา = =”)

แล้วก็เป็นอันจบ It’s a small world

(เพลงน่ารักมาก)

หลังจากนั้น…

เราก็ไป….

ดูเป็ด!!!

555+

(คนอ่าน : เอาจริงง่ะ = =”)

ความจริงคือ หลังจากนั้นเป็นเวลาฟรี คือปล่อยให้ทุกคนเดินอยู่ในโซนนึง

แล้วตกลงเป็ดมันมาเกี่ยวด้วยยังไง?

ก็คือด้านข้างโซนนั้นมันมีที่เค้าทำจำลองว่าเป็นสนามกอล์ฟของตัวการ์ตูน แล้วมันก็มีเป็ดอยู่ตัวนึง (ไม่รู้ว่าจะมีไปทำไม)

แถมรูปพี่เป็ดอีกรูปนึง

(คนอ่าน : โคตรอยากดูรูปเป็ดเลย) 55+

กลับเข้าเรื่องต่อ ในโซนนั้นมันก็มีร้านขายของ มีโชว์เล็กๆ ประมาณนั้น สิ่งก่อสร้างทั้งหลายก็จะมีสีสันสดใส

เสร็จแล้วก็ไปขับรถหน่อมแน้ม (ตั้งชื่อเอง 55)

ก็แบบว่า ขำๆ มากๆ 555 (คือเอาจริงเราก็ไม่ค่อยอยากเล่นเท่าไหร่ รู้สึกว่ามันเด็กเกินไปแล้ว = =”)

หลังจากนั้น…..

ก็เป็นเวลาของ Parade !!!

พวกเราก็ไปจับจองที่นั่งกัน รอขบวนพาเรดเดินมา

และแล้วก็มีเสียงดนตรีค่อยๆดังขึ้นมา.. แล้วเราก็เริ่มเห็นหัวขบวน..

แล้วเราก็เริ่มเห็นคณะตัวการ์ตูนเดินมา

สวยเนอะะะะ

(บอกแล้วว่าไม่เหมาะที่จะมากับเพื่อน โดยเฉพาะเพื่อนผู้ชาย 55)

ตัวละครของดิสนีย์มาเป็นล้าน….

อย่าง Winnie the Pooh และผองเพื่อน

Lilo and Stich

แล้วก็มีหลายตัวที่เราไม่รู้จัก 55

ในขบวนก็มีคนใช่ชุดมาสคอตแล้วก็เต้นๆอยู่เยอะเหมือนกัน

รู้สึกตัวนี้เท่ห์ดีอ่ะ 55

ยังมีรูปอีก…..

นอกจากนั้นก็มีตัวละครจากหนัง Pixar มาร่วมด้วยๆ

คงไม่มีใครไม่รู้จักเนอะ = =”

แล้วก็ Monster Inc..

ขอแถมรูปตัวการ์ตูนของดิสนีย์อีกหน่อย….

(รูปเยอะมากมาย)

เป็นอันจบพาเหรดตอนเย็น…

หลังจากนั้นเราก็ไปเล่นเครื่องเล่นอีกเครื่อง เสร็จแล้วก็……..

ไปดูพาเหรดกลางคืนต่อ!

ความจริงไม่ต้องมีคำบรรยายภาพก็ได้เนอะ 55

ถุ่ายรูปซะมันส์หยด

มาดูกันต่ออีกหน่อย 55

อยากจะบอกว่า…. ยังมีรูปอีก 5555+

หมี Pooh และผองเพื่อนอีกแล้ว…

แล้วก็มี Toy Story มาอีกรอบ..

ชอบไอ้ตัวสามตาอ่ะ น่ารักดี 55+

นอกจากนั้นก็มี….

แล้วก็มี Nemo ด้วยย

(ณ จุดนี้ เรารู้สึกว่าตัวเองถ่ายรูปมาเยอะมาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากกกกก)

(คนอ่าน : พึ่งรู้สึกเรอะ?!?!!)

มีพ่อเต่าจากหนัง Finding Nemo มากะเค้าด้วยย

แล้วก็มีตัวละครจากเรื่องอื่นๆอีกมากมาย…

… เหนื่อย (จากการลงรูป) 55+

ความจริงมีรูปอีกแหละ… แต่ไม่ไหวแหละ 55+

ดูได้ในเฟสเรานะ อัพไปแล้ว

เป็นอันจบวันนี้……

รู้สึกหมดพลังมาก (ในวันนั้น และ ตอนอัพตอนนี้ 55)

เนื่องจากอย่างที่เราบอกไปว่าตอนนั้นเราไม่ค่อยสบาย

(แต่ก็ยังสู้ (=เที่ยว) ต่อไป 555)

end of EPISODE III

2011goldenweek:

the finale

วันอังคารที่ 2 พฤษภาคม 2554

โปรแกรมของเราวันนี้คือ… ไปเที่ยวสถานที่ๆเรียกว่า ‘ชิบูย่า’

คิดว่าบางคนคงเคยได้ยินมาจากในการ์ตูน..

อย่างที่เราบอก (มั้ง….. 55 คือตอนนี้พึ่งมานั่งเริ่มพิมต่อจากเดิม บอกตรงๆว่าจำไม่ได้ว่าเราพิมอะไรไปก่อนหน้านี้มั่งเพราะว่าเขียนๆหยุดๆหลายรอบเหลือเกิน) ว่าเราเริ่มคิดเรื่องเที่ยวโกลเดนวีคตั้งแต่ตอนเดือนมกรา

ดูเหมือนจะเร็ว แต่ที่ต้องการเริ่มตั้งแต่เนิ่นๆคือเพราะเราต้องฝากเพื่อนๆที่อยู่โตเกียวทำ ซึ่งเค้าจะอยู่โตเกียวกันอีกไม่ถึงสามเดือน แล้วการขอให้ทำงานอย่างงี้จะไม่ค่อยเดินเท่าไหร่ (จากประสบการณ์ของเรา)

คาดว่าเพื่อนๆที่อยู่กะเราตอนม.ปลาย (ม.ต้นด้วย?) คงจะรู้ว่าเวลาเราเป็นหัวหน้าห้องหรืออะไรก็ตามแล้วมีงานเนี่ย เราจะชอบแบ่งงานแล้วสั่ง โดยเราจะคาดหวังว่าทุกคนต้องทำงานอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาที่กำหนด!

(ฟังดูโหด 55)

ก็คือเราจะพยายามตามถามอยู่ตลอดว่าเป็นไงมั่ง ถึงไหนแล้ว มีปัญหาอะไรมั้ย พูดง่ายๆคือ ‘ตามจิก’ นั่นเอง 55

แต่เรื่องจากงานนี้ 1) เราอยู่ห่างจากคนที่เราขอให้ช่วยทำ 2) เราไม่รู้เรื่องเกี่ยวกะโตเกียว 3) งานนี้เป็นไม่ใช่งาน…. (หมายความว่าไง???) หมายความว่า มันเป็นกิจกรรมเสริม คือไม่ใช่กิจกรรมหลัก (เกทมะ) พูดง่ายๆคือมันเป็น extracirricular activity (คนอ่าน : มันง่ายตรงไหน?!! 55)

คือถ้าเป็นงานแบบ งานของห้อง(ตอนมปลาย) งานกลุ่ม งานกีฬาสี ไรเงี้ย เราจะค่อนข้างซีเรียส (ก็คือซีเรียส) แต่งานนี้อย่างที่บอกว่าเป้นงานนอกกิจกรรมการเรียน ก็เลยไม่ซีเรียสเท่าไหร่ คือไม่รีบเร่ง

ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาเราก็เลยเริ่มคิดวางแผนในหัวตั้งแต่ตอนมกรา

(ขอนอกเรื่องต่ออีกนิด)

ตอนนั้นก็เปิดมาดูปฎิทินว่ามีกี่วัน.. แล้วก็ส่งไปบอกเพื่อนๆที่ตอนนั้นอยู่โตเกียวให้ช่วยวางแผน โดยเราอยากให้ 1) มันชิวๆ ไม่เหนื่อยมากเกินไป แบบว่าไม่ต้องออกเช้าทุกวัน 2) อยากให้เน้นการมี interaction ระหว่างทุกคนมากกว่าจำนวนสถานที่ๆไปเที่ยว คือเราว่าจุดประสงค์ของการจัดมันควรจะเป็นการที่ทำให้ทุกคนได้รู้จักกันดีขึ้น โดยเฉพาะรุ่นน้องที่มาใหม่กับพี่ๆ ไม่ใช่เน้นว่าไปเที่ยวให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้

(ฟังดูซีเรียสมาก)

ตอนนั้น เราก็คิดว่าวันแรกจะมีกิจกรรมให้น้อง-พี่ แนะนำตัวประมาณนั้น (อย่างที่มีไปในวันแรก) แล้วก็เป็นการเที่ยวปกติ โดยมีวันนึงเป็นวันเล่นเกมคล้ายๆ walk rally

เอาจริงๆเราก็คิดเองไม่ออก ก็เลยไปเปิดเนตหาดู

(ขอให้เครดิตเวป : http://www.greatgroupgames.com/large-group-games.htm)

มีเกมน่าสนใจเยอะมาก ทั้งเกมที่เล่นแบบไม่ต้องใช้สถานที่ คือจะเป็นเกมพวกถามคำถาม หรือเกมแบบที่เล่นไปตอนวันแรกสุดอะ คือให้ผู้เล่นแต่ละคนบอกความจริงเกี่ยวกับตัวเองมาหนึ่งอย่างแล้วให้คนอื่นเดาว่าอันไหนเป็นของใคร

อีกพวกก็จะเป็นพวกที่ต้องใช้สถานที่

เกมที่เล็งไว้ตอนน้ันคือ Photo+Video Scavenger Hunt

คือเราก็จะต้องสร้าง List ขึ้นมา บอกว่าแต่ละทีมต้องไปถ่ายรูป/วีดีโออะไรมาบ้าง โดยแต่ละอันก็จะมีแต้มต่างกันไป

เราก็ไปปรึกษากับคนที่อยู่โตเกียว ปรากฎว่าเค้าก็คิดเกมคล้ายๆอย่างงี้เหมือนกัน (คิดจะบอกว่าคล้ายก็คล้าย ไม่คล้ายก็ไม่คล้าย = =) คือเป็นเกมที่ผู้สร้างเกมต้องไปเดินสถานที่จริงก่อนแล้วถ่ายรูปมา หน้าที่ของผู้เล่นคือถ่ายรูปเดิม แบบว่ามุมกล้องต้องเหมือนเดิมเลย แต่ว่าต้องมีสมาชิกของทีมอยู่ในรูป

ก็ฟังดูเป็นความคิดที่ดี ตอนแรกเราก็จะยอมให้ทำแบบนั้นไปแล้ว เพราะว่าคนที่เตรียมงานคงต้องเป็นคนที่อยู่ฝั่งโตเกียว (สำหรับคนลืม:ตอนนั้นเราอยุ่โอซากา)

แต่เพราะมันมีแผ่นดินไหวเกิดขึ้น ก็เลยไม่มีเวลาเตรียมงานโดยการไปสถานที่จริง (เพราะทุกคนกลับไทยกันหมด) สุดท้ายก็เลยใช้เกมแบบที่เราไปหาจากเนตมานั่นเอง

เราก็แบ่งทีม แล้วก็คิด List เกรียนๆหลายอันอยู่ เสร็จแล้วก็ส่งให้เพื่อนที่เคยอยู่โตเกียวให้เค้าช่วยคิดโจทย์ที่มันเกี่ยวข้องกับสถานที่

คือของที่เราคิดจะเป็นพวกเกรียนๆแบบ

ถ่ายรูปคนในทีมเชคแฮนด์กับคนแปลกหน้า

ถุ่ายวีดีโอคนในทีมอย่างน้อยสามคนร้องเพลงช้างกลางสีแยก

(แต่ละอันจะมีแต้มต่างกันไป อันไหนเกรียนมากก็จะแต้มเยอะ 55)

แต่สุดท้ายโดนเพื่อนตัดเอาส่วนวีดีโอออก TT เศร้า

คือเดิมกะว่าเล่นเกมแล้วจะเอาวีดีโอมาเปิดวันสุดท้าย ท่าจะฮามากๆๆๆ

แต่ก็เข้าใจว่าเวลาเตรียมการไม่ค่อยมี = =”

(น้องปีหน้าทำด้วยนะฮะ 5555)

มาเริ่มกันเลยดีกว่า…

(คนอ่าน…. เข้าเรื่องซักที = =)

ในโจทย์ก็จะมีอันง่ายๆแบบ….

ถ่ายรูปคนในทีมซื้อ Coke Zero ประมาณนั้นอยู่ แต่จะขอยกเอาแต่อันแปลกๆ(=เกรียนๆ) มาให้ดูนะ

(อาจจะไม่ค่อยมีรูปเรา เพราะเราเป็นช่างภาพให้กับทีม)

1) จัดฉากก่อการร้านกลางชิบูย่า

ชอบ 55+ บางคนก็หันมามองเล็กน้อยตอนถ่ายรูป

2) สร้างขบวนการกู้โลกหน้าร้าน Tsutaya

(เราก็ช่างภาพอีกแล้ว 55) ความจริงอันนี้แอบอยากไปถ่ายด้วย เกรียนดี 555

3) ถ่ายรูปสัตว์ประหลาด 3 หัว 3 ขา ไม่มีแขนหน้าป้าย…(ชื่อภาษาญี่ปุ่น)….

สำหรับอันที่ดูธรรมดาๆหน่อยก็มีแบบ

ถ่ายรูปสมาชิกทุกคนในทีมกับคนแต่งชุด Cos-Play

แล้วก็มีอันที่ดูธรรมดาๆ แต่กลุ่มเรามาทำให้เกรียนได้ 555+

อย่างเช่น… ถ่ายรูปสมาชิกในทีมยืนเคารพธงชาติ

คือความจริงคนคิดโจทย์นี้เค้าตั้งใจจะให้ไปถ่ายรูปหน้าร้านอาหารไทยที่มีธงไทยอยู่อะนะ แต่ทีมเราก็…..

แบบว่าสมัยนี้เทคโนโลยีมันพัฒนาแล้วว 555

(แต่ว่าสุดท้ายก็ไปถ่ายรูปแบบดีๆมาอะนะ)

แล้วก็มีโจทย์อีกอันคือ….

“ถ่ายรูปจากตู้”

ซึ่งคนที่คิดโจทย์ก็ตั้งใจจะให้ไปถ่ายรูปตู้อะ ที่มันคล้ายๆรูปสติกเกอร์ ที่เป็นของญี่ปุ่น

เราก็….

เดินไปที่ตู้โทรศัพท์ เอากล้องไปตั้งไว้ข้างใน ตั้ง timer แล้วก็…..

แชะ!

555555+

เท่านั้นยังไม่พอ

เดี๋ยวเค้าจะหาว่าเราไม่ได้ถ่ายจากตู้เพราะเราไม่ได้อยู่ในตู้ได้ พวกเราก็เลย…

55555555+ ชอบมั่กๆ

มีอีกรูปด้วย แบบเปิดประตูตู้

นอกจากนั้นก็มีแบบ ให้ถ่ายใบเสร็จเซเว่นซึ่งราคาของต้องเป็น 234 เยน

พวกเราก็ไปเดินหาเซเว่น แล้วก็หาของที่ราคาบอกกันแล้วเป็น 234 เยนอีก 555

เกมก็ใช้เวลาเล่นตคั้งแต่ประมาณสิบเอ็ดโมงจนถึงห้าโมงครึ่งเลยทีเดียว

รู้สึกว่าเป็นกิจกรรมที่เวิร์คดี ทุกคนบอกว่าสนุก (คิดว่างั้นนะ 55)

มาแถมรูปจากวันนี้กันอีกหน่อย..

เป็นอันจบเกมของวันนี้!!!

อยากให้รุ่นน้องปีหน้าจัดแบบนี้อีกคับบบ!!

เอ้อ… วันนี้เป็นวันเด็กแหละ…

ยังจำได้เลยว่าวันนี้ปีที่แล้วอยู่โกเบ กำลังดูเทศกาลดอกไม้อยู่..

หลังจากเล่นเกมส์เสร็จพวกเราก็ไปกินข้าว แล้วก็สลายตัว… เป็นอันจบวัน

วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการเที่ยวใน Golden Week ปีนี้.. คือวันถัดไปเป็นวันที่จะมีการเล่นกีฬา และพิธีรับน้อง

จะบอกว่าตลอดวันที่ไปชิบูย่านี่เราปวดหัวแบบมึนๆ = =” คือไปเดินดิสนีย์เยอะเกินทั้งๆที่ยังไม่หายเลยเหมือนอาการเลยจะแย่ลง =*= เซงจริงๆนะ Golden Week ปีที่แล้วก็ป่วยถ้าโปรแกรมปีนี้เป็นแบบปีที่แล้วนี่เราคงไม่รอด

วันพุธที่ 3 พฤษภาคม 2554

และแล้ว….

เราก็มาถึงวันสุดท้าย!!!

กิจกรรมวันนี้มีแค่เล่นกีฬาตอนบ่าย แล้วก็กินข้าวด้วยกันตอนเย็นที่หอน้อง แล้วก็ดูน้องแสดงละคร แล้วก็เป็นพิธี

คืนก่อนหน้านั้นเราก็อุตส่าห์กลับไปแล้วรีบนอนเลยเพราะรู้ว่าคืนนี้จะไม่ได้นอน = =” แบบว่าเล่นกันถึงเช้า

ขอเปรียบเทียบกับปีที่แล้วหน่อย คือปีที่แล้วเนี่ยสถานที่ๆเล่นกีฬา กินข้าว และทำพิธีนี่เป็นที่เดียวกันหมดเลยก็คือที่หอเรา(ในตอนนั้น)นั่นเอง

แต่ปีนี้ สถานที่เล่นกีฬาอยู่คนละที่กะหอน้องซึ่งเราจะใช้เป็นที่กินข้าวและทำพิธี

มีปัญหาอีกนิดคือหอที่นี่เค้าให้อยู่ได้ถึงแค่ 4 ทุ่มม !!

สรุปคือบ่ายไปเล่นกีฬาอีกที กลับมากินข้าวที่หอน้อง แล้วก็น้องแสดงละคร แล้วก็เป็นพิธี ถึงสี่ทุ่ม…

สี่ทุ่มแล้วก็ยังผูกสายสิญจน์กันไม่เสร็จ ก็เลยออกมาต่อกันข้างนอก เสร็จแล้วก็ไปเกะ…. ถึงเช้า = =”

จะบอกว่าตอนบ่ายวันนั้นเราไม่ได้ไปเล่นกีฬากะเค้าแหละ คือเรานอนอยู่ที่หอน้อง -*- แบบว่าปวดหัวแสรดด นอนไปได้ซักสามชมมั้ง แต่ตื่นมาก็ยังมึนๆ = =

เราก็มึนๆไปตลอดทางอะ ตั้งแต่พิธี จนจบ 555 ตอนแรกกะว่าพอไปถึงเกะจะนอน…. แต่ว่า พอมือแตะไมค์แล้วมันก็หยุดม่ายด้ายยยยย 5555555

(สรุปคือร้องเพลงถึงตีสองกว่าๆ แล้วก็ไปนอนถึงตีห้า)

ตีห้าพวกเราก็ออกจากเกะ ไปกินข้าว แล้วก็สลายตัว เป็นอันจบ Golden Week

ขอแวบบบ กลับไปช่วงพิธีอีกครั้ง

เราก็ได้ผูกสายสิญจน์แล้วก็พูดกับน้องทีละคน ตอนนั้นรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วเนอะ ยังจำได้ว่าตอนนี้ปีที่แล้วเรายังคิดว่าเมื่อไหร่เราจะพูดญี่ปุ่นได้ซักที แบบว่าเบื่อมากกับการที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

หนึ่งปีผ่านไป แปปเดียวเอง (ทุกคนไม่ว่าจะเรียนอยู่ที่ไหนก็คงรู้สึกเหมือนกันเนอะ)

อย่าว่าแต่หนึ่งปีเลย มัธยม 6 ปีนี่ผ่านไปไวแบบโกหก

เรื่องที่เกิดตอนมต้นบางเรื่องยังจำได้เหมือนเป็นเรื่องของเมื่อวานอยู่เลย…

กลับเข้าเรื่องต่อๆๆ…

อย่างที่บอกไปว่าก่อนพิธีก็จะเป็นการแสดงของรุ่นน้อง

น้องปีนี้แสดงละคร…… ล้อเลียนรุ่นพี่

ถ้าเราจำไม่ผิดเราเคยผิดไว้ปีที่แล้วว่า “เราคิดว่าทุกๆปีคนส่วนใหญ่ก็น่าจะแสดงละครล้อเลียนรุ่นพี่ ก็เลยพยายามคิดละครที่มันไม่เหมือนกับคนอื่น” 555

แอบเซงเล็กน้อย อยากดูน้องแสดงละครอะไรฮาๆ แบบที่เป็นเรื่องราว

ตอนนั้นอีกใจนึงก็ลุ้นอยู่ว่า กุจะโดนอะไรบ้าง 5555+

เป็นไปตามคาด โดนล้อเรื่องล้มจักรยาน(ที่อัพไปเมื่อเอนทรี่ที่แล้ว)และเรื่องตัดผม(เอนทรี่นี้)

ฮาดี 55+ ช่วงหลังๆไม่ค่อยมีคนมาล้อเราเลยอะ ยิ่งขึ้นมปลายแล้วแทบไม่มีใครล้อเลย (คือเป็นเราไปล้อคนอื่นแทน 55) เป็นความรู้สึกสนุกไปอีกแบบ

(พูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าอยากโดนล้อนะคับ 555)

จบบบ โกลเดนวีคปีนี้

รู้สึกหายเหนื่อยมากที่ได้เห็นว่าหลายๆคนได้สนุกสนาน คือจุดประสงค์เนี่ยเป็นอย่างที่บอกไปคือ ต้องการให้น้องที่มาใหม่รู้สึกสนิทกับรุ่นพี่ และไม่รู้สึกเหงา อยากให้มันบรรยากาศเฮฮา และสนุกกันทุกคน

บอกตรงๆเลยว่าเต็มใจทำจริงๆนะ ! ! !

รู้สึกดีใจมากกกกก

extra

พูดถึงเบื้องหลังการถ่ายทำนิดนึง

หลังจากที่ประกาศผลมหาลับแล้ว ปรากฎว่าคนที่อยู่ฝั่งโอซากาเกือบหมดได้ไปโตเกียยว และคนที่อยู่ฝั่งโตเกียวก็ไม่มีใครอยู่โตเกียวต่อเลย

ตอนนั้นเราก็คิดว่าถ้าไม่รีบจัดการตั้งแต่เนิ่นๆ ทุกอย่างจะลำบากแน่ๆ (คิดว่าเคยพูดคล้ายๆอย่างงี้ไปแล้ว)

แล้วก็ถ้าไม่มีคนเริ่มจุดประเด็นนี้ขึ้นมา ก็อาจจะไม่มีใครทำ เพราะเป็นช่วงที่ทุกคนจะมัวแต่เล่น ชิว ประมาณนั้น

เราก็เลยขอให้เพื่อนที่อยู่ฝั่งโน้นช่วยคิดแผนขึ้นมา แบบว่าโทรไปตามทุกอาทิตย์เลยทีเดียว

เดินที่เราคิดไว้คือพอปิดเทอมแล้วก็จะขอให้คนที่อยู่โตเกียวไปลองเที่ยวจริงตามแผนที่วางไว้ แล้วก็หาร้านทุกอย่างไว้ให้หมดเลย เดี๋ยวพอเราไปโตเกียวแล้วเราจะจองเอง

ทีนี้ อย่างที่บอกไปอีกว่า มันมีแผ่นดินไหวเกิดขึ้น…. ทุกคนก็กลับไทย

ณ จุดนั้น แผนเที่ยวมีแค่เป็นร่างที่ยังไม่เสร็จดี แล้วก็มีสถานการณ์โรงไฟฟ้าฟุคุชิมา ที่มีข่าวว่ามีสารกัมมนตรังสีแพร่ออกมา ยิ่งถ้าดูข่าวที่ไทยเนี่ยจะยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

ถ้าจะจัดเที่ยวที่โตเกียวนะ อย่าว่าแต่รุ่นน้องเลย รุ่นพี่เองเนี่ย พ่อแม่จะอนุญาตให้ไปเที่ยวที่โตเกียวรึเปล่า แล้วก็สำหรับคนที่ต้องเรียนโตเกียวต่อเนี่ย พ่อแม่จะให้เรียนต่อรึเปล่า?

ตอนนั้นเราก็คิดแผนเอาไว้สองอย่างคือ…

1) ยกเลิกโกลเดนวีคปีนี้ไปเลย แล้วเราว่าเอาเงินจากทุกคนที่จะใช้เที่ยวในปีนี้ไปบริจาคให้คนที่เค้าประสบภัยน่าจะดีกว่า จริงมั้ย? คือเงินทุนที่พวกเราๆเอาไปเที่ยว กิน ซื้อของเนี่ย ความจริงแล้วมันก็เป็นเงินที่ได้มทาจากรัฐบาลญ๊่ปุ่น ซึ่งก็เป็นเงินภาษีของคนญี่ปุ่นนั่นเอง

ส่วนรุ่นน้องปีนี้ รุ่นเราจะเลี้ยง แล้วรุ่นเราก็จะจัด Golden Week ปีหน้า และเลี้ยงน้องปีหน้าด้วย

แต่ความจริงตอนนั้นเราก็พอรู้ว่าคนอื่นคงจะไม่ยอมกับแผนนี้ ไม่ใช่เพราะว่าต้องบริจาคเงินหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่ามันต้องยกเลิกแผนโกลเดนวีค

แล้วเราก็คิดว่าถ้าเราเสนอแผนแบบนี้ไปอาจจะมีคนคิดได้ว่าเรา ‘ไม่อยากทำ’

แผนอีกแผนที่คิดไว้คือ…..

2) จัดเหมือนเดิม แต่จัดที่โอซากา

ความง่ายของแผนนี้คือถ้าจัดที่โอซากาเนี่ยเราสามารถคิดแผนเที่ยวได้เลย

แต่เนื่องจากปีที่แล้วพึ่งจัดที่โอซากาไป…. เราก็คิดว่าแผนนี้ก็อาจจะโดนปัดเหมือนกัน

คือถ้าจัดที่โอซากาจริงๆคนก็คงไปร่วมน้อย (โดยส่วนตัวเราโอเค ตราบใดที่รุ่นเราและรุ่นน้องยังไป)

เราก็ไปคุยกับคนในรุ่นเราเองก่อน ก็เป็นไปอย่างที่คิดไว้ว่าหลายคนไม่เอาแผนแรกเพราะมันต้องยกเลิกโกลเดนวีค แต่ก็ดูทุกคนโอเคกับแผนที่สอง หลายคนบอกว่าไม่จัดโตเกียวน่าจะดีกว่าด้วยซ้ำเพราะสถานการณ์ในตอนนั้นยังมีการดับไฟอยู่ เพราะไฟฟ้าไม่พอใช้ และของตามซุปเปอร์(ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือน้ำเปล่า) เหลือน้อยมาก หรือบางที่ไม่มีขายเลย

เสร็จแล้วเราก็ไปคุยกับรุ่นพี่ ก็เป็นไปอย่างที่คิดไว้อีกว่ารุ่นพี่อยากให้จัดที่โตเกียว (เพราะปีที่แล้วพึ่งจัดโอซากา + รุ่นพี่ส่วนใหญ่อยู่โตเกียว)

สุดท้ายก็เลยลงเอยด้วยการคิดแผนเที่ยวของทั้งสองที่ไปก่อน แล้วระหว่างนั้นเราก็จะต้องติดต่อรุ่นน้องที่จะได้ไปโอซากาว่าพ่อแม่โอเคมั้ยถ้าจะจัดโกลเดนวีคที่โตเกียว

น้องๆ ตอบมาว่าไม่มีปัญหา อย่างรวดเร็ว 555

พอเราก็กลับไปญี่ปุ่น เราก็เอาแผนที่ร่างไว้ไปให้รุ่นพี่ดู และก็ให้รุ่นพี่ช่วยคิด (เพราะเราไม่รู้เรื่องอะไรเลยนั่นเอง)

รุ่นเราทุกคนก็ทำงานกันดี เสียอยู่อย่างเดียวคือบางทีเราติดต่อโดยส่งเมล์ให้ทุกคนหรือแท็กในเฟสบุ๊ค แล้วทีนี้ก็จะมีบางคนที่ดูอย่างเดียว แล้วไม่ตอบ = =”

อย่างที่เราบอกไว้ว่าถ้าเป็นงานแบบ งานห้อง งานโรงเรียนตอนมปลายนี่เราจะ ‘สั่ง’ ไปเลย แบบว่าเหมือนกดปุ่มแล้วต้องได้ (เป็นหัวหน้าที่โหดมาก 55)

แต่อย่างงานนี้เราว่ามันเป็นงานสมัครใจ เราเลยใช้การ ‘ขอ’ แทน คือถึงแม้จะไม่มีใครทำเลยแล้วเราต้องทำคนเดียวเราก็โอเคเพราะว่ามันเต็มใจที่จะทำ (คือถ้าเป็นงานแบบข้างบนนี่คนในกลุ่มเราโดนหนักแว้วว หุหุ)

ที่พูดอย่างงี้ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นไม่ได้ช่วยทำนะๆๆ ทุกคนก็ช่วยทำส่วนของตัวเองดี เพียงแต่เรารู้สึกว่าบางทีเราทำเยอะไปหน่อยเท่านั้นเอง 55

ปัญหาคือช่วงที่กลับมาญี่ปุ่นเนี่ย เราก็มีเรื่องต้องคิดมากมายเกี่ยวกับมหาลัย ต้องมีปฐมนิเทศอันนั้น อันโน้น ตรวจร่างกาย ไหนจะต้องคิดวิชาลงเรียน แล้วพอมีน้องมาฝั่งโตเกียวเราก็ต้องวางแผนแบบวันต่อวันว่าจะพาน้องไปไหนดี ปัญหาที่เกิดขึ้นคือเรามีเรื่องคิดในหัวมากจนบางทีเราลืมแบ่งงานให้คนอื่น มีหลายครั้งที่พึ่งมานึกออกตอนเวลาที่มันต้องทำแล้ว เราก็เลยต้องทำเอง คือเพราะงานนี้ไมได้เป็นโฟกัสหลักของเรา (โฟกัสหลักมันก็ต้องเป็นชีวิตมหาลัยจริงมะ ไม่ใช่มัวแต่มาทำไอนี่แล้วไม่มีวิชาเรียน = = )

เป็นอะไรที่ท้าทายความสามารถดีเหมือนกัน เหนื่อย แต่ก็สนุกไปอีกแบบ

ขอจบเรื่องเกี่ยวกับ Golden Week ประจำปี 2011 อย่างเป็นทางการครับบบบ

end of 2011goldenweek

beyond goldenweek

วันพฤหัสที่ 5 เราก็กลับมาถึงหอตอนประมาณ 7 โมงครึ่ง (ตอนเช้า)

ถึงปุ๊ปก็ นอนนนนนน! ไปจนถึงเที่ยง แล้วก็ตื่นขึ้นมาทำอะไรซักอย่าง (อยู่ในห้องนั่นแหละ แต่จำไม่ได้ว่าทำอะไร 55)

เสร็จแล้วพอประมาณบ่ายสามเราก็ออกจากหอ…. ไปชินจุกุ (ฟิตจริงๆ)

คือมีนัดเจอกับเพื่อนที่เรียนที่โอซากาด้วยกันปีที่แล้ว เพราะว่าตอนช่วงโกลเดนวีคมีเพื่อนที่เค้าอยู่ที่อื่น(ที่ไม่ใช่โตเกียว)มา ก็เลยมานัดเจอกัน

ไปในสภาพครึ่งผีครึ่งคน 55+ คือหัวก็ยังมึนๆ

ไปกินอะไร…. กินอะไร…. กินอะไร…..

ไปกินเอมเค! (จริงๆ ไม่ใช่มุข)

ใช่แล้ว ที่ญี่ปุ่นก็มีเอเคด้วย แต่เป็นชาบูชาบูที่สั่งติ่มซำได้

เสร็จแล้วก็ไปถ่ายรูปตู้ (คราวนี้เป็นรูปที่ถ่ายจากตู้จริงๆ ไม่ใช่ตู้โทรศัพท์ 55+)

(ที่จริงรู้สึกที่ไทยก็มีตู้ถ่ายรูปแบบนี้เหมือนกันแหละ)

เสร็จแล้วก็กลับ….

วันรุ่งขึ้นเป็นวันศุกร์ มีเรียน!! ก็ไปในสภาพงงๆ 555+

เสร็จแล้วก็มาถึงวันที่ 16 พฤษภา….

คิดว่าน่าจะเคยบอกไปก่อนหน้านี้แล้วป้ะว่าเราจะไปดูคอนเสิร์ต Maroon 5??

จะบอกว่าเล็งไว้ตั้งแต่ก่อนผลมหาลัยออก ก็รอจนผลมหาลัยออกก่อนแล้วค่อยซื้อ (คือมันไปหลายเมือง แล้วก่อนหน้านั้นก็ไม่รู้ว่าจะได้ไปอยู่ที่ไหน)

บัตรราคา 8500 เยน (แอบแพง)

แล้ววันที่เล่นคอนเสิร์ตก็เป็นวันจันทร์!!! (แบบว่าวันอังคารเช้ามีเรียน แต่ก็ไป 555)

คอนเสิร์ตเริ่มทุ่มนึง เรามาถึงตั้งแต่ห้าโมงนิดๆ 55+ ก็เดินเล่นไป รอเพื่อนไป

พอหกโมงเค้าก็เปิดให้ผู้ชมเข้าได้…

รอไปพักนึง (พักใหญ่เลย..) พอทุ่มนึง ไฟก็ดับลง… ทุกคนก็กรี๊ดดดดดด!!!

ทั้งวงก็วิ่งออกมา แล้วก็เริ่มเลย ไฟที่นี่สีสันตระการตามาก

เริ่มจากเพลง Misery แล้วก็ต่อด้วยเพลงดังๆของวงอีกเป็นชุด แบบ Wake Up Call, If I never see your face again (มีใครรู้จักบ้างมะ 55)

มันส์สาดดดด!!!!

ข้อเสียอย่างเดียวของคอนเสิร์ตนี้คือ…. มันสั้นมาก!!!!

แค่ประมาณ 1 ชม 45 นาที

(คือเราคิดว่าน่าจะซัก 3 ชม)

แต่บอกได้ว่ามันส์มากกกกกคับบบ

คือเราชอบวง Maroon 5 มากอยู่แล้ว (คิดว่ามากสุดในวง International ทุกวง) แล้วครั้งนี้ก็เป็นคอนเสิร์ตครั้งแรงของเราด้วย เลยรู้สึกว่ามันสนุกมากๆๆๆๆๆ

เอ้อ ลืมบอกว่าเราไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนที่เรียนภาษาที่โอซากาปีที่แล้ว รวมกันแล้วประมาณ 15 คนได้ (ไม่อยากจะบอกว่าเราเป็นคนชวน 555)

เป็นอันจบเรื่องราวหลังโกลเดนวีค…

—————————————————————————————–

ขอพูดถึงชีวิตตัวเองตอนนี้หน่อย

(ถ้าสังเกต จะเห็นว่าตั้งแต่มาญี่ปุ่นเนี่ยเราจะเขียนเกี่ยวกับที่ๆเราไปเที่ยวซะเป็นส่วนใหญ่ แบบว่าแทบไม่ได้พูดถึงชีวิตประจำวันของตัวเองเลย…)

จะบอกว่า…. เราไปปั่นจักรยานไปโรงเรียนแหละ! (ข้างบนคือจักรยานเรา)

ระยะทางประมาณ 5 กิโล ใช้เวลา 20 นาที…

เหตุผลคือ 1) อยากออกกำลัง (ฟิต 55)  2)มันเร็วกว่ารถไฟ!!!

เนื่องจากไฟฟ้าไม่พอ บริษัทรถไฟเลยลดจำนวนรถไฟที่วิ่งลงเพื่อนการประหยัดไฟ เลยกลายเป็นต้องรอรถไฟนานขึ้น และถ้าจะเดินจากหอเราไปสถานีนี่มันก็ใช้เวลาไปเกือบ 10 นาทีแล้ว = =”

แต่ช่วงหลังจากที่เราล้มจักรยาน(ยังจำได้มั้ย) เราปวดเข่าขวาจนปั่นจักรยานไม่ได้ คือเดินได้ แต่ปั่นจักรยานหรือวิ่งไม่ได้ ตั้งแต่ตอนนั้น(ปลายเมษา)มาเราก็เลิกปั่นจักรยานไปโรงเรียนเลยจนกระทั่งอาทิตย์ที่แล้วนี่แหละ

สำหรับการเรียน….

ต้องบอกว่าไม่ลำบากแบบที่คิด แต่งานเยอะมาก!!

คือตอนแรกเราคิดว่าเข้ามหาลัยมาจะไม่เข้าใจที่อาจารย์พูดเลยย แต่เอาจริงๆมันก็พอรู้เรื่อง และเราพบว่าจะฟังรู้เรื่องมากที่สุดถ้าเราตั้งใจฟังเค้าอย่างเดียวแล้วไม่จดโน้ต 555+

วิชาเศรษฐศาสตร์ที่เรียนก็เลยยังไม่กังวลมากเท่าไหร่ (แต่ก็แอบกังวลเพราะมันต้องอ่านเยอะ)

วิชาที่ทำให้เหนื่อยจริงๆคือญี่ปุ่น อังกฤษ และอีกวิชานึง

สำหรับวิชาญี่ปุ่น เราเรียนกับพวกที่มันเทพๆกัน เค้าก็เลยต้องสอนแบบเทพๆ = =” ตอนต้นเทอมอาจารย์ก็แจกบทความมาสิบกว่าบทความ บทความละ 10 หน้า+ ทั้งหมดเป็นอะไรที่เกี่ยวกับประเทศญี่ปุ่น (มีตั้งแต่การไม่ยอมให้คนต่างชาติเช่าบ้าน เกี่ยวกับยากุซ่า เกี่ยวกับระบบการสอนภาษาอังกฤษในญี่ปุ่น) โดยแต่ละอาทิตย์เราจะต้องอ่าน 1 บทความก่อนเข้าเรียน (ตามที่เค้ากำหนดในแต่ละอาทิตย์) แล้วก็จะมีสอบ!! แบบสอบทั้งเนื้อหาและคันจิ ศัพท์ สำนวน

ใช้เวลาเตรียมสอบอาทิตย์ละ 4-5 ชมได้ = =” ช่วงหลังๆที่ผ่านมานี่รู้สึกดีขึ้นหน่อย แต่รู้สึกได้เลยว่าสปีดการอ่านของเราเร็วขึ้น ก็ถือว่าดี จะได้เก่งขึ้น

(แต่เหนื่อยแสรดดด)

แล้วทุกคนก็ต้องทำ presentation ซัก 20 นาที เกี่ยวกับบทความ 2 บทความด้วย = =” (เรามีพรีเซนต์ครั้งสุดท้ายพรุ่งนี้แหละ!!)

นั่นคือญี่ปุ่นนะครับ

ต่อมาคือ… อังกฤษ

หลายคนคงคิดว่า…. ทำไมเบนจะเหนื่อย?

คือตอนลงอังกฤษเนี่ยเราขีดค่าชื่้อวิชาที่คนสอนเป็นคนญี่ปุ่นไปก่อนเลย(ฮา) คือตอนอยู่ไทยเรายังไม่ค่อยชอบเรียนอังกฤษกับอาจารย์ที่เป็นคนไทยเลย ถ้าเป็นคนญี่ปุ่นนี่อาจจะยิ่ง…

สรุปเราลงไป 4 อัน!!!! เป็นพูด 1 อัน เขียน 3 อัน

ไม่ได้อยากจะเรียนเขียนขนาดนั้นอะนะ แต่เวลามันพอดีกับคาบว่างของเราพอดีก็เลยลงไป วิชาเขียนอังนึงชิว อีกอันก็ธรรมดาๆ แบบว่ามีให้เขียนอาทิตย์ละอัน ส่วนอีกอันนี่โหดหน่อย คือเรียนเป็น workshop แล้วงานก็เยอะๆๆๆๆ

นอกจากอังกฤษกับญี่ปุ่น ก็มีอีกวิชานึง เป็นวิชาของคณะบริหารที่เพื่อนเราชวนไปลง

มันเป็นวิชาที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ ชื่อ Japan’s International ICT Competitiveness

บอกตรงๆเลยว่าตอนแรกตั้งใจลงวิชานี้เพราะคิดว่ามันจะไม่ยาก (เพราะมันเรียนเป็นภาษาอังกฤษ) แล้วคิดว่าจะเก็บเกรดง่ายๆ งานไม่เยอะ…

คิดผิดมาก 555

ครูสอนเป็นคนญีปุ่นที่จบจาก Standford มา เค้าเน้นการสอนแบบที่นักเรียนต้องทำงานพรีเซนต์เยอะ (อาทิตย์เว้นอาทิตย์เลยที่เดียว)

เนื้อหาที่เรียนก็เกี่ยวกับสภาพของ ICT ในญี่ปุ่น มีตอนนึงต้องเรียนเกี่ยวกับการจัดแร้งกิ้งความพร้อมของสภาพแวดล้อมไอซีที (เนตความเร็วสูง สามจี) และอื่นๆ แล้วทีนี้งานพรีเซนต์คือให้จับกลุ่มกันแล้วเลือกประเทศของสมาชิกในกลุ่ม แล้วก็ญี่ปุ่น แล้วก็อีกประเทศ เสร็จแล้วก็เข้าไปดู ranking แล้วก็วิเคราะห์ว่าที่เป็ฯแบบนี้เพราะอะไร เกี่ยวข้องกับสภาพของประเทศนั้นและรัฐบาลอย่างไร รวมไปถึงแนวโน้มต่อจากนี้

เรากลุ่มเดียวกับคนสิงคโปร์ แล้วก็เลือกประเทศอเมริกามาเป็นอีกประเทศที่ทำ

งานพรีเซนต์เลยเปรียบเทียบ สิงคโปร์ ญี่ปุ่น อเมริกา… แล้วก็ไทย

แอบอายเล็กน้อยตอนพรีเซนต์ข้อมูล 55+

คือเราห่างกับเค้าจริงๆ = =”

เราคิดว่าปัญหาคือนักการเมืองไทยมีน้อยคนนักที่คิดจะทำเผื่อผลประโยชน์ของประเทศจริงๆ ดูคนที่มาเป็นนักการเมืองสิว่า มีซักกี่คนเชียวที่คิดตั้งแต่แรกว่าอยากจะมาทำงานทางด้านนี้เพื่อบริหารประเทศ

อย่างที่เราเคยบ่นๆไปว่า คนเก่งๆส่วนใหญ่ก็จะไปเรียนหมอ หรือ วิศวะกันหมด (ไม่ได้ว่านะ) แล้วคนที่มาบริหารประเทศล่ะ…..?

ขอกลับเข้าเรื่องเดิม ก่อนจะนอกเรื่องไปกว่านี้ 55

นอกจากนั้นก็เรียนเกี่ยวกับบริษัทให้บริการมือถือในญี่ปุ่น บริษัทเกมออนไลน์ SNS และบริษัท Nitendo และบริษัทขายของออนไลน์

เนื้อหาเป็นอะไรที่เราว่าน่าสนใจมาก เสียอย่างเดียวที่ทำงานเหนื่อย 55 แบบว่าบางทีต้องไปนั่งอ่าน Yearly Report ของบริษัทแล้วมาพรีเซนต์ strategy ของบริษัทนั้นและนำเสนอว่ารายได้เค้ามาจากการทำอะไรบ้าง

ญี่ปุ่น อังกฤษ แล้วก็ไอนี่….

เรียนๆไป รู้สึกแต่ละอาทิตย์งานมันเยอะเหลือเกิน แบบว่าเราใช้เวลาของเราในแต่ละวันหลังจากเรียนทำแต่งาน งาน งาน งาน งาน  จนไม่มีเวลาอ่านหนังสือเลย

มีช่วงนึงทำงาน เสร็จแล้วก็อ่านหนังสือ ปรากฎว่านอนตีสองเกือบทุกคืนฮะ แล้วต้องตื่นไปเรียนเช้า ไม่ไหวๆๆ

ก็เลยถอนอังกฤษตัวโหดสุดออกไป…

สถานการณ์ก็เริ่มดีขึ้น เพราะเราเริ่มรู้สึกว่าบทความหลังๆที่ต้องอ่านสำหรับวิชาญี่ปุ่นมันง่ายลง เราก็เลยอ่านได้เร็วขึ้น

วิชาที่เรียนในห้องก็รู้เรื่องมากขึ้น ก็เลยต้องอ่านน้อยลง (รู้สึกว่าถ้าตั้งใจเรียนในห้องแล้วรู้เรื่องนี่มันทำให้ต้องอ่านเองน้อยลงมากกก)

นั่นแหละครับ

แล้วก็ เรารู้สึกว่าชีวิตมหาลัยสนุกดีแหละ!

อย่างแรกคือรู้สึกแฮปปี้กับสิ่งที่เราเรียนอยู่ รู้สึกมันน่าสนใจดี ต่างกับตอนมปลายที่พูดตรงๆว่าเราเรียนไปเพื่อสอบ อย่างเวลาอ่านชีวะนี่คืออ่านเพื่อสิบจริงๆ ตอนสอบก็ทำได้ แต่พอสอบเสร็จก็ทิ้งไปหมดเลย = =”

แล้วก็รู้สึกว่ามีอิสระดี ชิวๆ

แล้วก็ เรื่องเพื่อนญี่ปุ่น ได้ยินจากรุ่นพี่มาเยอะมากว่าเป็นเพื่อนคนญี่ปุ่นยาก เพราะบุคลิกเค้าไม่ชอบคนต่างชาติ อะไรประมาณนั้น

แต่เราว่าปัญหาจริงๆคือภาษา เพราะบางทีเค้าพูดภาษาพูดแล้วเราอาจจะไม่รู้เรื่อง ส่วนไอเรื่องมุมมองต่อคนต่างชาตินี่เราว่าแล้วแต่คนไป คืออย่างตอนนี้เรามีเพื่อนอยู่ประมาณ 3 คนที่คุยกันบ่อยๆ ถือว่าเยอะถ้าคิดว่าเราเรียนแบบเปลี่ยนห้องเรียนไปเรื่อยๆ คือไม่มีวิชาที่เรียนเป็นห้องอ่ะ (ไม่นับคนญี่ปุ่นที่เราเจอในคาบพูดอังกฤษแล้วเราคุยกับเค้าเป็นภาษาอังกฤษนะ 55)

มาอยู่มหาลัยนี่กลายเป็นบางวันไม่ได้พูดภาษาไทยเลย เราก็พึ่งนึกได้เร็วๆนี้แหละ แต่นู้ยังว่ายังใช้ภาษาไทยอยู่เพราะว่า….

เฟสบุ๊ค 555+

คือธรรมดาเราจะคุยอังกฤษกับเพื่อนคนสิงคโปร์ แล้วก็ญี่ปุ่นกะเพื่อนญี่ปุ่น เอาจริงๆเพื่อนญี่ปุ่นที่คุยบ่อยๆก็มีอยู่ 2-3 คน คนนึงเรียนอังกฤษเขียนห้องเดียวกับเรา แล้วก็กลับบ้านพร้อมกัน ก็คุยไปคุยมา เลยรู้จักกันเลย 55+ อีกคนคือมันเรียนบาส(พละ)กะเรา

นั่นแหละมั้ง ชีวิตมหาลัย(สำหรับตอนนี้)

ในที่สุด….

เอนทรี่นี้ก็จบ!!!!!!!!!!!

(พูดไม่ถูกว่าดีใจขนาดไหนที่ในที่สุดเขียนเสร็จ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเราก็รู้สึกว่าการเขียนบล็อกก็เป็นการบ้านอย่างหนึ่งที่เราต้องทำเหมือนกัน 55)

เราคาดว่าเราอาจจะได้มาอัพอีกทีก็ตอนเดือนสิงหาเลยแหละ…. ต่อจากนี้ต้องตั้งใจอ่านหนังสือจริงจังและ เดี่ยวสอบไฟนอลจะตายย (เรามีสี่วิชาที่สอบไฟนอล 100%)

แต่ใครจะไปรู้ เราอาจจะมาอัพก่อนหน้านั้น (หรือหลังจากนั้น) ก็ได้

เอ้อ แล้วก็ เรากลับไทย 5 สิงหา – 17 กันยานะ :D

ไว้เจอกันนน!!

—————————————————————————————–

ตอบเม้นนนน

pueng เขียนว่า…

จะบอกว่าเรายังตามอ่าน ตราบใดที่มันโพสมาในเฟส 55555555
เด่วนี้คนเล่นเฟสน้อยลงแล้วอะ หนีไปเล่นทวิตเตอร์กันหมดละ (บ่นทำไม- -?)

คือตอนแรกเราเห็นเอนทรี่นี่ที่หอเรา เปิดอ่านไปได้แค่ไม่กี่บรรทัดก็แว้บไปเล่นที่หอเพื่อน (คือว่าหออยู่ตรงข้ามกัน)
แล้วพอเล่นไพ่เสร็จ เราก้อว่าง เลยมาเปิดบล็อคเบนอ่านต่อ
อ่านได้ถึงวันที่ 20 ก้อขอตัวกลับหอตัวเอง
แล้วก้อมาแกะขนมกิน กะอ่านบล็อคต่อ
จะให้รวมเวลา ก้อประมาน ชม.กว่าๆ
จิงๆช่วงนี้เราเขียนnoteในเฟสแหละ แต่ว่าไม่ได้เผยแพร่ ให้เฉพาะคนสนิทๆอ่านอ่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเศร้าๆซะมากกว่า 55555
เพื่อนบอกว่า อ่านแล้วอีโมตาม 5555555

เปิดเทอมแล้วดูสนุกดีอะ ดูมีอะไรให้ทำให้เที่ยว ดีอ่าาาา
อยากมีชีวิตแบบนั้นบ้าง แบบเดินเที่ยวๆ กินๆ

อัพบลอกเรื่อยๆนะเบน

ถึง pueng :

เอ่อ อยากจะรู้ว่าตอนนี้ผึ้งยังจะว่างพอที่จะมีเวลามาอ่านบล็อกเรามั้ย 55 ดูชีวิตแต่ละคนยุ่งกันมากๆอ่ะ แล้วก็ เราอยากอ่านเกี่ยวกะชีวิตเด็กที่เรียนหมออะ แต่ไม่มีใครเขียนบล็อกเลยยย! แอบเซง 55

เรียนก็โชคนะ คาดว่าเราน่าจะได้เจอกันเร็วๆนี้!

Nu-Lek เขียนว่า…

โอ๊ยยย อยากไปชินจุกุมากกกก เปนที่ๆได้ยินชื่อบ่อยจิงๆ555 น่าไปชอปปิ้งงง สุดๆ :P

หน้าหอประชุม ทุกคนใส่สูท ดูดีมากกก ชอบๆๆ เหมือนในละคร-หนังญี่ปุ่นเลย55 แล้วก้หอประชุมสวยยอ่ะ O.O

ชมรมมีสองแบบบอีก แล้วงี้เค้าไม่ไปเลือกแบบsakura กันหมดหรออ??? :D

แอบอยากเป็นน้อง ไม่ต้องจ่ายตังเปนอาทิตย์!!

อ่านมาถึงตรงที่ศราเบนบิน เราหัวเราะดังมากอ๊ะ55555555555555555555….ซึ่งเราเล่นเน็ตอยุที่ห้องสมุดมหาลัยย >,<

เอ๊ยยยย ชอบบ Namja Town!!!! อยากกินทุกอย่างเลยย T.T อยากไปโตเกียวทาวเวอร์ด้วยยอ๊า ปลื้มพื้นแก้วว วุ้ววๆๆๆๆ แล้วก้ ตอนกลางคืนสวยมากก :)

หุ่นในพิพิธภัณฑ์หุ่นขึ้ผึ้ง เราไม่ค่อยรู้จักจิงๆด้วย แหะๆ

รุสึกว่าเราจะเม้นยาวใช้ได้เลยย555 ใช้เวลาอ่านไปชม.กว่าๆ แต่สนุกกน้า เหมือนได้ไปเอง ละเอียดมาก :P
เรายังไม่รุว่าจะได้ไปกทม.อีกมะไหร่เลยย ตารางไม่แน่นอน เซ็งงง งัยก้ดูแลตัวเองดีๆละกันศราเบนน คิดถึงง !

ถุึง Nu-Lek :

ดีใจนะเนี่ยย เล็กอ่านบล็อกเราทุกอันเลย แถมยังเม้นอีกต่างหาก คงเสียเวลาในชีวิตไปพอสมควร 55

ไอ้ชมรมที่ว่ามีสองแบบน่ะ มันจะมีพวกที่แบบบ้าพลัง แบบฟิตมากๆ มันก็จะไปแบบโหดๆ (มีเยอะอยู่) แล้วก็ ไว้ถ้าเล็กมาญี่ปุ่น(แต่ต้องก่อนเราเรียนจบนะ 55) จะพาเที่ยวเรยย หุหุ

ตอนนี้อยากจะให้คนอ่านดูนาฬิกา แล้วจำไว้ว่ามันกี่โมง คือเราอยากจะรู้ว่าใช้เวลาอ่านเอนทรี่นี้เท่าไหร่

(ไม่ต้องรีบ จะแบ่งมาอ่านหลายๆรอบก็ได้)

คือรู้สึกว่าแต่ละเอนทรี่จะยาวขึ้นนน ยาววววขึ้นนนนนนน ไปทุกที

เริ่มเลยละกัน

มีเรื่องจะเล่าเป็นล้าน…. จะเขียนหมดมั้ยเนี่ย

ถ้าย้อนกลับไปหนึ่งปีที่แล้ว เป็นช่วงเวลาที่เราพึ่งมาญี่ปุ่นได้หมาดๆ อาจจะจำกันได้ว่าเราเคยเล่าเกี่ยวกับที่รุ่นพี่พาไปเที่ยว พาไปเลี้ยงข้าวมากมาย ตั้งแต่ช่วงที่เรามาถึงญ๊่ปุ่นจนจบ Golden Week แล้วเราก็บอกว่า เดี๋ยวพอปีหน้าเราก็จะต้องทำให้กับรุ่นน้องเหมือนกับที่รุ่นพี่ทำให้เรามา

แล้วเวลานั้นก็มาถึงแล้ว เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เราหายไป… 

อีกเหตุผลนึงก็คือ เปิดเรียนแล้ว ทุกอย่างก็ยุ่งๆไปหมด

เอนทรี่ที่แล้วเราอัพไปวันที่ 15 ใช่มะ….. งั้นเรามาต่อกันเลยนะ

15 เมษายน 2554

วันนี้เป็นวันศุกร์ จำได้ว่าว่าง เพราะยังไม่เปิดเรียนและวันนี้เป็นวันเดียวในสัปดาห์ที่ไม่มีโปรแกรมอะไร มีกำหนดการว่ารุ่นน้องจะมาถึงตอนเย็นๆ เราก็วางแผนไว้ว่าจะพาไปกินข้าวเย็น แค่นั้นแหละ

ตอนกลางวันเราก็นั่งอัพบล็อก… จนเสร็จ หลังจากนั้นก็แบบว่า ว่างจัด คือไม่รู้จะทำอะไรดีทั้งๆที่ยัง unpack ไม่ใกล้เสร็จเลย = =

ก็เลยออกไปหอน้องตั้งแต่ 5 โมงครึ่งได้ ไปถามดูปรากฎว่าจะมาถึงประมาณทุ่มครึ่ง เราก็เลยไปเดินเล่นแถวนั้น…

มีน้องมาทั้งหมด 4 คน เอาจริงๆเรารู้จักทุกคนหมดแล้วเพราะว่าคุยในเฟสบุ๊คก่อนเค้าจะมาอ่ะ (คิดว่าคุยทุกคน(มั้ง)นะ แต่ก็มีบางคนที่จำเราไม่ได้ 55)

สรุปก็คือไปกินร้านอาหารจีนที่อยู่ใกล้ๆหอน้อง ก็มีรุ่นพี่มาจอยเยอะแยะไปหมด รู้สึกว่าคนเยอะกว่าตอนเราอยู่โอซากามากมาย = = ก็เป็นอีกอารมณ์นึง

16 เมษายน 2554

วันนี้……….

มีนัดตรวจร่างกายตอนเช้า (อยากจะชมตัวเองที่ตอนนี้ยังจำได้ 55)

คือมหาลัยเราจะนัดตามคณะ คณะแรกที่ต้องไปคือเศรษฐศาสตร์ แล้วก็แบ่งไปอีกว่าจะตรวจผู้ชายก่อน

สรุปคือเราต้องไปเช้าสุด = =” ถึงมหาลัยตั้งแต่ 9 โมง … ฟังดูไม่ช้า แต่ว่าง่วงมากๆ !!

ก็ตรวจๆๆๆๆ ซักครึ่งชมก็เสร็จ…. อืม หลังจากนั้นเราก็กลับไปที่หอ คือมีนัดกับรุ่นน้องและรุ่นพี่ตอนเย็นที่ชินจุกุเพื่อไปเดินเล่น+กินข้าว

แต่เนื่องจากเราว่างจัด คือไม่มีอะไรทำ(ทั้งๆที่ตอนนั้นยังเหลือลังที่ไม่ได้ unpack อีกสองสามลังได้)และเรายังไม่เคยไปชินจุกุมาก่อน ก็เลยไปเดินเล่น (และถ่ายรูปเล่น)

ถึงแล้ว.. สถานีที่เราได้เคยยินมาบ่อยมากว่าเป็นสถานีที่หลงง่ายมาก! คือสถานีมันใหญ่มากๆๆๆ เลยหลงง่าย

เออแล้วก็ คนเยอะมากด้วย

ว่าแล้วก็ออกจากสถานีดีกว่า

เราก็ตะลอนๆไปตามริมถนน (คือไม่อยากเข้าห้างอ่ะ รู้สึกเข้าไปมันก็บรรยากาศเดิมๆ)

แล้วก็ถ่ายรูปไปเรื่อยๆแบบไร้จุดหมาย 55

รู้สึกตึกนี้สวยดี.. แถมอีกรูปละกัน

แถมรูปอีกๆๆ (ก็บอกแล้วว่าเดินไปถ่ายรูปไป.. มันก็เลยมีแต่รูป)

รู้สึกว่ารถแท็กซี่มันดูคลาสสิกดีเนอะๆ

แถมมุมนี้อีกรูป

เปลี่ยนมุมบ้าง

หลังจากนั้นเราก็เดินไปตามตรอกซอยเล็กๆ

เท่าที่เห็นก็เป็นพวกร้านขายของกินซะส่วนใหญ่

ต่อๆๆๆ

อัพมาถึงตรงนี้ก็เริ่มนึกขึ้นได้ว่าถ้าเนตไม่โหดจริงอ่านเอนทรี่นี้คงร้องไห้เพราะว่ารูปเยอะมากกกกกกกก (ซึ่งก็หมายความว่าเวลาเราอัพโหลดนี่ก็ต้องใช้เวลาเป็นชาติเหมือนกัน  -*-)

เดินต่อๆๆ

(คนอ่าน : ถ่ายรูปเยอะไปป้ะ? ! ?)

โอเค หลังจากนั้นเราก็… เดินต่ออีก (555)

พอมาถึงตรงนี้ เราก็เห็นขบวนพาเหรด(รึเปล่า) เดินมา มีคนเพียบเลย

เค้าทำไรกันล่ะเนี่ย

พอเราเห็นรถตู้ข้างบนนี้เราถึงเข้าใจว่าเค้ามาประท้วงกัน

คือเค้ามาประท้วงผู้ว่าราชการจังหวัดโตเกียวที่พูดต่อว่าคนรักเพศเดียวกันอ่ะ

มากันเพียบเลย….. ไอเราก็ถ่ายรูปเค้าไปเรื่อยๆ 55

บรรยากาศก็ประมาณนั้นแหละ

เสร็จแล้วเราก็…. เดินต่ออีก (แล้ว) 555

ชอบถ่ายรูปตึกพวกที่มันมีสีสันเยอะๆ ถ่ายออกมาแล้วสีดูฉุดฉาดดี

แถมอีกรูปละกัน

รูปทั้งหมดที่เห็นมานี่คือรูปของบริเวณที่เค้าเรียกว่า “ชินจุกุ” นะ คิดว่าหลายคนคงเคยได้ยิน

หลังจากนั้นเราก็ไปเจอกันรุ่นน้อง รุ่นพี่ทั้งหลาย แล้วก็พาน้องๆไปซื้อ talking dict ญี่ปุ่น เราก็ทำหน้าที่เลือกดิกให้น้องที่อยู่สายศิลป์ จะบอกว่าราคาเท่ากับของเราเลยแต่ว่าไฮโซกว่าของเราเยอะ = = ปีเดียวเองนะเนี่ย)

เสร็จแล้วเราก็ไปกินข้าว (ตามที่นัดไว้) ก็ไปกินชาบูชาบู

ได้บอกรึเปล่าว่าเราต้องเลี้ยงน้องน่ะ! 555+ เป็นชาบูบุฟเฟต์ด้วยๆๆ กินกันเยอะสุดๆทุกๆคน (เราด้วย)

เสร็จแล้วก็พาน้องไปเลี้งย Baskin Robins ต่อ

แล้วก็ไปเดินเล่น (ย่อยอาหารหน่อย = =”)

และเท่านี้… ก็เป็นอันจบวัน!

จะได้ว่ากลับถึงหอช้าเหมือนกัน แล้ววันรุ่งขึ้นก็ต้องออกเช้าด้วย = =”

17 เมษายน 2554

ตอนเช้าวันนี้เป็นพิธีรับนักศึกษาเข้ามหาลัยอย่างเป็นทางการ (เราแปลเอง คิดว่าน่าจะประมาณนี้มั้ง = =)

รูปข้างบนนี่เป็นทางเดินเข้ามหาลัยเราอ่ะ

ส่วนรูปด้านล่างนี่คือด้านหน้าหอประชุม

เข้าไปข้างใน…

มีความรู้สึกว่ามันเล็กกว่าหอประชุมเตรียมอีกแหละ 55 คือมหาลัยเราทั้งมหาลัยมีนักเรียนอยู่ 4 พันกว่าคน.. น้อยล่ะสิ เหมือนจะเคยบอกแล้วว่ามีอยู่แค่สี่คณะป้ะ?

จะบอกว่าแอบหลับในพิธีแหละ (ช่วงนั้นง่วงมาก+มันน่าเบื่อ!) 55+ คนญี่ปุ่นก็หลับเหมือนกันแหละ มันเป็นธรรมดาของนักเรียน จริงมั้ย? 555

พอจบพิธีก็ออกมาจากหอประชุม.. จะเห็นว่ามีคนรออยู่ข้างนอกเยอะแยะมากมายมากก

แต่ละคนชูป้ายแล้วก็ร้องตะโกนเหมือนว่ามาประท้วงอะไรกันซักอย่าง

ความจริงแล้ว คนพวกนี้มาจากชมรมต่างๆในมหาลัย เพื่อมาเชิญชวนพวก freshman เข้าชมรมด้วย

หลายคนอาจจะไม่ค่อยเข้าใจเพราะว่ามันไม่เหมือนที่ไทย(รึเปล่า?) คือว่าที่ญี่ปุ่นเนี่ยในมหาลัยจะมีชมรมเยอะมากกก ตั้งแต่ชมรมกีฬาต่างๆ ทำอาหาร แสดงละคร โดยแต่ละชมรมจะทำกิจกรรมกันอย่างจริงจังมากกกก โดยเฉพาะชมรมที่เป็นประเภท “บุ”

คือชมรมเนี่ยจะแบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆคือ “bu” กับ “sakuru” (มาจากคำว่า circle) นั่นเอง โดยบุนั้นจะ active กันมาก อย่างเช่นบุฟุตบอลจะมีกำหนดมาเลยว่าในหนึ่งอาทิตย์จะต้องมาซ้อมกี่ครั้ง (อาจจะซัก 5 วัน) แต่ละวันจะซ้อมอะไรบ้าง  ส่วน sakuru จะชิวกว่า คือเวลาที่นัดมักจะน้อยกว่าและไม่ต้องมาทุกครั้งก็ได้

สรุปคือบุมันโหด sakuru ชิวๆ ว่างั้น

เอ่อ ว่าแต่เราจะเข้าไรดีล่ะ…. ไว้พูดทีหลังละกัน หุหุ

กว่าพิธีจะเสร็จก็ใกล้ๆเที่ยงละ ในช่วงบ่ายวันนั้นเรามีแผนว่าจะพาน้องๆไปดูซากุระ(ที่ตอนนั้นกำลังจะร่วงหมดแล้วว)

คือมันเหลืออยู่สวนเดียวที่ยังดูได้ และบังเอิญว่ามันอยู่ใกล้มหาลัยเรา ก็เลยดีหน่อย

(แต่คือไม่มีเวลาไปเปลี่ยนชุด ก็เลยต้องใส่สูทไป = =”)

เราก็เดินๆไป ถ่ายรูปเล่นๆไป

อาจจะสังเกตเห็นว่าแต่ละรูปที่เราถ่ายมาสีมันจะดูสดมากๆ คือเราตั้งให้มันแจ๊ด(สด)กว่าความเป็นจริงน่ะ แบบว่าชอบ 55

บรรยากาศในสวนก็คึกคักดี มีคนเยอะเหมือนกัน แบบว่าเอาเสื่อมาปูแล้วก็นั่งเป็นกลุ่มๆ ส่วนพวกเราก็ไปนั่งเล่มเกม เล่นไพ่ ปิคนิก ประมาณนั้น

จะบอกว่าพวกเรา(คนไทย)เล่นเกมที่คล้ายๆวิ่งไล่จับด้วยแหละ แล้วเราก็ใส่สูทเล่น = =” แบบว่ากลัวมันเปื้อนสาด (แต่ก็เล่น 555)

แถมรูปดอกไม้ในสวนซักหน่อย

แล้วก็รูปรวมหนึ่งรูป ดูได้บรรยากาศดีมาก

แถมอีกรูป…. จะบอกว่าเห็นต้นไม้ตรงกลางในรูปที่แล้วนึกถึง World Tree ใน DotA เลยอ่ะ

พูดถึง DotA หรือจะเกมคอมอะไรก็เถอะ แบบว่าตั้งแต่มาญี่ปุ่นนี่ไม่ได้เล่นเลยยย!! เล่นอยู่ครั้งเดียวตอนเดือนสิงหาปีที่แล้ว (ดูสิยังจำได้) แบบว่าความรู้สึกอยากเล่นเกมมันหายไป.. (แปลกเนอะ 55) แต่พอกลับไทยไปแล้วก็ต้องนัดขาประจำเล่น 555

มีรูปธรรมชาติในสวนนี้มาให้ดูอีกรูป

เสร็จแล้วก็พาน้องไปกินข้าว เป็น Spaghetti หลังจากนั้นก็พาไปเลี้ยง Krispy Kreme (โดนัทที่โคตรหวานที่เราไม่เห็นว่ามันจะอร่อยตรงไหน = =”)

เป็นอันจบวัน…..

18 เมษายน 2554

วันนี้เป็นวันจันทร์แหละ และเป็นวันแรกที่เราเปิดเรียน

แต่เราไม่มีเรียน! Muahahahahahah!!

งงมั้ย? คือเราจัดตารางเรียนให้เราไม่มีเรียนวันจันทร์น่ะ ฮ่าๆ คือมหาลัยเราให้อิสระในการจัดตารางสอนมาก (เหมือนจะเคยเขียนไปแล้วป้ะ) และเนื่องจากเทอมนี้เราจะมีเรียนวันเสาร์ด้วยก็เลยจัดให้มันมีวันว่างอีกวัน เพราะถ้าอาทิตย์นึงต้องไปเรียน 6 วันนี่ก็ไม่ไหวนะ = =”

วันนี้เป็นวันที่รุ่นน้องไปทำ Alien Card

(สำหรับคนที่ไม่รู้ว่า Alien Card คืออะไร หรือไม่เคยอ่านที่เราเขียน ลองดูเรื่องตอนเราไปทำ Alien Card http://thewhysoseriousblog.wordpress.com/2010/04/05/hello/ อยู่ตรงวันที่ 3 เมษา)

เราก็… ไปเจอน้องที่ City Hall (ภาษาไทยก็น่าจะเรียกว่าที่ทำการเขต) เลย

ช่วงนี้ไปไหนเอากล้องติดตัวไปตลอดเลย 55

แบบว่าก็จะได้ถ่ายประสบการณ์น้องๆช่วงแรกๆไว้ด้วย เพราะตอนเรามาก็มีพี่ถ่ายไว้เหมือนกัน แล้วดูแล้วรุ่นเราที่อยู่โตเกียวคงมีเราคนเดียวที่ถ่าย = =

เนื่องจากน้องยังไม่มา (คือเราไปเร็วไป) เราก็เลยเดินเล่น ถ่ายรูปเล่น (อีกแล้ว

ข้างหน้าที่ทำการเขตก็มีหุ่นสองตัวนี้อยู่

ถ่ายไปงั้นแหละ ไร้จุดหมาย 55+

ก็ไปดูที่น้องทำเอเลี่ยนการ์ด ความจริงเราก็ไม่ได้จำเป็นต้องไปขนาดนั้นอ่ะนะ แต่มันก็มีบางตอนที่เจ้าหน้าที่พูดเป็นภาษาญี่ปุ่น แบบว่าบอกว่าหลังจากนี้ให้ไปตรงนี้นะ

แล้วคือถ้าคนไม่รู้ญี่ปุ่นจะเข้าใจมั้ย = =” จะบอกว่ารุ่นน้องเราก็พยักหน้าด้วยแหละ ทำเหมือนจะเข้าใจมั้ง เค้าเลยไม่ได้แปลอะไรให้ 55

เสร็จแล้วก็ไปกินข้าววว

มีเมนูหลากหลายๆ ก็…. กินกันเข้าไป 55

หลังจากนั้น… รุ่นพี่อย่างเรา… พาน้องไปไหนดี…….

ไปเกะละกัน 5555+

จะบอกว่าน้องพอซุยๆร้องเพลงโดเรม่อนได้ด้วยนะ 55

ในห้องมี Disco Ball ด้วย

จะบอกว่าไปเกะครั้งนี้เราพยายามไม่ร้องเลยนะ แบบว่าพยายามให้น้องร้อง (ถ้าใครเคยไปเกะกะเราจะรู้ว่าเราปล่อยไมค์ยากแสดดด ไม่ก็ปล่อยแปปเดียวแล้วก็ขอคืน 555)

มีหลักฐาน ดูเลยว่าเราไม่ได้จับไมค์อยู่ในรูปนี้ 55+

ว่าแล้วก็บอกเลยละกัน รุ่นน้องฝั่งโตเกียวมีอยู่สี่คน ผู้หญิงและผู้ชายอย่างละสอง (ตามที่เห็น)

จะบอกว่าน้องร้องเพลงกันเยอะเถอะ!! แบบว่าสนุกดี เกินกว่าที่คาดหมายไว้

หลังจากนั้นเราก็กลับไปที่หอของน้องๆกัน เพราะว่าตอน 5 โมงเย็นน้องมีปฐมนิเทศน์การใช้คอม (ยังจำได้นะเนี่ยเรา = =”)

ก็กลับกันโดยทางที่เราไม่เคยไป คือนั่งรถไฟอีกแบบไปอ่ะ

จะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆคือ ธรรมดาเวลาเราไปหอน้องนี่เราจะนั่ง BTS ซึ่งมีสถานีอยู่ใกล้ๆหอไป (คือความจริงมันไม่ใช่ bts นะ = =) แต่คราวนี้นั่งใต้ดินไปสถานีที่ใกล้หอน้องที่สุดแล้วเดินต่อ

พอเกทภาพใช่มะ

ทีนี้เราก็แบบว่า… ไม่เคยไป (จะเคยไปได้ไงก็ปีที่แล้วอยู่โอซากาทั้งปี) เราก็ต้องพึ่งดูแผนที่ไอโฟน แบบว่าพาน้องเดิน มีน้องบางคนเข้าใจว่าเรารู้ทางด้วยแหละ เพราะดูเราเดินไปเรื่อยๆ 55 หารู้ไม่ว่าบางทีเราต้องดูแผนที่มาก่อนไม่ก็ดูไอโฟนไปตอนนั้นแหละ

สรุปก็คือมาถึงหอน้องใกล้ๆเวลาปฐมนิเทศพอดี

คือพอปฐมนิเทศเสร็จก็มีแผนจะพาน้องไปกินข้าวอีก (คราวนี้มีนัดรุ่นพี่มาอีกคนและรุ่นเรามาด้วยอีกคน) เราก็เลยอยู่รอต่อเลย น้องๆก็เลยชวนเราเข้าไปปฐมนิเทศด้วย เราก็เลยเข้าไปด้วยเลย 555

เค้าก็ปฐมนิเทศการใช้คอม… เราก็ไปนั่งเล่นไอโฟนแบบขำๆ แล้วก็ได้คุย Skype กับน้องที่อยู่ฝั่งโอซากาด้วย

ถ่ายรูปไว้ 55

คือน้องเค้าถือร่มอยู่ กันลม เพราะว่ามันเย็น คือลมมันแรง

ความจริงเราเคยอัพตอนปีที่แล้วด้วยแหละ คือที่โอซากาในห้องมันไม่มีเนต!! (ถ้าไม่สมัครอ่ะนะ) เวลาจะใช้ต้องเอาคอมมาใช้ข้างล่าง

(สนใจลองอ่าน http://thewhysoseriousblog.wordpress.com/2010/04/19/settling-in/ เลื่อนตรงไปตรงรูปกล่องไอโฟนแล้วอ่านข้างล่างนั้นอ่ะ)

คือสภาพมันจะเป็นอย่างงี้

แล้วมันหนาวว!! บางทีลมก็แรง

(จะบอกว่า recycle รูปมาเลย)

ดูๆแล้วก็ไม่น่าเชื่อว่าผ่านไปปีนึงแล้ว!! รู้สึกดีใจ(อีกครั้ง)ที่ได้เขียนบล็อกไว้ เพราะบางอย่างเอาจริงๆถ้าเราไม่เขียนไว้เราก็จะลืมมันไป โดยเฉพาะสิ่งอะไรเล็กๆน้อยๆที่เป็นความทรงจำ

เราพบว่าบล็อกมีประโยชน์มากๆๆตอนเขียนเฟรนชิพให้เพื่อนก่อนมาญ๊่ปุ่นเนี่ย

เพราะฉะนั้นมาเขียนบล็อกกันเถอะ (ชวนเป็นครั้งที่ล้านได้ 555)

คนที่เราส่วนใหญ่ก็มักจะอ้างว่า “ไม่รู้จะอัพอะไร”  ไม่ก็  “เวลาไม่พอ” หรือไม่ก็ “ไม่มีคนอ่านว่ะ”

เอาจริงๆถ้าจะเขียนจริงๆก็ทำได้แหละ! (เอาจริงๆเรายอมรับว่าการเขียนบล็อกใช้เวลานานมากกก อย่างตอนนี้ที่เราเขียนอยู่ตั้งแต่ต้นมาจนถึงตรงนี้นี่ใช้เวลาไป 2 ชมครึ่งได้แล้ว  O_o)

เผลอออกนอกเรื่องไปอีกแล้ว

กลับเข้ามาต่อๆๆๆ

ก็พอปฐมนิเทศน้องเสร็จ เราก็ไปนั่งคุยกันในห้องเปียโนที่หอน้อง ความจริงคือไปนั่งรอคนอื่นๆมาแหละ = =” เสร็จแล้วก็ออกไปกินร้านที่อย่ใกล้ๆหอน้อง อารมณ์ประมาณ sizzler อ่ะ คือสั่งเสต็กแล้วก็มี salad bar ฟรี

มีเรื่องเล่านิดนึง คือว่าตอนนั้นเราก็สั่งอาหารเสร็จปุ๊ป พนักงานก็มาบอกเราว่า Drink Bar นี่ไม่รวมอยู่ในราคาที่เราจ่ายนะ คือว่าต้องจ่ายเพิ่ม เราก็โอเค ทุกคนก็เลยสั่งน้ำเปล่าไป

ทีนี้ พอเรากินข้าวเสร็จ เราก็กินไอติม คือนึกว่ามันฟรีด้วยงายยย คือเราก็ตักมา แล้วก็เอามาถึงที่โต๊ะ พอเราเอาช้อนเข้าปากคำแรกเท่านั้นแหละ พนักงานก็มาบอกเราว่า

“ค่าไอศรีมต้องคิดแยกเพิ่มนะคะ”

-*-

จะบอกว่าก่อนตักเราก็พยายามหาป้ายตรงตู้ไอติมแล้วนะว่ามันต้องจ่ายเพิ่มมั้ย ปรากฎว่าไม่มี 

ปรากฎว่าป้ายมันอยู่เหนือหัว = =” เอาจริงๆเวลาจะตักไอติมคนเค้าก็มองลงไปหาตู้ไอติม ใครจะมองขึ้นไปดูบนเพดาน จริงมั้ย???

รู้สึกโง่เล็กน้อย 55+

เป็นอันว่าจบวันนี้…..

19 เมษายน 2554

วันนี้เปิดเรียนวันแรกแหละ (สำหรับเรา)

ความจริงมันยังไม่ใช่เปิดเรียนจริงๆ เพราะว่าอาทิตย์นี้เป็นปฐมนิเทศของทุกวิชา นักศึกษาจะเดินเข้า-ออกยังไงก็ได้ คือจะให้ลองมาดูว่าบรรยากาศการเรียน+คนสอนเป็นยังไง เพื่อที่จะได้ใช้ในการตัดสินใจว่าจะลงเรียนหรือไม่

วิชาแรกของเราคือ.. ภาษาญี่ปุ่น

บอกได้คำเดียวว่ามันยาก+เหนื่อย แน่นอน แต่เราก็คิดว่ายังไงญี่ปุ่นมันก็ต้องใช้อยู่แล้วถึงจะโหดหน่อยแต่ก็ทนๆเรียนไปเถอะ

วิชาที่เหลือก็น้ำๆ = =” คืออาทิตย์แรกยังไม่มีอะไรเลยจริงๆ

เออ เหมือนจะยังไม่เคยพูดว่าอาทิตย์นึงเราเรียนอะไรบ้าง

จะบอกว่าเทอมแรกนั้นเรายังไม่มั่นใจในภาษาญี่ปุ่นของตัวเองก็เลย…… แอ่นแอ้นแอ๊น…

ลงอังกฤษไป 4 ตัว!!

เป็น writing 3 ตัว แล้วก็พูดอีก 1 ตัว

ความจริงไม่ได้อยากเรียน writing เยอะหรอกนะแต่ว่ามันทำให้ตารางเวลาเราลงตัวพอดี คือไม่มีช่องโหว่น่ะ

เราเรียนแค่ 13 คาบต่ออาทิตย์ (คาบละ 90 นาที) แบ่งเป็นวันอังคาร 3 พุธ 3 พฤ 3 และศุกร์ 4

ดูว่ามีเวลาว่างเยอะดี จะได้ปรับตัวได้เร็วๆหน่อย

นั่นแหละ กลับเข้าเรื่องเดิมๆๆๆ

วันนั้นก็… อืม… พาน้องไปอีกที่นึงเพื่อไปเดินเล่น+กินข้าวเย็น

ตอนแรกเราก็ไปเดินร้านชายเครื่องใช้ไฟฟ้ากันก่อน

ก็ไม่มีอะไรพิเศษนอกจาก… ไอ้นี่ ที่มันดูน่าสนใจหน่อย

มันคือพัดลมแหละ!!! (มีใครเคยเห็นมาก่อนมะ)

เราจำได้ว่าเคยเห็นในรูปซักทีมาก่อน แต่พอมาเห็นของจริงก็อดรู้สึก… เอ่อ ใช้คำว่าอะไรดี.. ทึ่ง ไม่ได้

ก่อนหน้านี้มีน้องคนนึงพูดๆว่าอยากกินโอโคโนมิยากิ เราก็เลย…

จัดปายยยยยย!!

เป็นร้านโอโคโนมิยากิร้านแรกที่เป็นแบบที่เค้าให้เราทำเองที่เราเคยไป คือความจริงเราก็ไม่ได้กินมันบ่อยหรอกนะ เพราะว่าเรารู้สึกเฉยๆน่ะ แบบว่าไม่ได้ชอบเป็นพิเศษ

ความจริงเราชอบกินยากิโซบะมากกว่าแหละ หุหุ

ถ้าขี้เกียจทำเองก็ขอให้เจ้าหน้าที่เค้าช่วยทำให้ก็ได้

เป็นอันจบวัน… แต่กว่าจะกินเสร็จ กว่าจะสลายตัว กว่าจะถึงหอก็เที่ยงคืนไปแล้ว = =” วันนึงหมดไปเร็วเกิน

20 เมษายน 2554

วันนี้หรอ…..

วันนี้นัดน้องมากินข้าวแถวๆมหาลัยเราแหละ

คือว่าแถวๆนี้มันมีร้านขายโทรศัพท์เล็กๆอยู่ก็เลยกะว่าจะพามาสมัครโทรศัพท์มือถือเลย เพราะเราจำได้ว่าตอนเรามาช่วงแรกๆที่ต้องการมากกกก คืออยากเอาไว้ติดต่อกับโลกภายนอกเพราะว่าที่ห้องที่หอมันไม่มีเนต = =

ก่อนหน้านั้นเราก็พาน้องไปทัวร์มหาลัยก่อน (มหาลัยเรากลายเป็นที่ท่องเที่ยวไปแล้ว 55) จะบอกว่าเค้าชอบมาถ่ายละครกันที่มหาลัยเราแหละ คือตึกมันอารมณ์เป็นแนวๆตะวันตกอ่ะ เดี๋ยวไว้จะถ่ายรูปมาให้ดู

(พึ่งนึกได้ว่าไม่เคยไปถ่ายรูปข้างในมหาลัย)

ไม่ต้องกลัว เรายังอยู่ที่นี่ไปอีก 4 ปี อย่างช้าคือเราเอามาให้ดูตอนเราจะเรียนจบอ่ะ 555

มีรูปให้ดูหนึ่งรูป ถ่ายตอนเรายืนรอน้องตรงสถานี 55

มันคือที่เดียวกับรูปข้างล่างแหละ (คิดว่าเคยอัพไปแล้ว) แต่คนละมุมกล้องกัน

อารมณ์ต่างกันมั้ยล่ะ ถ่ายต่างกันประมาณ 10 วันเอง

จะบอกว่าสรุปคือวันนี้น้องก็ไม่ได้สมัครโทรศัพท์ เพราะว่ายังไม่ได้สมุดบัญชี แล้วถ้าต้องการวันนี้เลยต้องใช้หักบัตรเครดิตไปก่อน คือน้องๆบอกกันว่า ยังไม่รีบขนาดนั้น (แล้วเราก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเค้ามีเนตใช้ฟรีในห้องนี่หว่า)

มาดูข้าวเย็นกันดีกว่า

หน้าตาร้านนะครับ

บรรยากาศร้าน

แล้วก็ อาหาร (บางส่วน) คือบางทีก็ลืมถ่าย บางทีก็ขี้เกียจถ่าย

เป็นอันจบวัน!

ณ จุดๆนี้ เราได้เจอน้องมา 6 วันติดต่อกันแล้ว แอบคิดว่าน้องเบื่อเรารึยัง 55+

คือเราจำได้ว่าตอนเราพึ่งมาแรกๆ พี่ๆก็พาออกไปบ่อยมาก แล้วเราก็เกิดมีความรู้สึกอยากพัก = = แต่คือได้ออกไปก็ดีแหละ แต่จำได้ว่ายุ่งมากๆๆๆ (เราเชื่อว่าเราต้องเคยเขียนไว้ชัวร์ๆ ลองไปหาเอาเองนะจ้ะ 55)

21 เมษายน 2554

วันนี้ไม่มีนัดกะน้องแหละ ตอนเย็นเรียนเสร็จแล้วเราก็เลยลองไปชมรมดู เป็นชมรมชื่อ International คือชมรมนานาชาติ (แปลอย่างงี้ตั้งแต่แรกดีกว่ามั้ย = =)

มันประกอบไปด้วยสี่ส่วนคือ

Drama

Debate

Discussion แล้วก็

Speech

เราลากเพื่อนอีกสองคนไป ก็ลองไปส่วนของ Drama กับ Debate ดู

ส่วน Drama ก็คือ… drama ไง คือแสดงละคร

เข้าไปนี่แอบเป็นอารมณ์แบบ… ภาษาไทยเรียกว่าไงอ่ะ (คือนึกออกแต่คำภาษาญี่ปุ่นกะอังกฤษ ฮา = =) แบบว่า nostalgic มาก คือมันทำให้เรานึกถึงช่วงเวลาที่ต้องซ้อมละครตั้งแต่ม.3 ถึง ม.4

คือทำ exercise แบบนั้นเลยอ่ะ ประมาณว่าฝึกการแสดงออก จินตนาการ และทำให้เราไม่อาย เราก็ไปทำแบบขำๆ สนุกดีเหมือนกัน

ต่อจากนั้นเราก็ไปส่วน Debate กับเพื่อนสิงคโปร์สองคน

อาจจะไม่รู้กัน แต่เราเป็นคนที่ชอบโต้วาทีเว่ย โต้วาทีที่เราจำได้ว่าเราเคยพูดมีอยู่สองครั้ง (เอง) ครั้งแรกคือตอนม.4 ตอนนั้นโต้กันด้วยหัวข้อ “แต่งงานหรือไม่แต่งงานดีกว่ากัน” ในคาบสุขศึกษา

จำได้ว่ามันส์มาก 555+

อีกครั้งคือตอนม.5 วิชาภาษาไทย หัวข้อเกี่ยวกับ “รักเพศเดียวกันดีกว่ารักต่างเพศ” ประมาณนั้น

จำได้อีกว่าฮา

ต้องอธิบายก่อนว่าไอที่เราไปนี่เป็นการให้ freshman มาลองดูชมรมว่าเป็นยังไง แล้วเค้าจะแบ่งเวลาเป็นสองช่วง ให้เราเลือกได้ว่าจะไปดูส่วนไหนบ้าง (ก็คือดูได้สองส่วน) ครึ่งแรกเราก็ไปดู Drama พอมาครึ่งหลังเราก็ไปดูส่วน Debate

ปรากฎว่ามีแค่เรากับเพื่อนสิงคโปร์สองคนที่ไป 55+ ที่เหลือคือเป็นรุ่นพี่คนญี่ปุ่น

เค้าก็เลย… ให้เราโต้วาทีกันสองคน คือกันคนละฝั่งอ่ะ

หัวข้อคือ “เราควรจะแบนการขายบุหรี่ไปให้หมดโดยสิ้นเชิง”

เราเป็นคนสนับสนุนการแบน ส่วนเค้าแย้ง เค้าก็ให้เวลาเราเตรียมตัวกันสองนาที แล้วก็เริ่มพูดเลย

เราก็พูดเปิด เอ่อ แบบว่าเราใช้ภาษาพูดเอาเลย เนื่องจากวันๆใช้แต่ภาษาพูดอังกฤษมั้งเราเลยลืมไปเลยว่าตอนโต้วาทีมันต้องใช้ภาษาเป็นทางการหน่อย พูดแบบมีจังหวะ ดูหน้าเชื่อถือ คือพูดแบบที่ Obama พูดอ่ะ 55 (จะบอกว่าก่อนหน้านี้เราชอบดูวีดีโอที่เค้าพูดทาง youtube แหละ รู้สึกว่าเค้าพูดเก่งมาก)

โดนเพื่อนสิงคโปร์ตอบกลับมานี่แบบน๊อคเลยอ่ะ เค้าโหดจริงๆ รอบต่อมาเราก็เลยตั้งตัวใหม่แล้วก็พูดแบบน่าเชื่อถือขึ้นมา 55+

จะบอกว่ามันส์มากอ่ะ พูดกันสองคนนี่เกือบ 20 นาที

พูดเสร็จแล้วรู้สึกอยากเข้าชมรมนี้ขึ้นมาทันที ถ้าเพื่อนสิงคโปร์มันเข้าด้วยอ่ะนะ = =” เหตุผลคือไม่ใช่ติดเพื่อนหรืออะไร แต่ถ้าไม่มีคนเก่งๆมาให้แข่งด้วยมันก็ไม่สนุกอ่ะ จริงมะ? คือเจอสภาพภาษาอังกฤษของคนญี่ปุ่นแต่ละคนในชมรมนี่คือแบบ….

เว้นไว้ในฐานะที่เข้าใจ 55+

แต่อย่าเข้าใจผิดไป คนญี่ปุ่นที่พูดอังกฤษเมพๆเลยก็มีนะ เราเจอในคาบพูดที่เราลง (คือมันเป็นระดับสูงสุดอ่ะ ก็เลยมีคนญี่ปุ่นเก่งๆมา) หลายคนเป็นคนที่เคยอยู่เมืองนอกมาเป็นปีๆ พูดได้คล่องเลยอ่ะ

หลังจากดูชมรมเสร็จ…

เค้าก็พาไปเลี้ยง!!!! เย้ๆๆ

จะบอกว่าช่วงนี้มันมีเลี้ยงทุกวันแหละ คือทุกๆชมรมจะเลี้ยงคนที่มาดูในวันนั้น เพื่อเป็นการเชิญชวนให้เข้า ประมาณนั้น

เพื่อนญี่ปุ่นเราหลายคนก็ไปๆมันหลายๆอัน แบบว่ากินฟรีเป็นอาทิตย์อ่ะ คือถ้าไม่ติดต้องไปหาน้องนี่เราไปมันทุกวันและ 5555+

ช่วงนี้เลยเป็น

ไม่เลี้ยง ก็ ถูกเลี้ยง

เป็นอันจบวันนี้!

ส่วนวันที่ 21 กับ 22 พูดตรงๆเลยนะ… เราจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น!!!

คือช่วงที่ผ่านมานี่แบบยุ่งมากๆ ที่เรานึกๆออกเพราะเราอัพไล่ไปกับรูปนี่แหละ คิดว่าสองวันนั้นเราก็พาน้องไปกินข้าวเย็น…. แหละมั้ง

เหมือนคนความจำเสื่อมเลยว่ะ = =”

แต่ ณ สภาพ ณ จุดๆนี้เรานึกไม่ออกจริงๆ

ถ้างั้นเราก็มาต่อกันเลยดีกว่า

23 เมษายน 2554

กลับเข้าสู่โหมดมีรูปอีกครั้ง

วันนี้เราพาน้องไปที่ๆนึงแหละ..

(คนอ่าน : บอกทำไม = =)

ก่อนจะเข้าเรื่องนี้ขอเล่าเรื่องอื่นก่อนนิดนึง

คือว่าวันนี้เราปั่นจักรยานจากหอไปขึ้นสถานีรถไฟที่มันอยู่ห่างจากหอเราไปหน่อย (ธรรมดาเราจะขึ้นรถไฟที่อยู่ใกล้หอเราแล้วไปต่อรถ แต่ว่าช่วงนั้นมันมีรถไฟวิ่งน้อยมากเพราะเค้าประหยัดไฟเราก็เลยใช้จักรยาน)

ทีนี้ ตอนเราปั่นอยู่ระหว่างหอกับสถานีฝนมันก็เริ่มตก… ตอนแรกก็ตกเบาๆ ไอเราก็เร่งจักรยานสุดๆ แบบว่าจะรีบไปให้ถึงสถานีก่อนไม่งั้นตายแน่ๆเพราะ 1)เราใส่เสื้อหนัง โดนน้ำแล้วเละ 2)ในกระเป๋ามีกล้อง!!!! (นี่คือเหตุผล)

เราก็ปั่นไปถึงสี่แยกนึง คือไฟจราจรฝั่งเรามันยังแดงอยู่ แต่อีกฝั่งมันเหลืองแล้ว เราก็เลยไม่ได้ลดความเร็วเพราะคิดว่าพอเราไปถึงแล้วฝั่งนั้นน่าจะแดงแล้วเราก็น่าจะเขียน

ทีนี้จังหวะที่เราไปถึงนั้นฝั่งถนนที่ตัดมาก็กลายเป็นไฟแดงแล้ว… แต่ฝั่งเรายังไม่เขียวเลย

มันก็มีรถคันนึงวิ่งมาจากฝั่งซ้ายเราทางสี่แยก คือเค้าจะฝ่าไฟแดงอ่ะ เราเห็นเค้ามาเราก็เลยเบรกแบบว่า เบรกกกกก ให้มันหยุดกึก

เราเราก็ลอยไปข้างหน้า = =”

กระแทกพื้นด้วยสองมือและเข่า

เจ็บ = =

เสร็จแล้วเราก็รีบหยิบจักรยานขึ้นมาตั้ง แล้วขับต่อไป ณ จุดนั้นรู้สึกแสบมือ + ปวดเข่า แล้วเราก็ไปถึงสถานีรถไฟ… เข้าไปถึงปุ๊ปฝนมันก็เทลงมาเลย นับว่าโชคดี(รึเปล่า)

ตอนนั้นก็พึ่งเห็นว่าที่มือที่เลือดไหลออกมาจากแผลพอสมควร เราก็เลยไปหาอุปกรณ์มาปฐมพยาบาล… เป็นอันว่าจบ

แล้วเราก็ไปหารุ่นน้องแล้วก็ไปเที่ยวกัน (ฟิตมาก 55)

ขอแถมรูปจักรยานหน่อย

จะบอกว่ามันเร็วมากอ่ะ แถมมันยังใหม่ เบรกก็เลยยังดี เราก็เลยบินตอนที่แบรกหยุดมันเลย = =”

เข้าเรื่องเดิมต่อๆ

เราไปที่ๆเค้าเรียกว่า Namja Town มาแหละ

จะบอกว่าคือก่อนไปนี่เราต้องไปเข้า Google Map เพื่อดูทาง ลองเดินแบบใช้ Street View ด้วย 55+ เพราะว่าคนที่ไปในวันนั้นไม่มีคนไหนเคยไปที่นี่เลย = =” แบบว่าเพื่อไม่ให้หลงก็เลยเตรียมไปก่อน

ว่าแต่… มันคืออะไร?

ถ้าจะให้เราอธิบายเราก็คงบอกว่ามันเป็น theme park เล็กๆ คือมันจะแบ่งเป็นโซนๆข้างในคือ Gyoza Stadium, Desert Republic และ Ice-cream City (ดูจากชื่อน่าจะรู้ป่ะว่ามันคืออะไร)

มันก็เป็นโซนๆที่ขายของกินนั่นเอง ความจริงในนั้นมีเกมส์ให้เล่นด้วยแหละ แต่มันเป็นเกมส์ที่ต้องใช่ภาษาญี่ปุ่น ก็เลยไม่ได้เล่น

ไปเกี๊ยวซ่าสเตเดียมกันก่อน (สะกดถูกมั้ยเนี่ย = =)

เดินเข้าไปข้างใน…

นี่แหละครับบรรยากาศข้างใน

นี่ก็คือร้านขายเกี๊ยวซ่า….

จะบอกว่ามันคือข้าวกลางวันแหละ เราก็ซื้อๆเกี๊ยวซ่าจากหลายๆร้านแล้วก็มากินๆๆๆ มันก็มีอยู่หลายแบบ หลายรสอยู่

จำได้ว่าอร่อยดี (ส่วนนึงอาจจะเป็นเพราะวันนั้นเราไม่ได้กินข้าวเช้า 555)

เราก็เดินๆ วนไปวนมา กินๆ ไปเรื่อยๆ….

บรรยากาศในโซนนี้ก็เป็นอย่างที่เห็น

ว่าแล้วก็ขอแถมอีกซักรูป

และแล้วก็ถึงเวลาออกจากดินแดนเกี๊ยวซ่าเสียที…..

เราก็เดินไปอีกทีนึง.. ระหว่างทางเจอที่ดูดวงด้วยแหละ

แต่เราก็ไม่ได้เข้าไป 55

และแล้วเราก็มาถึงจุดหมาย.. (พูดเหมือนเดินไปไกลมาก)

แปลว่า Desert Republic… ใช้คำว่าดินแดนขนมหวานละกัน

เค้กกกกกกกกกกก

สวยดีเนอะๆๆ

จะบอกว่าอร่อยด้วยแแหละ 555+

ไอ้อันที่มีสตอเบอร์รี่อยู่ข้างบนนี่มันคือบ้านขนมแหละ คือมันขนมหลายๆอย่างมาใส่อยู่ในเค้ก อร่อยดีๆๆ

หลังจากสี่ชิ้นข้างบนนี้หายไปพวกเราก็ออกจากดินแดนขนม… 55+

ไปที่….

อ่านออกกันแล้วล่ะสิ 55+

นี่ก็คือบรรยากาศข้างใน… คนแอบเยอะ

ข้างในก็มีร้านไอติมอยู่หลายๆร้าน (นี่ขนาดกินทั้งเกี้ยวซ่า ทั้งเค้กมาแล้ว พวกเราก็ยังไหว 55)

ไอติมก็มีอยู่หลากหลายรส

เห็นแล้วอยากกินล่ะสิ 55

เสร็จแล้วก็ได้เวลาออก (จากที่นี่จริงๆ) ซักที…

แถมรูประหว่างเดินออก

จบ!!!! (ตอนที่หนึ่งของวันนี้… เรายังมีโปรแกรมต่อ)

เสร็จแล้วเราก็ไป Disney Store แถวๆนั้น

คือน้องอยากไป เราก็ปล่อยให้เข้าไปช๊อปกัน เราก็เดินๆถ่ายรูปไป

อันนี้ก็เป็นบรรยากาศในร้าน

แล้วก็……..

ได้เวลาของรูปปปปป

เย้

เสร็จแล้วเราก็ออกจาก Disney Store

แล้วก็ไปตึกข้างๆ ซึ่งเป็นตึกที่เคยสูงที่สุดในญี่ปุ่น (รู้สึกตอนนี้จะสูงเป็นอันดับสองหรือสามนี่แหละ)

คือพวกเราจะขึ้นไปบนดาดฟ้านั่นเอง (ความจริงมันไม่ใช่ดาดฟ้าแต่มันคือ observatory)

ขึ้นไปก็เจอสองตัวนี้ยืนต้อนรับอยู่..

หลังจากนั้นก็… มาชมวิวเมืองโตเกียวกันหน่อย

มองไปทางไหนก็เห็นแต่ตึก = =”

ตอนกลางคืนน่าจะสวยกว่านี้ (แต่เราว่านี่ก็สวยดีนะ)

ก่อนจบตรงนี้ขอแถมอีกรูป

คือเจอมันอยู่ชั้น observatory นั่นแหละ

มื้อเย็นเราก็ไปกินเนื้อย่างกัน หุหุ

เป็นอันจบวัน

(ปล ร้านแถวๆหอเราที่โอซากาอร่อยกว่า!)

เขียนมาถึงจุดนี้….. รู้สึกจะสี่ชมได้แล้ว = =”

อะไรกัน เราน่าจะไปทำอาชีพเขียนบล็อกดีกว่า มันมีมั้ยอ่ะ 55+ รู้สึกใช้เวลาเยอะจริงจัง

24 เมษายน 2554

วันนี้ไปกินอาหารอิตาลีกะน้องๆ(บวกอัลฟ่า)ตอนกลางวัน

(ปล +อัลฟ่า คือมีคนอื่นที่ไม่ใช่รุ่นน้องน่ะ เผื่อใครไม่เกท 55)

อย่างที่เห็นก็เป็นสปาเกตตี้ ความจริงมีพิซซ่าด้วยแหละ

มีรูปซากให้ดู 55

กินเสร็จแล้วเราก็ออกเดิน!

เอ๋.. ว่าแต่เราเดินไหนกัน.. เหมือนจะยังไม่ได้บอกป้ะ?

นั่นน เห็นรึยัง???

เรากำลังจะไปโตเกียวทาวเวอร์กัน

ระหว่างทางเจอมหาลัยเคโอ (Keio) ด้วย มีใครรู้จักมั้ยเอ่ย..

(ไม่มีอะไร แถมรูปเฉยๆ…..)

เราก็เดินเข้าใกล้ไปเรื่อยๆ..

เข้าไปใกล้อีก….

ถึงแล้วววว!!

แล้วเราก็ขึ้นลิฟท์ไป……

(ตอนนี้เริ่มหมดพลังในการเล่า)

และต่อจากนี้ก็เป็นรูปวิวจากข้างบน Tokyo Tower นะครับ

ดูสวยดีเนอะ

ข้างบนนั้นก็มีจอคอมที่มีข้อมูลเกี่ยวกับตึกต่างๆที่เราเห็นด้วยแหละ แล้วมันก็มีวีดีโอที่อัดวิวไว้ตั้งแต่ตอนเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้นจนดึก คือเราสามารถดูได้ด้วยความเร็วสูงมากๆ

พูดง่ายๆคือเวลากดเล่นปุ๊ปเราก็จะเห็นพระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก แล้วก็ไฟเปิดขึ้นมา ประมาณนั้น ดูแล้วรู้สึกมันเจ๋งดี

ข้างบนนั้นก็มีป้ายนี้ด้วย

เค้าบอกว่าทั่วญี่ปุุ่นนั้นมีอยู่ 20 Tower ด้วยกัน

นับๆดูอันนี้ก็เป็นอันที่ 5 ที่เราเคยไปแล้ว ปีเดียวเองได้ไปหนึ่งในสี่แล้วนะเนี่ย!

(พูดไปงั้นแหละ คิดว่าตอนเรียนจบก็คงเคยไปไม่ถึง 10 55+)

แถมรูปถ่ายเล่นข้างบน

มีโซนนึงที่เค้าทำเป็นพื้นแก้วไว้ เพื่อให้เรามองลงไปเห็นข้างล่างได้ด้วย

พอเดินๆดู นั่งพัก เรื่อยๆเปื่อยๆไปได้พอสมควร พวกเราก็เดินลง

(ถึงตอนนี้เริ่มสงสัยแล้วว่าเอนทรี่นี้มีกี่รูป ใครว่างๆช่วยนับให้หน่อยสิ = =)

มองขึ้นไปข้างบนก็แดงหมดเรยย

จะบอกว่าตรงชั้นนั้นมี ‘สนามเด็กเล่น’ด้วยแหละ

คือมันก็มีเครื่องเล่นอ่ะ… ดูเอาเองๆ

เสร็จแล้วเราก็เข้าไปในส่วนที่เป็นตึกของหอโตเกียว.. คือตอนซื้อตั๋วนี่เราซื้อแบบเข้าหลายๆอย่าง คือจะมีพิพิธภัณฑ์(<— สะกดถูกชัวร์ เราไปกูเกิลมา 555)หุ่นขี้ผึ้งกับที่เล่นเกมด้วย

พอเข้าไปในตึกสิ่งแรกที่เห็นก็คือไอ้นี่

(กำลังงงว่าจะบอกไปทำไม)

เสร็จแล้วก็เข้าไปเล่นเกม!!

แต่คือมันเป็นเกมที่ต้องใช้ภาษาญี่ปุ่น = = คือน้องยังอ่านไม่ค่อยออกกันไง ก็เลยแบบเล่นกันมั่วๆ 555

มันเป็นเกมส์ทำเควส (ประมาณนั้น) มีส่วนนึงเป็นคล้ายๆเขาวงกต

พอเล่นเกมส์เสร็จแล้ว ออกมามันก็จะมีที่ให้เด็กนั่งระบายสี……

จะบอกว่ารุ่นน้องไประบายสีเล่นกันเองนะ 555

หลังจากนั้นเราก็ไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง (สะกดถูกแล้ว เย้ๆ 555)

    หมายเหตุ สำหรับคนที่ไม่เข้าใจว่าเราเป็นอะไรกับคำว่า พิพิธภัณฑ์ คือก่อนหน้านี้ครั้งนึงเราอัพบล็อกแล้วเราพิมผิด แล้วมีเพื่อนมาบอกน่ะ

ทางเข้านะครับบ

ขอยิงรูปรัวๆๆๆๆเลยนะ

โยดา!!

(เค้าคือใครวะ….)

(ไม่รู้จักเหมือนกัน)

The Beatles

Davinci ตอนวาด Monalisa

The Last Supper

The Last Supper

Albert Einstein

Marilyn Monroe

Marlon Brando (ในเรื่อง The Godfather)

เชื่อว่าคนอ่าน(ที่อายุพอๆกะเรา)จะไม่ค่อยรู้จักป้ะ??

พอมาถึงตอนนี้ก็เย็นแล้ว..

ก่อนลงเราก็ไปดูรูปนิดหน่อย

สวยดีเนอะ

ว่าแล้วก็ขอตัดไปที่ภาพข้าวเย็นเลย

รู้ว่าหลายคนอยากดูรูปของกิน(ที่ถึงตอนนี้มันจะเริ่มซ้ำๆเดิมแล้วก็เถอะ)อยู่น่ะ เลยถ่ายนะเนี่ย!!

พอเราออกจาก Tokyo Tower มาก็เจอ….

สำหรับคนที่สงสัย เราเคยบอกแล้วว่าปลาพวกนี้มันเป็นของตกแต่งในวันเด็กน่ะ

(เขียนไว้ในนี้แหละ เรื่อง Golden Week ของปีที่แล้ว http://thewhysoseriousblog.wordpress.com/2010/06/14/golden-week-the-finale/)

สุดท้ายนี้ขอแถมรูป Tokyo Tower ยามค่ำคืน

ที่เป็นรูปหัวใจนี่เค้าทำให้เป็นที่ระลึกของผู้ประสบภัยอ่ะ ประมาณว่าเป็นกำลังใจให้

จบ!!!!!!!!!!!!!!

เหนื่อยมากกกกก (คือระหว่างเราเขียนนี่เราพัก แล้วแบบไปอ่านวิชาญี่ปุ่น + เขียน essay อังกฤษมา)

ตั้งแต่เรามาญี่ปุ่นนี่ยังไม่มีเอนทรี่ไหนได้อัพแบบ “ไร้สาระ” คืออัพแบบธรรมดาเลย เพราะมันมีเรื่องเล่าตลอด คือถ้าดูที่เราอัพช่วงก่อนมาญี่ปุ่นคือเราจะบ่นๆเรื่องชีวิตประจำวัน อ่านแล้วขำตัวเองดี บางทีก็รีวิวหนัง(นิดหน่อย)

อยากให้วันแบบนั้นมาถึงอีก 555+ อัพแบบนี้ทรหดเกิน

ทรหดคนอ่านด้วย (อย่าลืมดูด้วยล่ะว่าใช้เวลาอ่านไปเท่าไหร่)

จะบอกว่านี่ยังไม่เข้าถึงเรื่อง Golden Week เล้ยยยย!!!!!?!!!!

พระเจ้าจอร์จ

เดี๋ยวเอนทรี่หน้าเราจะมาอัพ Golden Week โดยจะพยายาม

1) ไม่ให้มันเกิด 3 เอนทรี่ (ปีที่แล้วแบ่งเป็น 4 ภาคเลยทีเดียว = =)

2) อัพให้เสร็จภายในหนึ่งเดือน

แต่ทุกคนก็เข้าใจว่าเราเลทบ่อย 555

คือเอาจริงๆดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วเราน่าจะเรียนยุ่งพอๆกับปีที่แล้วแน่นอน… และคิดว่าพอผ่านไปอีกแบบคนอ่านก็จะเริ่มเปิดเทอม ก็เลยจะมีคนมาอ่านน้อยลง

(จะบอกว่าแอบรู้นะว่ามีหลายๆคนอ่านอยู่นะครับ..! แค่ไม่รู้ว่าใครบ้าง 55)

เอาล่ะ เป็นอันจบเอนทรี่นี้ ! ! !

ไว้เจอกันใหม่คราวหน้าจะเป็นเรื่องราวของ Golden Week (หวังว่าเราจะไม่ลืมมันไปหมดซะก่อน)

เห้ยยยยยย

พึ่งนึกได้ว่าจันทร์หน้าเราไปดู Concert ของ Maroon 5 แหละ!!!

อาจจะเล่าเรื่องคอนเสิรต์นั้นเป็นเอนทรี่สั้นๆก่อนแล้วค่อยอัพเรื่อง Golden Week… มั้ง

(จะบอกว่าตอนแรกเราวางแผนว่าจะเขียนเรื่อง Golden Week ให้จบในเอนทรี่นี้เลย แต่พอเขียนเอนทรี่นี้ไปได้ครึ่งนึงเราก็เริ่มรู้สึกว่ามันจะโหดเกินไปทั้งสำหรับคนอ่านและคนเขียน)

แค่นี้หละ

จบจริงๆละ

โชคดีทุกคน!!! คาดว่าเราอัพคราวหน้าทุกคนคงเปิดเทอมแล้ว(มั้ง) ก็… ขอให้สนุกกับการรับน้องแล้วก็สู้ๆเน้อออ ปีสองแว้วว

(ข้างบนนี่สำหรับผู้อ่านรุ่นเดียวกับเรานะครับ 55)

ป.ล. เราใช้เวลาอัพเอนทรี่นี้ทั้งหมดสี่ชั่วโมงกว่าๆแหละ อยากรู้ว่ามีคนบ้าอัพบล็อกแบบเราซักกี่คนเนี่ย = =”

—————————————————————————————–

ตอบเม้น (โทษที ลืมไปหลายครั้ง)

kmab__ เขียนว่า…

คนแรกกกกก ฮ่าๆๆ
ห้องหรูดีอะ ชอบๆ ญี่ปุ่นก็สวย อิจฉา
ประสบการณ์ตอนขึ้นเครื่องบิน จะบอกว่าเหมือนเราเป๊ะ – – น้ำหนักเกิน (39kg) เลยเสียเวลา แบ่งของเข้ากระเป๋าอีกใบบ้าง เป้บ้าง กว่าจะแบ่งเสร็จ final call วิ่งไป gate แทบไม่ทัน

อยากให้แกอยุ่ไทยตอนเรากลับไปอะ จะได้ไปเล่นเกมดูหนังกัน คอชั่นนนน 555

ปล. ไอโฟนนนนนนนนนนน T_T

ถึง kmab__ :

จะบอกว่า อิจฉาพวกอยู่เมกา เพราะไม่ต้องเหนื่อยเรื่องภาษา(เท่าพวกกรู)ตอนเรียน 55 แล้วก็เรากลับสิงหา กันยาเว้ยยย กลับเมื่อหร่าายยยย????

peung เขียนว่า…

5555555 จะบอกว่าดีใจมากที่เบนอัพบล็อค เพราะเรานั่งว่างๆหลังจากตื่นนอนมา4ชม. ยังหาอะไรทำไม่ได้เลย 555

ชอบตอนเล่าเกมไพ่ ดูจะตื่นเต้นๆนะ
เออส่วนเจนก้า เมืองไทยหาซื้อได้แม่ะ อยากเล่นบ้างงงง

เออๆ แล้วก้อเล่าวิธีการจีบสาวของเด็กญี่ปุ่นหน่อยดิ อยากรู้ว่าจะใช้มุขไหน ฮ๊าๆๆๆ ติดตามๆ

ถึง peung :

อยากรู้ว่ายังอ่านเอนทรี่นี้เราอยู่หรือไม่ 555 ยาวสะใจเลยล่ะสิ

ส่วนมุขจีบผู้หญิงของเด็กญี่ปุ่นเดี๋ยวขอเราติดตามสถานการณ์ก่อนนะ 555

GiiFT เขียนว่า…

ยาวจริงอะไรจริง แต่หนุกดี55 เขียนจนเชี่ยวชาญแล้วสินะเบน-0- อยากไปญี่ปุ่นมากก ไม่ได้ไปซะทีแฮะ เออฮาเพื่อนเบน ดูจริงจังมากจริงๆอ่ะ 555 ไงก้โชคดีกับมหาลัยนะ :))

ถึง GiiFT :

ว้าวๆ นี่ครั้งแรกที่มาเมนท์บล็อกเราป่ะ? นี่จะมาญี่ปุ่นเมื่อไหร่เนี่ย ยังไม่ล้มเลิกแผนไปใช่มะ 55

Nu-Lek เขียนว่า…

ห้องน่ารักก น่าอยู่มากก :))

นี่ถ้าวันที่ศราเบนขึ้นเครื่องกลับญี่ปุ่น เรายังอยุกทม. เราจะไปส่งถึงสนามบินเลยย555 (จะไปดูนักร้องเกาหลีด้วยเลยย :P)

ฮาที่เพื่อนคนนึงแอบชอบผู้หญิงแล้วบอกให้ช่วยๆด้วย 555555 เก๋ๆนะ :D

เอ่ออ ละศราเบนจะดูหนังเยอะไปไหนน ขนาดเราอยุไทย ยังดูน้อยกว่าอีกอ๊ะ555

เสียดายยังไม่ได้เจอกัน แต่งัยก้ ดูแลตัวเองดีๆน้า อยุที่ใหม่ๆ เจออะไรใหม่ๆก้น่าสนุกดี คิดถึงมากกจ้า

ถึง Nu-Lek :

ตั้งแต่เรามาญี่ปุ่นนี่ยังไม่มีเอนทรี่ไหนที่เล็กไม่ได้มาเม้นเลยป้ะ??? (เรามีความรู้สึกอย่างงั้น 55) ปลื้มๆๆ 55 ว่าแต่ เล็กจะมากทมอีกทีเมื่อไหร่อ่ะๆ เผื่อจะได้เจอ

dear เขียนว่า…

อ่านบล็อกเบนสนุกดีจัง
อยากเล่นjengaอะ ท่าจะมันส์ แถมล้วงความลับได้ด้วย
จริงจังกะการวางแผนเกินไปแล้ว มีการประเมินผลก่อนแยกย้ายด้วย 55555

สงกรานต์อยู่บ้าน กลิ้งๆๆ
เบนอยู่ญี่ปุ่น ได้ข่าวสงกรานต์ที่สีลมป่าว ;):p

ถึง dear :

จะบอกว่าเราได้ข่าวแหละ! 5555+ มีรุ่นพี่เล่าให้ฟังน่ะๆๆ ไม่ใชว่าเราตามข่าวแบบนั้นอยู่ 55

จะบอกว่าเอามือถือไปต่อเนตมั่งสิเธอออออ!!!

kinz เขียนว่า…

เห้ยอัพเเล้ว
คือเราไม่ค่อยได้เข้าบล็อกตัวเอง เลยไม่เห็นเบนเม้น เลยไม่รู้ว่าเบนอัพ
ขอโทษเรื่องอัมพวาด้วยจริงๆ ดูเรากระตือรือร้นเนอะ เเต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปTT

กลับไปก็ตั้งใจเรียนนะนาย*/ทุ้ย ทำมาสอน 555+
ดูเเลตัวเองดีๆ คิดถึงงง
จะกลับอีกบอกด้วย
มาหาที่ศาลายาได้ยิ่งดี ฮ่าๆๆๆ

ถึง kinz :

เรารู้สึกว่าเราขยันอัพบล็อกที่สุดละตอนนี้ 55+ เรื่องอัมพวาก็ช่างมันเถอะ (แต่คราวหน้าอย่าโดดอีก!!!! 555) เรากลับอีกทีสิงหา กันยาแหละ เดี่ยวไว้รู้ชัวร์ๆแล้วจะบอกอีกทีละกัน

Wizard เขียนว่า…

อ่านจบแล้ว ตั้งแต่อันที่แล้วกะอันนี้รวมกันเลย เริ่มอ่านตั้งแต่สี่ทุ่ม555+ คือกุว่าง สืบเนื่องมาจาก2bbitโดนแบนแสรด

ขึ้นเครื่องแอบโหดนะเนี่ย แก้ปัญหาเองได้ด้วย555+ เปงตรูสงสัยได้โยนของทิ้ง-*-

มีการแนะนำหอตอนจะออกอีก ได้Feelดีว่ะ55 อ่านแล้วอินเลยTwT

ห้องใหม่แอบหรูนะเนี่ย ใหญ่กว่าคอนโดเราอีกสวยกว่าด้วย เห็นมีTVด้วยนิ งี้ก็ไม่ต้องซื้อแล้วสิ

เอ้อ แกเล่นไอสเก็ตเป็นด้วยหรอว้า คือตรูเพิ่งไปเล่นครั้งแรกที่สยามดิสมา สุดตรีน!! เกาะขอบเหมือนกันเรื่มว่ายน้ำแรกๆเลย555 ล้มไป5ครั้งได้= =” ไม่รวมเกือบล้มอีกเปงสิบนะเนี่ย

สู้ๆเว้ยกะชีัวิตมหาลัยที่จะมาถึงในไม่ช้า
โชคดีๆๆ

ถึง Wizard :

อ่านสองชม!!! โหดสาดดดด 555 (จะบอกว่าคนเขียนใช้เวลาเยอะกว่านั้น)

เออ พึ่งเริ่มเล่นปีนี้แหละวุ้ย! ได้อ่านเอนทรี่ตรูก่อนๆหน้านี้มั่งป่าวฟระ! 55 เดี๋ยวไว้เรากลับไปคราวหน้าไปเล่นกันๆๆ (จะว่างมาป่ะเนีย.. ปี 2 แล้ว)

แค่นี้แหละ…. ยืนไว้อาลัยให้กับ 2bbit TT

เซงหน่อยๆที่ปิดเทอมมันสั้น (ความจริงยาวขึ้นแล้วเพราะมีแผ่นดินไหวเนี่ย = =)

ก็… เรากลับไปไทยตั้งแต่ 20 มีนา จนถึง 6 เมษา สั้นกว่าคราวที่แล้วนิดนึง แต่คราวนี้เที่ยวโหดน้อยกว่าคราวที่แล้วเยอะ (รู้สึกว่าอย่างงั้น) คงเป็นเพราะไม่ได้มีการนัดรวมทั้งห้องแบบจริงๆจังๆแหละมั้ง

เข้าเรื่องเลยดีกว่า

ก็ เครื่องเราออก 23.50 คืนวันที่ 6 เราก็ออกจากบ้านสามทุ่มนิดๆ ไปถึงสนามบินก็ประมาณสามทุ่มสีสิบได้ แปลกใจที่สนามบินคนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกก

เราก็เข้าไปเช็คอิน เช็คๆอยู่ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังมาก คือเหมือนมีดาราซักคนมาขึ้นเครื่องบิน เหมือนจะเป็นดาราเกาหลีอ่ะนะ แบบว่าผู้หญิงวิ่งกันเป็น… เอ่อ ฝูงเลย (ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรดี = =)

ตอนเช็คอิน.. ปรากฎว่าของหนักไป ให้ตายเถอะ เข้าไปตอนแรก 39kg เข้าก็บอกว่าความจริงได้แค่ 20 แต่จะยอมให้เป็น 30 กิโล… เค้าก็เลยขอให้เราไปเอาของออกให้น้ำหนักมันถึง แล้วเค้าก็ออกตั๋วให้

เราก็ออกมาจากแถว… แล้วเดินไปต่อแถวอื่นแทน (อ่าว)

พอไปอีกแถว เราก็เอาของไปชั่งน้ำหนัก เสร็จปุ๊ป พนักงานเค้าก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรไปหาคนเดิมที่เราไปหามา = =”

สาเหตุเป็นเพราะว่าคนก่อนหน้านั้นออกตั๋วให้แล้ว ถ้าเค้าอนุญาตให้เอาของที่น้ำหนักเยอะเกินขึ้นไป หัวหน้าอาจจะเรียกไปว่าได้

เราก็เอาของออกจากกระเป๋าใหญ่มาใส่เป้แทน เหลืออยู่ 35kg….

เค้าก็ยังไม่ให้ = =

อยากจะบอกว่า สงสารผมหน่อยเถอะค้าบบ ผมเป็นนักเรียน ของที่เอามาก็ของกินเป็นส่วนใหญ่ (55)

คุยกันตั้งนาน สุดท้ายก็มีคนที่ดูเหมือนเป็น supervisor เค้าออกมา เค้าก็เห็นใจ เพราะเห็นเราเป็นนักเรียน และเห็นว่าเราอาจจะตกเครื่องแล้ว = = เลยยอมให้ไป

ตอนนั้นก็ 23.00 แล้ว… เราก็เดินเข้าตม.ไป ปรากฎว่า ไม่มีใบตม.ให้หยิบ -*- (จะให้กุออกประเทศมั้ยย) ก็เลยต้องไปขอพนักงานเค้า (จะบอกว่ายืนต่อแถวอยู่ตั้งนานกว่าจะนึกได้ว่าไม่มีใบตม.)

ไปถึงเกทก็ขึ้นเครื่องไปเลย (กำลัง boarding call อยู่พอดี)

แอบระทึกอีกละ = =”

นี่นับเป็นครั้งที่ 3 ที่เรานั่งเครื่องบินมาญี่ปุ่น จะบอกว่าทุกครั้ง… มีปัญหาให้เลททุกครั้ง (ครั้งแรกกะครั้งที่สองเกือบตกเครื่องบิน 555)

เหมือนจะไม่เคยเล่าเรื่องครั้งที่สองป้ะ? (ว่าแล้วก็เล่าซะเลย)

วันที่ 5 มค 54 (ยังจำได้) เราขึ้นไฟล์ทเช้ากลับ พ่อเราก็ขับรถมาส่ง ปรากฎว่าไปผิดทางนิดหน่อย แบบว่าเลยยยยย ไปอ่ะ (เพราะลองไปทางใหม่เนื่องจากกลัวรถติดตอนเช้า) สุดท้ายกลายเป็นว่าเราต้องใช้มือถือแม่เราเช็คอิน 555 ไปถึงสนามบินประมาณ 50 นาทีก่อนไฟล์ออก โหดสุดๆๆ

เข้าเรื่องเดิมกันต่อ

เราก็ขึ้นเครื่องกลางคืน มาถึงโตเกียวก็เช้าพอดี พอมาถึงสนามบิน เราก็เปิดมือถือ… ปรากฎว่ามันขึ้นว่าไม่มีสัญญาณ

ทำไม!!!!!???????????????!!!

ตกใจมาก เพราะถ้าไม่มีมือถือเราไม่มีทางเดินทางไปที่หอได้ อย่างแรกก็เพราะเราไม่รู้ทางรถไฟ จะดูเอาจากมือถือ อย่างที่สองคือโทรหาใครไม่ได้

ตกใจอยู่ประมาณ 15 นาที แบบว่าปิดเปิดเครื่องใหม่สองสามรอบแล้วก็ยังไม่มีสัญญาณ เราก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเราปิดโหมด 3G ไว้เพราะกลับไทยไป = = พอเปิดโหมด 3G แล้วสัญญาณก็กลับมา

โคตรโล่งใจอ่ะตอนนั้น = = แบบว่าตอนแรกคิดว่าชิบหายแล้ว

อย่างที่เห็นว่ามีกระเป๋าลากสองใบ กระเป๋าคอม กระเป๋าสะพาย แล้วก็กระเป๋ากล้อง

ใช่เวลาสามชม.ตั้งแต่สนามบินถึงหอ คือเสียเวลาพอควรตอนรอรถไฟที่สนามบินเพราะคันที่เราจะขึ้นมันมาทุกๆ 15 นาที (ประมาณนั้นมั้ง)

อยากจะบอกว่า เหนื่อยสาด!

อันนี้คือแถวๆหอเรา

แถวๆนี้น่าจะบอกว่าเป็นชานเมืองโตเกียว (เราว่าดูมันเป็นอย่างงั้นนะ)

พอเรามาถึงแล้วก็มีรุ่นพี่คนไทยคนนึงมาช่วยพาเดินไปหอ แล้วเราก็ไปทำเรื่องเข้าหอ คนที่ออฟฟิซเค้าก็บอกว่า ไปถึงห้องแล้วไปทักทายคนห้องข้างๆด้วยนะ พวกนั้นเค้ามาอยู่ได้พักนึงแล้ว รอเราอยู่หลายวันแล้วเนี่ย

ตอนได้ฟังก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก เอาจริงๆเราไม่คิดจะไปเคาะห้องข้างๆเพื่อแนะนำตัวอะไรประมาณนั้นด้วย = = (แอบเห็นในรายชื่อว่าห้องข้างๆสองห้องเป็นคนญี่ปุ่นด้วยแหละ) เราก็เดินไปที่ห้อง….

ปรากฎว่าเป็นห้องรวม ! ! !

เปิดประตูเข้าปุ๊ปก็เห็นมีคนกำลังเล่นเกมส์กันอยู่สองคน ปรากฎว่าเป็นเด็กญี่ปุ่น เค้าก็มาช่วยเรายกของเข้าห้อง แล้วก็แนะนำตัว ประมาณนั้น

ตอนนั้นเราถึงเข้าใจว่าทำไมคนที่ออฟฟิสบอกว่าพวกนั้นรอมาหลายวันแล้ว เพราะมันอยู่ห้องรวมนี่เอง = =

ภาพตอนเข้าห้องมานะ

แล้วก็จะมีแยกเป็นห้องนอนเล็กๆไป 6 ห้อง (คือไม่ได้นอนรวมนะ) แต่เอาจริงๆมีคนอยู่แค่ 5 คน

เห็นไอ้ลังที่อยู่ที่พื้นมะ มันคือของที่เราส่งมาจากโอซากา กำหนดให้มันมาถึงวันนั้นพอดี (แบบว่ากะไม่พักเลยว่างั้น = =)

ส่วนขนาดห้องนอน….. ไม่ได้จะต่างจากเดิมเล้ยย

นี่นะครับ เปิดเข้าไป

สำหรับความใหม่ต้องยกให้หอนี้เลย (ถุ้าเที่ยบกับหอเดิมอ่ะนะ)

นี่คือหน้าตาห้องข้างใน

หลังจากนั้นเราก็ต้องออกไปซื้อหมอน ผ้าห่ม และอื่นๆ แล้วก็แบกมันกลับมาหอ (จะบอกว่าเดินไกลเหมือนกัน ประมาณ 15 นาทีได้) แบบว่าที่เราแบกกลับมามันมีคล้ายๆฝูกด้วย คือแบบ วาววว กว่าจะกลับหอมาได้นี่เหงื่อตกอ่ะ (คือเหงื่อตกจริงๆเลย 55)

เอ้อออ พึ่งนึกได้ ลืมบอกเรื่อง roommate เป็นคนญี่ปุ่น 3 คน อยู่ปีหนึ่งหมด แล้วก็คนมองโกเลียนึงคน อยู่ปี 3 ทุกคนอยู่มหาลัยเดียวกะเรา.. แต่ไม่มีใครเรียนคณะเดียวกะเราเลย = =

จะบอกว่ามีรุ่นพี่ที่เป็นคนญี่ปุ่น (ซึ่งความจริงเค้าอายุเท่าเรา) มาด้วย เค้าอยู่ห้องตรงข้ามกับเรา เค้าก็มาพาคนในห้องเราไปกินข้าว คือพาไปเลี้ยงอ่ะ

ตอนนี้เหมือนถูกปล่อยเกาะ คือรุ่นพี่ที่เรารู้จักเนี่ยไม่มีใครอยู่ญี่ปุ่นเลย (ฮา) แบบว่ามีอะไรก็ตามเพื่อนๆไป สนุกไปอีกแบบ เราว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี

แล้วคือมันพูดกันเองก็พูดเร็ว แล้วเป็นภาษาพูด ไอเราก็เลยรู้เรื่องมั่ง ไม่รู้เรื่องมั่ง แต่ทุกคนนิสัยดี(ดูว่าอย่างงั้นนะ 55)

คืนนั้นกลับมาก็นอน.. เหนื่อยมากๆ เป็นเพราะคืนก่อนหน้านั้นอยู่บนเครื่องบินด้วยแหละ ก็พอเราไปนอนบนเตียงได้ประมาณ 10 นาที อยู่ดีๆเตียงก็สั่น

แบบว่า สั่น สั่น สั่นๆๆ จริงๆ รู้สึกได้เลย สั่นอยู่ประมาณ 10 วิ

เสร็จปุ๊ปเราก็ออกไปนอกห้อง ได้ไปคุยกับคนมองโกลนิดนึง ส่วนพวกเด็กญี่ปุ่นนี่ ดูมันเห็นเป็นเรื่องธรรมดามาก = = แต่มันก็คงจริงอ่ะนะ

เอาจริงๆเราไม่ได้ตกใจอะไรเลยนะ แต่รู้สึกตื่นเต้นดี 55

นับเป็นแผ่นดินไหวครั้งแรกที่ได้สัมผัสแบบเต็มๆ (คือแบบรู้สึกเลยว่ามันสั่นจริงๆ)

พึ่งเห็นข่าว ปรากฎว่ามัน 7 ริกเตอร์แน่ะ เป็นอาฟเตอร์ช็อคที่แรงที่สุดตั้งแต่เกิดแผ่นดินไหวใหญ่มา

.

.

.

.

.

.

วันรุ่งขึ้น…. เราทำอะไรหว่าา..

อ๋อ วันนี้ไปมหาลัยกับเพื่อนที่ห้องแหละ (เพื่อนที่ห้อง = เพื่อนที่หอ) อ่ะ มีรูปแถวๆมหาลัยให้ดูด้วยๆๆ แต่ยังไม่ได้ถ่ายรูปมหาลัยเลยอ่ะ แบบว่าคนเยอะมาก

ตอนที่กลับมานี่เป็นช่วงซากุระบานพอดี.. เห็นแล้วนึกถึงตอนพึ่งมาปีที่แล้ว ผ่านไปเร็วเนอะ นี่ก็ต้องมาเริ่มต้นใหม่ในที่ใหม่อีกละ

จะบอกว่าคนญี่ปุ่นถ่ายรูปซากุระกันเยอะมากๆอ่ะ

รูปอันต่อไปนี้ถ่ายหน้ามหาลัยเราเลยแหละ

อาจารย์ที่สอนเราปีที่แล้วเค้าบอกว่ามีมาถ่ายละคร/หนัง แถวๆมหาลัยนี้บ่อย เราอยู่ๆไปอาจจะเจอก็ได้มั้ง 55

คนก็มาถ่ายรูปซากุระกันหน้ามหาลัย

ต่อจากนี้ก็รูปวิวถนนหน้ามหาลัยเรานะ

มีรูป close-up แถมให้ๆๆ (ความจริงมันก็ไม่ได้ใกล้ขนาดนั้น = =)

เหมือนว่าวันนั้นก็มีแผ่นดินไหวอีก = =

จะบอกว่าเรามาอยู่นี่ได้แค่อาทิตย์เดียว แต่เจอแผ่นกินไหวแบบรู้สึกได้เลยไป 5 ครั้งแล้ว

คุ้มๆๆ 555+

จะบอกว่ามันอาจฟังดูน่ากลัวนะ แต่ความจริงมันไม่มีอะไรเว่ย แค่สั่นเฉยๆ หอเรามันใหม่ด้วย เจ้าหน้าที่บอกว่าทนแผ่นดินไหวได้ประมาณ 8-9 ริกเตอร์ เพราะฉะนั้นมันปลอดภัยแหละ

ต่อๆๆ

คืนนั้น พวกเราก็ไปกินข้าวที่ห้องรุ่นพี่ แผนคือรุ่นพี่เค้าจะชวนรุ่นน้อง(ปีหนึ่ง ก็คือรุ่นเราอ่ะ) ที่เป็นผู้หญิงมากินข้าวด้วย ให้ทำความรู้จักกัน

ผู้ชายก็มีทั้งหมดเจ็ดคน (รวมเราแล้ว) เพื่อนญี่ปุ่นมันก็วางแผนกันใหญ่เลยว่าใครจะนั่งตรงไหน ใครจะคอยเล่นมุข ทำให้บทสนทนาไปต่อเรื่อยๆและบรรยากาศเป็นกันเอง

เสร็จแล้วก็วางแผนว่าจะเล่นเกมอะไรกันดี

แบบว่าดูมันจริงจังกันเหลือกัน

ในที่สุดผู้หญิงก็มาถึงตอนประมาณทุ่มครึ่ง มีอยู่สี่คน เค้าก็เข้ามานั่ง แล้วทุกคนก็เริ่มกินข้าว แบบกินไป แนะนำตัวไป

จะบอกว่าในห้องนั้นมีคนเกือบๆ 20 คน (มีรุ่นพี่ด้วย) แต่มีเราคนเดียวที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น = =” รู้สึกแปลกๆแบบบอกไม่ถูก 55 แต่สนุกดีๆๆ

พอกินเสร็จมันก็จะเล่นไพ่กัน ปัญหาคือเราไม่รู้เกมไพ่ญี่ปุ่นเลย เค้าก็เลยให้เราสอนเกมไพ่ของไทย…

เราก็เลยสอนสลาฟ 555+

ปรากฎว่าญี่ปุ่นก็มีเกมไพ่คล้ายๆสลาฟเว้ย แต่ว่าซับซ้อนกว่านิดนึง คือ

1. ถ้าสมมติมีคนลง Jack ในตานั้นจะเกิด “ปฎิวัติขึ้น” คือค่าของไพ่จะกลับกันหมด (3 จะกลายเป็นสูงสุดแทน)

2. ถ้ามีคนลงไพ่ที่มีดอกเหมือนกับดอกของไพ่ก่อนหน้านี้ คนต่อๆไปก็ต้องลงดอกนั้นด้วย

3. ถ้าใครลงแปด ไพ่กองที่เล่นอยู่จะถูกกวาดทิ้ง แล้วคนที่ลง 8 จะได้เรียก

นั่นแหละๆ

เสร็จแล้วเราก็เล่นเกม Jenga (รู้จักมะ??) มันคือไอนี่เว้ย

แต่ทีนี้ ไม้แต่ละชิ้นจะมีคำสั่งเขียนอยู่ เราหยิบอันไหนออกมาก็ต้องทำตามที่มันเขียนไว้

สำหรับคนที่ทำมันล้มจะต้องหยิบไม้ขึ้นมาสามชิ้น

จะบอกว่าสนุกมากเว้ยๆๆๆ มีแปลกๆตั้งแต่แบบ หัวเราะด้วยหน้าที่เพี้ยนที่สุด เล่นเกมเป่ายิ้งชุบถอดเสื้อผ้าสามครั้ง(คือเป่ายิ้งชุบสามครั้ง) บอกสีกางเกงในที่ใส่อยู่ตอนนี้

จะบอกว่าเราโดนสองครั้ง คือ

1) สเปคสาวในฝันของคุณเป็นยังไง

2) สำหรับคุณแล้วความรักคืออะไร

งง

มีคำถามตั้งเยอะทำไมกุโดนแต่แบบนี้ = =”

คืนนั้นก็เล่นกันไปถึงตีสองกว่าๆ เสร็จแล้วผู้หญิงก็กลับ….. แต่ผู้ชายต้องมีประชุมกันต่อ (ทำม๊ายยย)

รุ่นพี่ก็ให้พูดความรู้สึกในวันนี้ ก็ลุกขึ้นมาพูดทีละคนๆๆ

คนนึงก็บอกว่า บทสนทนาบางตอนติดขัด ไม่ราบรื่น คราวหน้าต้องปรับปรุงให้ดีกว่านี้ (มันจริงจังกับชีวิตจริงๆๆ = =”)

เสร็จแล้วมันก็สารภาพว่ามันชอบผู้หญิงคนนึงที่มาวันนี้ แล้วก็ขอร้องให้ทุกคนช่วยด้วย !!

ต้องนึกภาพคนญี่ปุ่นพูดแล้วโค้งคำนับอ่ะๆๆ เราแอบช็อคไปเลยตอนนั้น 55+

.

.

.

จบเรื่องชีวิตหอ (คิดว่าตอนนี้มีเล่าแค่นี้มั้ง)

พูดถึงเรื่องมหาลัยมั่งดีกว่า…

จะบอกว่าตอนนี้ชาวบ้านเค้าเปิดเรียนมาได้อาทิตย์ สองอาทิตย์แล้ว แต่ของเรายังไม่เปิดเล้ยยย!!!!

อาทิตย์หน้าเป็นปฐมนิเทศอ่ะ คือแบบไปลองนั่งเรียน

ฟังแล้วอาจจะไม่เข้าใจ ต้องอธิบายระบบมหาลัยที่นี่ให้ฟังก่อน

คือตัวเราเองสามารถจะกำหนดเวลาเรียนของเราได้เกือบหมดทุกวิชาเลย สำหรับคณะเรานะ มหาลัยจะกำหนดมาว่าในสองปีต้องเรียนให้เกิดหน่อยกิตเท่านี้ แล้วต้องเรียนวิชาหลักของเศรษฐศาสตร์กลุ่มนี้ให้หมด แต่ว่าจะเรียนเทอมไหนก็ได้ (มีอยู่สี่เทอม) แล้วกำหนดจะกำหนดมาว่าต้องเลือกเรียนกลุ่มภาษากี่หน่วยกิต และกลุ่มอื่นๆกี่หน่วยกิต

.

.

จบเรื่องเล่ามหาลัยแค่นี้ (ตอนนี้มีแค่นี้ 55)

คือมาอัพแบบย้อนหลังเนี่ยอาจจะตกๆหล่นๆนิดหน่อย = =

ว่าแล้วก็เล่าเรื่องกลับไทยคราวนี้ดีกว่า…

กลับไทยคราวนี้น่ะหรอ…. ต่างจากคราวที่แล้วตรงที่ ไม่ได้วางแผนล่วงหน้าอะไรเลย 55+ คือกะว่าไม่ไปไหนมาก (แต่สุดท้ายก็ไปสยามเกือบทุกวัน = =)

มาคราวนี้ได้ออกจากกรุงเทพด้วย (คราวที่แล้วอยู่แต่กทมแหละ) มีไปอัมพวา แล้วก็เขาใหญ่ เออ เกือบจะได้ไปภูเก็ตด้วย งงมะ 55

จะบอกว่ากลับไทยคราวนี้ เราได้ทำสิ่งที่เราไม่ได้ทำมานานมาาาาากกกกกกกก นั่นก็คือ

ดูหนังไทย =*=

หนังไทยเรื่องสุดท้ายที่เราดู(ในโรง)ก่อนหน้ากลับไทยครั้งนี้คือ…..

ว้าววว กันล่ะสิ 55+

จำได้ว่าดูตอนม.3 อ่ะ…… ก็เอ่อ 4 ปีนิดๆ

คราวนี่้ได้ไปดู Suck Seed มา

เห้ย

จะบอกว่ามันสนุกเกินความคาดหมาย = = แบบว่าชอบอ่ะ ชอบเพลงด้วย หนังก็ฮาดี แบบว่าเจ๋งอ่ะ ชอบๆๆ

ชอบๆๆๆ (บอกอีกรอบทำไม 55)

พูดถึงหนังแล้ว กลับไทยคราวนี้ได้ดูไป 5 เรื่อง คือ

Just Go With It

Suck Seed

Sucker Punch

นเรศวร 3

Source Code

สนุกเกือบทุกเรื่อง (แล้วเรื่องไหนไม่สนุกบ้างล่ะ??)

จะบอกว่า Source Code นี่ไปดูวันกลับเลยอ่ะ (วันที่ 6) คือมันเป็นวันที่พึ่งเข้าพอดี แล้วดูมันไม่มีแผนจะเข้าฉายในญี่ปุ่นเร็วๆนี้ก็เลยดูซะเลย หนังสนุกๆๆๆๆๆๆ

นี่แหละครับสรุปการกลับไทยครังนี้ (สั้นดีเนอะ 55)

ไอเราก็อยากจะอัพเอนทรี่ที่มันสั้นๆบ้างนะ แต่ถ้าดูเอาแล้วตั้งแต่มาญี่ปุ่นนี่แต่ละอันมันย๊าววว ยาวว (เป็นเพราะเราเว้นช่วงอัพด้วยแหละ)

จะบอกว่าตอนนี้รุ่นน้องทุนญี่ปุ่นมาแล้วแหละๆ ได้เวลาเราเลี้ยงน้องแว้วๆๆ เดี๋ยวต้องขอตัวไปกดตังก่อนนะ ตอนนี้ตังไม่พอชัวร์ 555+

โชคดีทุกคนๆๆ!!! เล่าด้วยว่าสงกรานต์เป็นไงมั่งๆๆ

ป.ล. แอบเห็นว่าช่วงนี้สถิติเข้าบล็อกเราขึ้นพรวดพราด โดยเฉพาะไปไล่อ่านเอนทรี่เก่าๆก่อนหน้านี้ สงสัยปิดเทอมจะว่างกันสินะ 55

ป.ล.2 เนื่องจากเราเปิดเรียนช้า.. เทอมนี้เรามีเรียนวันเสาร์ด้วยแหละ โฮ TT

นั่งพิมเอนทรี่นี้มาตั้งแต่ยังอยู่ญ๊่ปุ่นตอนยังไม่ออกหอ จนออกหอแล้วแล้วไปค้างบ้านเพื่อน จนนั่งรถไฟไปสนามบิน จนตอนนี้อยู่ไทยแล้ว = =” เลยจะพิมมันให้จบๆซักที

ชื่อก็อย่างที่บอก.. หายไปอีกปีแล้วววว

เวลาผ่านไปเร็วมากๆ ดีอยู่อย่างนึงคือ แสดงว่าเรากำลังแฮปปี้กับชีวิต (รึเปล่า? 55)

จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ก็คงไม่ได้… แผ่นดินไหว ที่ญี่ปุ่น รู้สึกว่าข่าวที่ออกมาที่ไทยจะดูน่ากลัวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

(สังเกตจำนวนไม้ยมก)

ไม่ใช่ว่าเราว่ามันไม่น่ากลัวนะ แต่ต้องเข้าใจว่าเป็นเพียงแค่ส่วนเดียวของประเทศญี่ปุ่นเท่านั้นเอง ส่วนอื่นๆก็ยังปกติ

รู้สึกอยากบริจาคเงินช่วยผู้เสียหาย(ใช้คำถูกป้ะเนี่ย)จากแผ่นดินไหวและซึนามิ กะว่ากลับไปญี่ปุ่นแล้วจะไปบริจาคอ่ะ ว่างๆก็ไปบริจาคกันด้วยนะทุกคน (พุดเหมือนชวนไปบริจาคเลือดเลย = =”)

มาเข้าเรื่องกันก่อนดีกว่า เอนทรี่นี้จะเล่าเรื่องตั้งแต่ที่เราอัพครั้งสุดท้าย (ปลายกพ) มาจนถึงก่อนกลับไทย… รับประกันความยาว 555 (แบบว่า นานๆอัพที)

หลังจากที่เราอัพบล็อกวันนั้น เราก็ไปหาโฮสมาแหละ คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอเค้าก่อนเราจะย้ายไปโตเกียว

บ้านโฮสเราคนนี้อยู่ใกล้หอเรามากๆอ่ะ เลยได้ไปบ่อย เค้าก็ทำอาหารอร่อยๆให้เรากินทุกครั้ง ดีใจๆ 55 เค้าบอกว่าเดี๋ยวเค้าจะไปเยี่ยมเวลาเค้าไปโตเกียวแหละ

(ธรรมดาไม่เคยจะอัพเกี่ยวกับเรื่องไปบ้านโฮสเลยแต่ว่านี่มันคงจะไม่ได้ไปอีกนานนน ก็เลยอัพรูปเป้นที่ระลึกหน่อย)

จะบอกว่ามีอยู่รปเดียว = =”

หลังจากนั้นก็เป็นการสอบ present ในวิชาภาษาญี่ปุ่น

คือก่อนจบเนี่ยทุกคนจะต้องเลือกหัวข้อหนึ่งหัวข้อเพื่อมาเขียนรายงาน แล้วก็นำเสนอหน้าชั้น 10 นาที (โดนถ่ายวีดีโอด้วย)

เหมือนเราจะไม่เคยเล่าให้ฟังนะ หัวข้อรายงานของเราคือ Wikileaks …… รู้จักใช่มั้ย ?? = =” เราใช้เวลาไปเยอะพอสมควรช่วงเดือนมกราเพื่อเขียนรายงานเนี่ยแหละ

นี่ก็คือรูปห้องเรียนญ๊่ปุ่นเรากับอาจารย์ที่ปรึกษา

เชื่อว่าทุกคนรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเร็วนะ แปปปปปปเดียวก็ไปอีกปีละ

ก่อนจบอาจารย์ก็พูดเป็นที่ระลึกว่า เค้าเคยอยู่ที่นี่มาหลายปีมากแล้ว แต่ไม่เคยเห็นห้องเรียนห้องไหนสนิทกันอย่างนี้

ทุกคนก็ปลิ้ม 55

ก็อย่างว่า ทั้งห้องมีนักเรียนอยู่แค่ 6 คนอ้ะ

เสร็จแล้วก็ออกไปถ่ายรูปเล่นนิดหน่อย

จะบอกว่ามีรูปที่เราขึ้นไปนอนบนไอ้ป้ายนี่ด้วยแหละ 55 แต่นั้นต้องหาเอาเองตามเฟสบุ๊ค

เสร็จแล้วบ่ายวันนั้นครูที่สอบวิชาเศรษฐศาสตร์กับการเมืองก็บาไปเลี้ยงข้าวแหละ หุหุ

ที่เห็นในรูปคือสองห้องเรียนมารวมกัน = =” (บวกกับอีกคนที่ถ่ายรูป)

ก่อนจะออกไปก็…

อย่างที่เห็น เล่น Wii กันในห้อง 55+ สนุกสนาน

วันพฤหัส… วันนี้เป็นวันเรียนการเขียนครั้งสุดท้าย (เผื่อคนอ่านลืม : วันจันทร์ถึงศุุกร์เรามีเรียนญี่ปุ่นตอนเช้าทุกวัน แต่ละวันจะมีครูต่างกันไป และสอนไม่เหมือนกัน)

อาจารย์ก็เอางานเขียนงานแรกที่พวกเราเคยเขียนเมื่อตอนโน้นนน (เมษาปีที่แล้ว) บวกกับเทปแนะนำตัวตอนเข้าเรียนครั้งแรก (อาทิตย์ที่สองของเมษาปีที่แล้ว)

ฟังแล้วฮาดีอ่ะ คือเรารู้สึกว่าเราพูดอยู่แค่ yes no (เป็นภาษาญี่ปุ่น) อ่ะ 555 ที่เด็ดกว่านั้นคือ ตอนนั้นอาจารย์ถามเราว่าหนังเรื่องที่เราดูในโรงเรื่องสุดท้ายคืออะไร…..

ตัวเราในเทปก็เงียบ (คิดอยู่) เราเองก็คิดไปด้วย ปรากฎว่าเรายังจำได้ว่าหนังเรื่องสุดท้ายที่ดูก่อนมาญี่ปุ่นคือเรื่องอะไร 55

มันคือเรื่อง It’s Complicated

ตอนนั้นไปดูที่ Central World กับอาร์ม(ปกรณ์)และบาส เอ้อ แล้วก็โมกข์ด้วย

ยังจำได้ว่าคืนก่อนหน้านั้นบาสมันเล่นเกมเยอะไป.. ก็เลยหลับในโรง 555+ (คือช่วงนั้นเป็นช่วงที่นัดเจอเพื่อนบ่อยมาก แบบว่านัดไปดูหนัง แต่ในโรงมันแทบไม่มีหนังให้ดู หนังที่เข้าไทยเดือนมีนา 2010 นี่เราก็เลยดูไปเกือบหมดเลย 55)

กลับเข้าสู่เรื่องเดิม

สรุปคือฟังแล้วรู้สึกว่าทุกคนมาไกลกว่าเดิมมาก…. แต่ก็ยังเหลือทางอีกไกล 55

พอเสาร์อาทิตย์นั้นเราก็ไปเล่นสกีกะโฮสอ่ะ

ตอนแรกก็ไปที่บ้านเค้าก่อน คือช่วงนั้นเป็นเทศกาลแบบว่าเอ่อ ฉลองเด็กผู้หญิงพอดี (ฟังดูแปลกๆปะ)

คือบ้านเค้ามีเด็กผู้หญิงสองคน ก็เลยมีการตกแต่งบ้าน

ทำไมเราตัวใหญ่งี้วะ 55+

จะบอกว่า ตอนแรกเราก็แปลกใจตั้งแต่ตอนที่ไปหาเค้าเมื่อเดือนมกราว่าเด็กเล็กที่อายุสองขวบครึ่งนี่ยังจำเราได้ยังไง?? คือหลังจาก homestay ตอนนั้นก็ครึ่งปีไปแล้ว

พึ่งรู้คราวนี้ว่าพ่อเค้าให้ลูก “ทบทวน” โดยการดูวีดีโอเมื่อคราวที่เราไปอยู่บ้านเค้าตอนเดือนสิงหา 55

นี่นะครับ เด็กคนที่ว่า

ตอนนี้เริ่มพูดได้แล้ว พูดเป็นคำๆ บางทีก็ฟังไม่รู้เรื่อง แบบว่าเราไม่รู้ว่าเราฟังไม่รู้เรื่องเพราะภาษาญี่ปุ่นไม่ดีพอหรือเพราะเค้ายังพูดไม่รู้เรื่องกันแน่ 555

แถมรูปหมาของโฮสให้รูปนึง

มันเป็นหมาที่ active มาก วิ่งๆ เต้นๆ ส่ายไปส่ายมาตลอดเวลา แล้วก็ตัวกะปุ๊กลุ๊ก (ใช้ภาษาถูกป้ะเนี่ย 55) คือเล็กดี

วันต่อมาก็ไปสกี…

นั่งรถของโฮสไป ไกลใข้ได้เลยอ่ะ พอไปถึงตรงนึงถนนมันเริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง โฮสก็เลยต้องลงไปติดโซ่ที่ยางรถ ระหว่างนั้นลูกเค้าก็เลยออกไปเดินเล่นข้างๆรถ

เอ่อ แบบว่าไม่หนาวเรอะ?!??

ในที่สุดก็ถึงซักที…

แต่ว่าเอ่อ เนื่องจากเราสกีไม่เป็น โฮสก็เลยส่งให้ไปเข้าเรียนเลย (1 ชม) แบบว่า เรียนกับพวกเด็กๆ (แอบอายครับ 55)

ก็พอได้แบบงูๆปลาๆ คือถ้ามันเร็วเกินไปแล้วมันเบรกไม่ได้เราก็ต้องยอมล้ม = =”

สนุกดีน่ะ แต่เมื่อยนิดนึง

มีรูปแถวๆนั้นเหลืออีกหน่อย คือเราถ่ายด้วย iPhone ตอนก่อนเข้าไปเล่นแค่แปปเดียวอ่ะ แบบว่าไม่กล้าเอามือถือเข้าไปด้วย เดี๋ยวล้มมากๆไปจอจะแตก ประมาณนั้น = =”

ขากลับวันนั้นเหนื่อยมากกกก(สาดด)

คือนั่งรถจากที่สกีไปบ้านโฮส…… 4 ชม (ฝนตก+รถติด) แล้วจากบ้านโฮสกลับมาหอเรานั่งรถไฟอีก 2 ชม คือถึงหอห้าทุ่มกว่าๆ = =

วันต่อมาเช้ามีสอบ 55555

แต่เป็นสอบฟังน่ะ ซึ่งเตรียมตัวไม่ได้อยู่แล้ว แล้วมันก็เป็นวันสอบวันสุดท้ายด้วย

บ่ายวันจันทร์นั้นเราก็ไปไอซ์เสก็ต (อีกแล้ว) คราวนี้ไม่ได้ถ่ายรูปมา เพราะรู้สึกว่าจะมีรุปเล่นไอซ์มาทุกเอนทรี่มาตั้งแต่ปีใหม่มาเลยป้ะ? 55 (ความจริงคือลืมถ่าย)

พอวันอังคาร เราก็ไปเที่ยว Universal Studio Japan (เคยไปมาแล้วรอบนึงตอนเมษาปีที่แล้วอ่ะ) คราวนี้นัดไปกับเพื่อนในห้องและอาจารย์สองคน (อาจารย์สอนวันพุธกับพฤหัส)

เย็นวันจันทร์(วันก่อนไป) มีประกาศมาบอกว่าเพื่อนสองคนในห้องเราสอบตกเลข แล้วต้องไปซ่อมวันอังคาร = =”

สรุปคือไปกัน 6 คน นักเรียน 4 ครู 2

ปีนี้ครบรอบ 10 ปีพอดี ก็มีโปรโมชั่น+โชว์ต่างๆเยอะเหมือนกัน ค่าบัตรถูกกว่าที่เราไปคราวที่แล้วเกินครึ่งอ่ะ (แต่คือคราวที่แล้วเราซื้อเป็น express pass ด้วยมันเลยยิ่งแพง)

รูปสมาชิกที่ไปนะๆ

เอ้อ จะบอกว่า เวลาเราอัพบล็อกนี่มันจะเตือนทางเฟสเองใช่มะ.. แล้วคือเพื่อนต่างชาติ+โฮสเราก็มาเห็นแล้วก็บอกให้เราอัพเป็นภาษาอังกฤษไม่ก็ภาษาญี่ปุ่น (จะดีหรอครับ 55)

คือแบบว่า บางทีเค้าเปิดมาเห็นรูปตัวเองก็เลยอยากรู้ว่าเราเขียนว่าอะไร

แต่ก็นะ ถ้าจะอัพเป็นภาษาอังกฤษก็สงสารคนอ่านบางคนอยู่ (ล้อเล่น….มั้งนะ 5555)

ไปคราวนี้ก็ได้ขึ้นเครื่องเล่นที่คราวที่แล้วไม่ได้ขึ้น แล้วก็ได้ไปดู show หลายอย่าง อย่างเช่นอันนี้

ถ่ายรูปเบี้ยวไปหน่อย 55

มันก็เป็นผี (แสดงโดยคนอเมริกา) ออกมาร้องเพลง rock

สนุกๆๆ ชอบๆ

(บรรยายได้สั้นมาก)

ที่ต่างจากที่เรามาครั้งที่แล้วคือ…..

ครั้งนี้ฟังรู้เรื่องแล้วว้อยยยย TT (น้ำตาไหลด้วยความดีใจ 55)

คราวที่แล้วแบบ ดู Terminator, Back to the future, etc มันเป็นภาษาญี่ปุ่นหมดเลยอ่ะ ก็เลยไม่ค่อยหนุกเท่าไหร่ แต่คราวนี้พอเข้าใจที่มันพูดแล้วก็เลยรู้สึกว่าสนุกกว่าคราวที่แล้ว

หลังจากที่เราไปเข้าเล่นมาได้สองสามอันเราก็กินข้าว.. เสร็จแล้วก็มีเพื่อนคนนึงไปหยุดซื้อโดนัท ตอนนั้นก็มีพนักงานคนนึงเอาพวกแบบตะหลิว+หม้อ มาตีกันเป็นจังหวะ อยู่ดีๆก็มียามคนนึงเดินเข้ามา แล้วก็บอกว่าทำอย่างงี้ไม่ได้นะ ให้เลิกซะ (ประมาณนั้น) สองคนก็เถียงกันดังขึ้นเรื่อยๆ คนก็เริ่มเข้ามาดู

อยู่ดีๆก็เถียงกันเป็นเพลงเฉยเลย แบบว่ามีจังหวะด้วย (ใช้การเคาะ)

แล้วจากคนกลุ่มคนที่มุงอยู่ก็มีคนเดินร้องเพลง+เต้นออกมา จนสุดท้ายก็ออกมาเป็นโชว์เลยทีเดียว

ยิงรูปนะครับบ

โชว์นี้เหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งก็โชว์พิเศษที่เค้าจัดเนื่องในโอกาสครบรอบ 10 ปี

รู้สึกว่ามันเจ๋งดี (แบบตกใจเล็กๆ)

ที่พิเศษจริงๆของการไปคราวนี้ก็คงเป็นโชว์ที่เค้าจัดฉลองครบรอบ 10 ปี รู้สึกว่าจะจัดแค่วันละครั้งเดียว

โชว์ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวนึงที่มาเที่ยวที่นี่ในวันเกิดของลูกชาย แต่เผอิญว่าพ่อติดงาน มาไม่ได้ (พอได้ยินปุ๊ปเราก็รู้เลยว่าตอนสุดท้ายพ่อต้องโดดงานโผล่มา ประมาณนั้น ซึ่งปรากฎว่าเป็นอย่างง้ันจริงๆ = =)

ระหว่างเรื่องก็จะมีตัวละครจากหนัง + attraction ออกมามากมาย แบบว่ามันก็อลังการดีอ่ะ  (แต่ว่าส่วนใหญ่มัวแต่ดูอ่ะ รูปเลยไม่ได้ถ่ายมาเยอะมาก… แต่เอาจริงๆก็พอสมควรอยู่นะ)

ยิงรูปเซตที่ 1

ในระหว่างนั้นก็มีโชว์แบบคล้ายๆกายกรรมด้วย ซึ่งเรามีวีดีโอมาให้ดู!! (ความจริงมันยาวห้านาทีกว่าๆอ่ะนะ แต่ถ่ายมาแค่นี้แหละ เพราะถ้ามัวแต่ถ่ายก็อดดูของจริงพอดี = =)

ดูวีดีโอแล้วก็น่าจะเข้าใจว่าเค้าแสดงยังไงนะ นี่มีรูปมาอีกๆ

รูปสุดท้ายนี่คือคนแสดงขึ้นไปกระโดดเชือกอยู่ข้างบนไอ้กลมๆนั้นน่ะ

แถมอีกรูปนึง

หมดไปอีกหนึ่งวัน…

แอบเศร้า คงไม่ได้เจออาจารย์ไปอีกนานน

วันพุธ…. จัดของเตรียมออกหอ

ณ ตอนนั้น แผนของเราคือออกหอเช้าวันศุกร์ที่ 18 แล้วไปถึงโตเกียวซักบ่ายๆ เอาของไปฝากบ้านรุ่นพี่ แล้วก็ขึ้นเครื่องกลับไทยจากโตเกียวกลับถึงไทยเช้าวันที่ 19…

อย่างที่รู้(รึเปล่า)ว่าเราเปลี่ยนแผนภายหลังเพราะแผ่นดินไหว

แต่อันนั้นไว้รอทีหลัง ต่อๆ

วันพฤหัส

วันนี้ไปเมืองที่ชื่อนารา เป็นเมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น ครั้งนี้เป็นครั้งที่… 4 (มั้งนะ) ที่เราเคยมาที่เมืองนี้

พูดตรงๆคือเมืองนี้มีแต่วัด ซึ่งเอาจริงๆเราก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้น 55+

เมืองที่เราไปบ่อยที่สุดก็คงเป็น โกเบ อ่ะ คิดว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาไปมาเกิน 10 ครั้งชัวร์ 55 รู้สึกว่ามันสวยดีอ่ะ ติดทะเลด้วย ชอบๆ วิวโรแมนติกดี (นึก adjective คำอื่นไม่ออก)

มาเข้าเรื่องๆ

เรื่องก็คือ รูป นั่นเอง (คิดว่าคนอ่านอาจจะเริ่มตาลาย… รึเปล่า เพราะตอนนี้มือเราเริ่มเมื่อย สมองเราเริ่มล้าแล้ว 55)

เอ้ออ ลืมบอกไปว่าที่นารานี่มีสัตว์ชนิดนึงอยู่เยอะมาก แบบว่าเดินข้ามถนนไปๆมาๆ ลองเดาซิ๊…??

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แง่ะ ไหงรีบเลื่อนลงมาซะงั้นอ่ะ บอกว่าให้ลองเดาก่อนไง = =”

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

มันคือกวางครับ กวาง

มีรูปกวางเยอะพอสมควรเลย รัวรูปละนะ

ทีนี้… มาดูรูปวัดละกัน (ไม่รู้จะบรรยายไงดีอ่ะ โทดที 55)

จะบอกว่าที่ๆไปมานี่เป็นมรดกโลกหมดเลยนะเนี่ยย (บรรยายได้แค่นี้)

แถมหนึ่งรูปที่ใช้ app ใน iphone ทำ

ต่อมา…. วันศุกร์ที่ 12

วันนี้นัดอาจารย์ที่สอนวันศุกร์ไปร้องเกะ + กินข้าวที่โกเบตอนบ่าย

ก่อนจะเล่าเรื่องนั้น ต้องเล่าเรื่องแผนกลับไทยของเราก่อน

คือเรายังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะกลับไทยได้เมื่อไหร่เพราะว่าเราต้องรอเอกสารมาจากทางมหาลัย ซึ่งไม่รู้ว่าจะมาถึงวันไหน และเมื่อได้เอกสารนั้นแล้วกรอกแล้วส่งเค้าถึงจะกับไทยได้

ปรากฎว่าวันนั้นเอกสารก็มา เราก็เลยจองเลย flight โตเกียว-กรุงเทพ พร้อมจ่ายตังเรียบร้อย (คือเราวางแผนว่าจะออกจากโอซากาแล้วเอาของไปฝากบ้านรุ่นพี่ที่โตเกียวก่อน เสร็จแล้วก็กลับไทย แล้วก็กลับจากไทยมาโตเกียวอีกที ก็เลยของไฟล์โตเกียว-กรุงเทพ)

พอตอนบ่ายๆก็ออกเดินทาง เรากับเพื่อนก็ไปนั่งรอรถไฟออก คือเข้าไปรอในรถไฟที่จอดอยู่เฉยๆอ่ะ อยู่ดีๆรถไฟก็สั่นๆๆ เราเองก็นึกว่าเครื่องยนต์ผิดปกติอะไรซักอย่างมันก็เลยสั่น คือมันไม่ได้สั่นแบบน่ากลัวมาก (แต่แอบรู้สึกมึนๆ) มันสั่นแบบสั่นซ้ายขวาอ่ะ นึกออกมะ..?  พึ่งมารู้ทีหลังว่ามันคือแผ่นดินไหว = =”

ไปถึงโกเบเราก็ไปร้องเกะกันก่อน… พอร้องไปได้แปปนึง เราก็หยิบมือถือขึ้นมาดู ปรากฎว่ามีทั้ง miss +notifications จากเฟสบุ๊คขึ้นมาเพียบ เปิดมาก็เลยพึ่งรู้ว่าเกิดแผ่นดินไหวขาดยักษ์ขึ้น…. (ตอนนั้นกำลังร้องเกะแบบไม่รู้เรื่องอยู่เลย)

ยังไงก็ตาม รู้สึกขอบคุณทุกคนมากที่เป็นห่วงๆ ^^ เราสบายดีๆๆ (แหงดิ ไม่งั้นจะมานั่งพิมพ์บล็อกนี่อยู่ได้ไง 55)

ต่อๆ

หลังจากนั้นก็ไปกินข้าว แล้วครูก็ซื้อช็อคโกแลตมาให้ทุกคน (คือมีเพื่อนไปดูแล้วทำท่าอยากกินมาก แต่บ่นว่ามันแพงมั้ง ครูเลยซื้อให้ 55)

ก่อนกลับก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก…. (น่าจะอัพรูปขึ้นเฟสซะตอนนั้น คนจะได้รู้ว่าเราโคตรจะสบายดี 55)

ความจริงคือลืมถ่ายรูป แบบว่าเดินมาถึงสถานีรถไฟแล้วกำลังจะแยกกับครูถึงจะนึกขึ้นได้ = =”

พอเดินจากป้ายรถเมล์มหาลัยขึ้นมาเราก็นึกได้ว่าตอนปิดฤดูร้อน (เดือนสิงหา) พวกเราได้ถ่ายรูปกลางถนนไว้รูปนึง ก็เลยจะพยายามถ่ายอีกรูป แบบว่าให้ทุกคนทำท่าเหมือนเดิม

คือเราถ่ายแบบใช้ timer แล้วเสาที่เราเอามือถือ(กล้อง)ไปวางตอนถ่ายรูปแรกเนี่ยมันหายไปแล้ว = =” มุมกล้องก็เลยออกมาไม่เหมือนกัน แต่ก็นะ…ถือว่าพยายามแล้ว 55+

(มีคนบอกด้วยว่าเราดูเปลี่ยนไปจากรูปสองรูปนี้ จริงหรอ -*- )

หลังจากนั้นก็.. วันเสาร์

เก็บของในห้องต่ออย่างจริงจัง

วันอาทิตย์… เราไปซื้อกล้องมาแหละ ! ! ! ! ! !

นี่คือรูปกล่องกล้อง

ความจริงเราอยากซื้อกล้องตั้งแต่มาญี่ปุ่นแล้วแหละ แต่ว่า.. ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่รู้สึกว่าพึ่งมีเวลาซื้อก็ตอนนี้นี่แหละ = =”

วันต่อมา วันจันทร์ที่ 14

เป็นทัศนศึกษา… ความจริงคือต้องเรียนว่า “เที่ยว” ของเด็กทุนนี้ มีทั้งหมดประมาณ 40 คน… มั้งนะ ไปเที่ยวสองวันหนึ่งคืน

ถือเป็นโอกาสประเดิมกล้องใหม่เลย หุหุ

รูปลงในเฟสแล้วแหละ อยู่ที่นี่ :

http://www.facebook.com/album.php?aid=637133&id=607140332&l=f60c0d832d

http://www.facebook.com/album.php?aid=637145&id=607140332&l=afecc3cdb9

แต่ก็ไหนๆแล้ว แถมรูปของกินหน่อยๆ 55

ก็เป็นการเที่ยวที่เน้น เอ่อ ศาลเจ้า (ความจริงคือไปดูแต่ศาลเจ้า) เนื่องจากว่าที่ๆเราไปเนี่ยมีศาลเจ้าดังๆเยอะน่ะ

นี่ก็คือที่พัก (ไอ้ตึกที่สูงที่สุดอ่ะ)

ขอพูดอีกครั้งนึง ลองไปดูรูปในเฟส = = มันเยอะเกินไป

เที่ยวเสร็จ ก็กลับมาถึงหอเย็นของวันอังคารที่ 15 …. วันที่ 16 ก็เป็นพิธีจบ(จากโรงเรียนภาษาที่นี่)

(ซื้อกล้องได้ถูกเวลามาก ได้ใช้รวด 3 งาน)

เอารูปมาให้ดูหน่อย (ความจริงอัพไปแล้วในเฟส อยู่ที่ http://www.facebook.com/album.php?aid=637134&id=607140332&l=431ca39967)

อันนี้ห้องเรียนญี่ปุ่นเรากับครูที่สอนวันอังคาร

เสร็จแล้วตอนกลางวันนั้นเราก็มีปาร์ตี้แหละ คือเลี้ยงข้าวฟรี

แต่ว่าเราไปได้แปปเดียวก็ต้องออก TT เพราะว่า… ต้องไปซื้อตั๋วเครื่องบิน!!!

คือเราก็ยกเลิกที่เราซื้อไปก่อนหน้านี้ แล้วก็โทรไปคุยกับการบินไทยเรื่องจะซื้อตั๋วใหม่ คุยไปจนจะจ่ายตังอยู่แล้ว (บัตรเครดิต) เค้าก็ถามชื่อเรา แล้วเค้าถึงรู้ว่าเราเป็นคนไทย เค้าก็เลยบอกว่าถ้าเป็นคนไทยให้โทรไปหาเอเย่นอีกที่นึง เพราะว่าที่นั่นมีตั๋วราคาพิเศษสำหรับคนไทย

แอบอารมณ์เสียกึ่งปลื้ม แบบว่า คุยตั้งนานนน (เสียเวลา = =) แต่ operator บอกว่าเค้านึกว่าเราเป็นฝรั่ง เลยไม่ได้บอก 55 (คือเราคุยเป็นภาษาอังกฤษน่ะ เพื่อความมั่นใจ)

ก็เลยโทรไปที่เอเย่น…… เราก็เปิดไปเป็นภาษาอังกฤษเลย เค้าก็ตอบกลับมาเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า “ขอเป็นภาษาญี่ปุ่นครับ”

เราก็แอบสงสัยว่าถ้าคนที่โทรหาเค้าไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่นเนี่ย จะรู้เรื่องมั้ยฟระ?!????

ก็เลยคุยกับเค้าเรื่องตั๋ว เรื่องวัน พอเราได้วันที่ต้องการแล้วเค้าก็บอกว่าต้องรีบเอาพาสปอร์ตมา แล้วมาจ่ายเงินให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะเต็ม (เพราะคนจองเยอะมากกก) เราก็เลยต้องรีบออกไปบ่ายวันนั้นเลย (คือเราโทรทั้งหมดนี่ก่อนพิธีอ่ะ)

ก็ลอง… นึกภาพเรากะเพื่อนคนไทยอีกสองคน ในชุดสูท วิ่งไปสถานีรถไฟ

คนญี่ปุ่นก็มองๆ (แบบว่าเราไทค์สีแดงด้วยมั้ง 55+)

ก็จัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จไปได้ด้วยดี ตั๋วกลับไทยคราวนี้ได้ถูกกว่าครั้งเมื่อกลับตอนปีใหม่อีกแน่ะ

พอกลับมาถึงหอ เราก็เปลี่ยนชุด แล้วก็ออกไปทันที

ไปเกะ 555+

ก็มีคนในห้องญี่ปุ่นเราแล้วก็ครูวันอังคาร เค้าจองร้องกัน 2 ชม เราก็ไปแจมตอนเหลือ 45 นาที (แบบว่าเลือกเพลงแทรกหลายเพลงอยู่)

สนุกๆๆๆ

เสร็จแล้วเราก็ไปกินข้าวเย็นกันต่อ

อาจารย์ที่ปรึกษาเรา (แถุวหน้า คนที่สองจากซ้าย) เค้าเลี้ยงมื้อนี้แหละ เป็นบุฟเฟต์อาหารจีน อร่อยดี

เป็นอันว่าวันนี้ จบโรงเรียนภาษาแล้วอย่างเป็นทางการ…….

แอบเศร้า กึ่งเซง นิดๆ แบบว่าพอเราเริ่มรู้จักกับคนที่นี่ ชินกับสภาพแวดล้อมแล้ว เราก็ต้องจากมันไป

แต่ในขณะเดียวกันก็แอบตื่นเต้น แบบว่าจะได้เข้ามหาลัยแว้วๆๆๆๆ ได้ไปทำอะไรใหม่ๆ เจอคนใหม่ๆ

ต่อๆๆ

พอวันที่ 17… เราก็เก็บของในห้องทั้งวัน เพราะว่าเราต้องออกวันที่ 18

คือเราต้องทำสภาพห้องจากแบบนี้

ให้เป็นแบบนี้

วาว

เห็นเอง ทุึ่งเอง 55+

มันก็เสร็จตอนประมาณเที่ยงๆของวันที่ 18 พอดี… (ไม่ใช่ว่าเราไม่ได้นอนนะเว้ย) เรานัดเจ้าหน้าที่ไว้ว่าจะออกหอตอนสี่โมงเย็น.. ก่อนหน้านั้นเราก็เลยหยิบกล้อง แล้วก็ไปเดินรอบๆมหาลัยเป็นครั้งสุดท้าย

(ฟังดูแอบดราม่า แต่มันก็เว้งๆจริงๆ กึ่งๆดีใจแบบแปลกๆยังไงไม่รู้ 55)

ก่อนอื่น… เราเคยคิดที่จะถ่ายรูปสถานที่ทั้งหมดรอบๆ campus เรา แล้วก็มาอัพเป็น entry แนะนำ…. แต่ว่า เวลามันไม่มี !!! ก็เลยไม่ได้ทำไป เราก็จะถือโอกาสนี้อธิบายแบบคร่าวๆเลยนะ

เริ่มจากนี่ เบอร์ห้องของเรา หอ 1 ชั้น 3 ห้องที่ 2

ประตูเข้าหอ

หอเราน่ะ.. บอกตรงๆเลยว่า มันเก่า!! ห้องมันเล็ก!!!!! แต่มันก็ชินไปแล้ว 555 แบบว่ากลับมาไทยนี่รู้สึกว่าบ้านเราช่างกว้าง

รูปหอเราจากด้านหน้า

ไม่น่าเชื่อว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่เราพิมเอนทรี่นี้เสร็จ ก็จะครบเวลาหนึ่งปีพอดีหลังจากที่เราได้เห็นภาพนี้เป็นคร้ังแรก ตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่แปลกๆ ผสมกันหลายอย่าง เป็นเพราะเราเหนื่อยจากไฟลท์ข้ามคืน และจากที่เราไม่ค่อยได้นอนสองคืนก่อนหน้านี้ เพราะมันเป็นวันที่เรานัดเพื่อนม.4 ไปถ่ายรูปที่โรงเรียน ถัดมาก็เป็นวันปัจฉิม แล้วก็งานพรอมในคืนที่ขึ้นเครื่องมาญี่ปุ่น รวมไปถึงการเรียนเฟนชิพ (ที่ปัจจุบันนี้ก็ยังเหลืออีกประมาณ 10 แผ่น -*- ) แล้วก็การจัดของเพื่อเตรียมมาที่ญี่ปุ่น

แต่ที่จำได้ตอนนั้นก็คือ เรารู้สึกตื่นเต้น เพราะว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในญี่ปุ่น แล้วก็จะได้เจอเพื่อนๆต่างชาติมากมาย

และถือว่าเป็นเพราะโชค ความจริงน่าจะบอกว่าเป็นความเคยชินของเรามากกว่า เราไม่รู้สึก homesick เลยแม้แต่นิดเดียว ตลอดหนึ่งปีที่เราอยู่ที่นี่มาเรารู้สึก homesick ครั้งเดียวเท่านั้นคือวันเรากลับจาก homestay ตอนสิงหา อาจจะเป็นเพราะการไป homestay ทำให้เรานึกถึงชีวิตในครอบครัวที่บ้านและการที่ได้อยู่กับเพื่อนๆ

แต่พูดอย่างนี้ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้อยากกลับไทยนะ ;)

ภาพนี้… เห็นทุกเช้าเวลาเดิน(หรือวิ่ง)ไปเรียน

ตึกด้านซ้ายที่เห็นที่คือหอ 2 จะเป็นหอที่ใหม่กว่า ค่าเช่าแพงกว่านิดนึง แต่ว่านักเรียนไม่มีสิทธิเลือกหอที่อยู่อ่ะ คือทางมหาลัยจะจัดการให้

ทางนี้… เป็นทางที่เราใช้เวลาไปซุปเปอร์ที่อยู่ใกล้ๆหออ่ะ ถึงไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นแต่แค่เห็นป้ายก็คงจะรู้ว่าเค้าห้ามจักรยานผ่าน… แต่เราก็ขี่จักรยานผ่านทางนี้ทุกที 55

ว่าแล้วก็เดินไปซุปเปอร์กันเลยดีกว่า…

พอเดินผ่านป้ายข้างบนไปนิดๆแล้ว เราก็จะเห็นวิวนี้

เดินไปอีกนิด แล้วมองไปทางขวา

ก็จะเห็น Apartment (กลัวสะกดภาษาไทยผิด = =) นี้ที่พึ่งสร้างเสร็จ ตอนเราพึ่งมาถึงญี่ปุ่นนี่ยังไม่เป็นรุปเป็นร่างเลยนะเนี่ย

เดินตามทางไปเรื่อยๆ

หันไปทางซ้าย…

เดินต่อไปเรื่อยๆ…

เห็นสถานีละ

หน้าตาสถานี

พอเดินเลยสถานีไปก็จะเห็นหน้าตาห้างนี้ หรือที่้เราเรียกว่าซุปเปอร์ (เพราะเราไปแต่ซุปเปอร์)

หิวแล้ว = = กลับไปกินข้าวที่โรงอาหารมหาลัยดีกว่า

กลับไปที่มุมเดิม

เดินต่อไปเรื่อยๆๆ

ไปอีกเรื่อยๆๆๆ

ไปอีก….

ก็จะเห็นภาพนี้…….. ซึ่งยังไม่ใช่โรงอาหาร 55+

คือะรรมดาจะมีป้ามาขายข้าวกล่องตรงหน้าประตูน่ะ เราก็ซื้อกินอยู่บ่อยๆ

หันไปทางซ้ายก็จะเห็นมุมนี้… มันคือห้องสมุด เข้าไปใกล้ๆหน่อยละกัน

ไหนๆก็ไหนๆละ เข้าไปเลยดีกว่า 55+

ขอโชว์แค่ห้องนี้ (คนอ่าน : ขอบคุณพระเจ้า!!)

เราเชื่อว่าในหนึ่งปีที่ผ่านมา เราใช้เวลาอยู่ในห้องนี้ (ห้องทั้งสองห้องที่มันต่อกันอ่ะ) เป็นร้อยๆชม. ตั้งแต่มาอ่านหนังสือ.. จนกระทั่งเอาคอมมานั่งเล่นเนต และอัพบล็อก

ออกจากห้องสมุด.. เลี้ยวขวา แล้วก็เดินลงบันไดไป

โรงอาหารรร ถึงแว้วว

เข้าไปข้างใน… มีประตูเลื่อนที่ต้องกดก่อนมันถึงจะเลื่อน (เคยอัพไปเมื่อนานมากแล้ว)

หยิบถาด.. แล้วก็ไปสั่ง (ปล วันนี้เรามากินข้าวกับเพื่อนคนนึง ไม่ได้มาโซโลนะ คือดูจากวิธีอัพบล็อกแล้วดูเราอาร์ทมาก 55)

อาจจะเป็นมื้อสุดท้ายที่กินที่นี่แล้ว(ไม่ก็ไม่ได้กินไปอีกนาน) สั่งเยอะหน่อยแล้วกัน หุหุ

และแล้ว….. เราก็ออกหอ

ไว้เจอกันใหม่เน้ออ

ทีนี้วันที่ออกหอเรามันเป็นวันศุกร์… แต่ไฟล์ทเราออกคืนวันเสาร์ เอ่อ นอนที่ไหนดีวะ 55

ความจริงมีหอรุ่นพี่อยู่ แต่ว่ามีคนจากโตเกียวมาอยู่กันเพียบบ แบบว่าเราว่าเราไปอยู่ด้วยจะโหดเกินไป ก็เลยไปขอนอนที่บ้านเพื่อนคนนึง มันมาจากออสเตรเลีย แล้วตอนนั้นมันหนีไปไต้หวัน ก็้เลยทิ้งบ้านไว้ เราก็เลยไปอยู่เลย 55

ไปค้างคืนนึง กับเพื่อนคนไทยอีกคน และก็เพื่อนเกาหลีคนนึง

เราไม่ได้พิมผิดนะ แม่งเป็นบ้านจริงๆ = =”

แบบว่าอยู่ครึ่งบ้านซีกซ้าย มีสองชั้นด้วย!! ใหญ่สาดๆๆๆ สำหรับอยู่คนเดียว

ขอให้ดูรูปแค่ชั้นสอง โซน living (คือไม่ได้ถ่ายชั้นล่าง ซึ่งมีห้องนอน ห้องน้ำ มา)

ทีวีมัน 41 นิ้ว แถมมี x-box พร้อมแผ่นเกมเป็นโหลรอเราอยู่

(เล่นมันคืนนั้น จนวันรุ่งขึ้นจนเวลาไปสนามบิน… แต่ว่านอนนะเฟร้ย 55)

ระหว่างที่เราค้างที่บ้านเรา เราก็อัพบล็อกด้วยแหละ (แบบว่าขยันน่ะ 55)

ระหว่างนั่งรถไฟไปสนามบินก็ยังนั่งพิมพ์ต่อนะเออ! (มันถึงยาวมาได้ขนาดนี้ไง)

เฮ้อออ เหนื่อย

ได้อัพซักที = =”

อัพคราวหน้าก็คงเป็นเรื่องเราย้ายเข้าหอแหละ (ตอนนี้เราอยู่ไทย กลับญี่ปุ่นคืนวันพุธที่ 6 นี้) แล้วถ้ามีเวลาเราก็จะอัพเรื่องที่กลับมาไทยคราวนี้ด้วย แต่ดูท่าว่าช่วงนั้นน่าจะยุ่งๆหน่อย

ยังไงก็ตาม

ไว้คุยกัน!! โชคดีทุกคน เที่ยวสงกรานต์ให้สนุก ระวังตัวด้วย (เผื่อเรามาอัพไม่ทัน) :)